Ο δύσμοιρος Πέτρος Κωνσταντίνου, που να καταλάβει ότι στην Δημοκρατία ορκίζεσαι (με θρησκευτικό όρκο ή «στην τιμή και την συνείδησή σου», δεν μας απασχολεί εδώ) ομνύοντας στην ενότητα του Σώματος.
Κι ότι είναι παντελώς παράταιρο και αστείο να ορκίζεσαι για ένα δημόσιο, αιρετό αξίωμα της Ελληνικής Δημοκρατίας στην δική σου ιδεολογία. Δηλαδή κάποιος αντι-Κωνσταντίνου που θα ορκιζόταν; Στον εξανδραποδισμό των Παλαιστινίων;
Αστειότητες.
Μόνο στην δική μας μεταμοντέρνα εποχή, με τον επελαύνοντα ταυτοτισμό του «είσαι ό,τι δηλώσεις», αυτή η αυτο-περφόρμανς θεωρείται σοβαρή πολιτική στάση.
Κι ας γυρίστηκε για να αποτελέσει προπαγανδιστικό υλικό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με την πραγματική λειτουργία της ορκωμοσίας να υποβαθμίζεται και να είναι ένα απλό ντεκόρ για τις ανάγκες της παράστασης. Που εδώ που τα λέμε, περισσότερο Μόντι Πάιθονς σκετς θυμίζει.
Τα αξιώματα της ελληνικής δημοκρατίας υπάρχουν για να υπηρετούν την Ελλάδα, («Όλες oι εξoυσίες πηγάζoυν από τo Λαό, υπάρχoυν υπέρ αυτoύ και τoυ Έθνoυς…» που λέει και το Σύνταγμα). Εκλέγεσαι επί τούτου, δηλαδή.
Αν κάθε αντιπρόσωπος της Δημοκρατίας ορκίζεται αποκλειστικά και μόνον στα δικά του ιδεώδη τότε δεν συγκροτείται Σώμα, αλλά άθροισμα των επί μέρους βουλήσεων που συγκρούονται μεταξύ τους. Το ίδιο ισχύει και με τον Λαό εφ’ όσον ο καθένας αρχίσει και ομνύει στις πεποιθήσεις του λες και είναι αυτόνομο ηλιοκεντρικό σύστημα: οπισθοδρομούμε σ’ έναν «πόλεμο όλων εναντίον όλων»
