Εδώ και πολύ καιρό, εκεί που περπατάμε εμείς οι αφηρημένοι, διάφορα πατίνια πετάγονται ξαφνικά μπροστά μας και μας κόβουν το αίμα. Ή αντικρίζουμε μερικές φορές με τρόμο μικρά παιδιά με πατίνια να ισορροπούν με χαρά σε δυο ρόδες μπροστά από ένα κινούμενο διπλό λεωφορείο.
Άραγε θα άφηνε ποτέ κανείς μηχανάκια ελεύθερα στο πεζοδρόμιο προς ενοικίαση από τον οποιονδήποτε, χωρίς να ελέγχεται η ηλικία του ή το αν έχει δίπλωμα οδήγησης; Ποτέ δεν καταλάβαμε πώς ξεφύτρωσαν αυτά τα πατίνια σαν τα μανιτάρια, ώστε να μπορεί να τα παίρνει ο καθένας και να τα κάνει ό,τι θέλει. Ποτέ δεν καταλάβαμε πώς βρέθηκαν ξαφνικά ανήλικοι που δεν έχουν τελειώσει το δημοτικό να κινούνται κανονικά ανάμεσα σε οχήματα σαν να οδηγούν όχημα.
Και φυσικά ήταν θέμα χρόνου να γίνουν σοβαρά ατυχήματα και τότε ξαφνικά ακούσαμε ότι υπάρχουν κάποιοι νόμοι για το θέμα «πατίνια».
Για να είμαστε δίκαιοι, η πολιτεία δεν οφείλει να κάνει την νταντά των παιδιών μας και ως γονείς πρέπει να τους μιλάμε για το πώς θα είναι ασφαλή και να παρακολουθούμε τι κάνουν. Η εφηβεία είναι μια περίοδος που χαρακτηρίζεται από παρορμητικότητα, όμως, και αν περιμένουμε από τους εφήβους να αυτορρυθμίζονται σε μια κοινωνία, στην οποία δεν βλέπουν σχεδόν πουθενά γύρω τους όρια, κανόνες και σεβασμό, μάλλον περιμένουμε μια ουτοπία.
Αν κάτι είναι πάρα πολύ σημαντικό στο θέμα «όρια», είναι ότι πρέπει να εκφράζονται ρητά.
Αν και υπήρξαν λοιπόν νόμοι, δεν δηλώθηκε με σαφήνεια και ευρέως από το κράτος το πλαίσιο στο οποίο τα παιδιά και οι έφηβοι μπορούν να κυκλοφορούν με τα πατίνια, παρόλο που οι περισσότεροι πολίτες εξέφραζαν διαρκώς τις ανησυχίες και την απορία τους.
Όταν ένας νέος τύπος «οχήματος» έγινε τόσο δημοφιλής και άρχισε να έχει τέτοια χρήση και μάλιστα επικίνδυνη, θα μπορούσαν να έχουν υπάρξει σαφείς ενημερώσεις και οδηγίες σε δελτία ειδήσεων ή στο διαδίκτυο και προειδοποιήσεις για τους γονείς. Θα μπορούσε να γίνει κάποια ενημερωτική καμπάνια στη γλώσσα των παιδιών και των εφήβων, που δεν θα κάνει αντιπαθητικό μεσήλικο κήρυγμα, αλλά θα τους βοηθά να καταλαβαίνουν τι σημαίνει «σέβομαι το σώμα μου και φροντίζω να είναι ασφαλές».
Εφόσον δεν υπήρξε αυτή η ενημέρωση, απλώς απορούσαμε πώς συνέβαινε το αδιανόητο. Το αδιανόητο έγινε τελικά κανονικότητα και είναι φυσικά πολύ πιο δύσκολο τώρα να υπάρξει συμμόρφωση στους κανόνες.
Εν κατακλείδι, αυτό που θέλω να πω είναι ότι οι νόμοι δεν αρκεί να υπάρχουν, όταν δεν τους γνωρίζει κανείς. Στην εποχή του διαδικτύου, στην οποία ο κάθε πικραμένος μπορεί να διαφημίσει το οτιδήποτε, είναι κρίμα να μην χρησιμοποιούνται ενημερωτικά σποτ για ζητήματα, που αφορούν στην ομαλότητα της κοινωνικής ζωής, ειδικά όταν μιλάμε για την ασφάλεια των παιδιών, αλλά και του κάθε οδηγού και επιβάτη.
Η κοινωνία δεν μπορεί να πηγαίνει διαρκώς στον αυτόματο, ανάλογα με την κάθε τάση και με το ποιο εμπόρευμα είναι κάθε φορά της μόδας. Το κράτος οφείλει, πριν αρχίσει να τιμωρεί παραδειγματικά και πριν κατηγορηθεί ότι υπήρξε αμελές και χάθηκαν ζωές, να ενημερώνει.
