Το φλερτ στα social media παρουσιάζεται συχνά ως μια ανεξάντλητη δεξαμενή επιλογών. Στην πραγματικότητα, όμως, λειτουργεί περισσότερο σαν ένα «ψηφιακό χαρέμι» ένας χώρος όπου η ποσότητα υπερισχύει της ποιότητας και η διαθεσιμότητα συγχέεται με την αξία.
Η φύση των πλατφορμών ενθαρρύνει τη μαζικότητα. Ένα μήνυμα, ένα like ή ένα reaction μπορεί να σταλεί ταυτόχρονα σε δεκάδες ανθρώπους χωρίς ιδιαίτερο κόστος. Αυτό δημιουργεί μια ψευδαίσθηση ενδιαφέροντος. Νομίζεις ότι ξεχωρίζεις, ότι κάποιος επενδύει σε σένα, ενώ στην πραγματικότητα είσαι απλώς μία από τις πολλές ανοιχτές «καρτέλες» στην καθημερινότητά του. Το ίδιο άτομο που σου γράφει «καληνύχτα» πιθανότατα έχει στείλει το ίδιο μήνυμα αλλού, με την ίδια ευκολία και τον ίδιο τόνο.
Αυτή η δυναμική αλλοιώνει την αντίληψη της αξίας. Ο δέκτης του φλερτ συχνά μεταφράζει την προσοχή ως επιβεβαίωση προσωπικής σημασίας. Όμως η προσοχή που δίνεται μαζικά δεν έχει το ίδιο βάρος με εκείνη που δίνεται επιλεκτικά. Η πρώτη είναι προϊόν ευκολίας, η δεύτερη επιλογής. Και αυτή η διαφορά είναι κρίσιμη.
Παράλληλα, δημιουργείται ένα επικίνδυνο φίλτρο σύγκρισης. Όταν κάποιος εκτίθεται συνεχώς σε «τέλειες» εικόνες, επιμελημένες προσωπικότητες και άτομα που δείχνουν ιδανικά, αρχίζει να ανεβάζει τον πήχη των προσδοκιών του. Το πρόβλημα είναι ότι αυτά τα πρότυπα είναι, σε μεγάλο βαθμό, κατασκευασμένα. Δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα, αλλά μια επιλεγμένη εκδοχή της. Έτσι, όταν έρχεται σε επαφή με αληθινούς, «αφιλτράριστους» ανθρώπους, αυτοί μοιάζουν ανεπαρκείς.
Το αποτέλεσμα είναι ένας φαύλος κύκλος. Ο χρήστης συνηθίζει σε ένα επίπεδο επιφανειακής επιβεβαίωσης και παράλληλα απομακρύνεται από αυθεντικές συνδέσεις. Αρχίζει να απορρίπτει εύκολα, να μην επενδύει, να περιμένει κάτι «καλύτερο» που πάντα φαίνεται να υπάρχει λίγο πιο πέρα. Και όσο συνεχίζεται αυτό, τόσο δυσκολότερο γίνεται να δημιουργηθεί κάτι ουσιαστικό.
Υπάρχει επίσης και η ψυχολογική διάσταση της επιλογής. Όταν οι επιλογές φαίνονται αμέτρητες, η δέσμευση μειώνεται. Γιατί να επενδύσεις σε έναν άνθρωπο όταν υπάρχει η αίσθηση ότι μπορείς να βρεις κάποιον «καλύτερο» με ένα απλό swipe; Αυτή η λογική μετατρέπει τις σχέσεις σε καταναλωτικό προϊόν. Αντί να γνωρίσεις, να κατανοήσεις και να εξελιχθείς μέσα από τη σύνδεση με κάποιον, αρχίζεις να «δοκιμάζεις» ανθρώπους, όπως θα δοκίμαζες επιλογές σε μια βιτρίνα.
Και κάπου εκεί έρχεται η απογοήτευση. Όχι απαραίτητα γιατί οι άλλοι σε απορρίπτουν, αλλά γιατί συνειδητοποιείς ότι αυτό που περίμενες δεν υπήρξε ποτέ. Η αίσθηση της αξίας που ένιωθες ήταν επιφανειακή, η προσοχή παροδική και οι προσδοκίες σου βασισμένες σε μια στρεβλή εικόνα της πραγματικότητας. Έτσι, μπορεί να βρεθείς μόνος, όχι επειδή δεν υπήρχαν επιλογές, αλλά επειδή καμία δεν ήταν πραγματικά ουσιαστική.
Η λύση δεν είναι να απορρίψεις τα social media, αλλά να τα χρησιμοποιήσεις με επίγνωση. Να καταλάβεις ότι η αξία δεν μετριέται σε μηνύματα και reactions, αλλά σε συνέπεια, πρόθεση και βάθος. Να ξεχωρίζεις ποιος επενδύει πραγματικά και ποιος απλώς «περνάει την ώρα του». Και κυρίως, να θυμάσαι ότι οι πραγματικές σχέσεις χτίζονται εκτός οθόνης, εκεί όπου δεν υπάρχουν φίλτρα, αλλά μόνο άνθρωποι.
Στο τέλος της ημέρας, το φλερτ δεν είναι θέμα επιλογών, αλλά ποιότητας σύνδεσης. Και αυτή δεν πολλαπλασιάζεται καλλιεργείται.
