Είναι η μακροζωία η ίδια όπως πάντα ή αυτό που έχει πραγματικά αλλάξει είναι το προσδόκιμο ζωής; Και επηρεάζει το προσδόκιμο ζωής τη μακροζωία;
Η μακροζωία έχει πλέον καθιερωθεί ως βασικός παράγοντας της γήρανσης, όχι μόνο όσον αφορά την αύξηση των ετών ζωής, αλλά κυρίως τη διατήρηση της ποιότητας ζωής κατά τη διάρκειά τους.
Τι θεωρεί σημαντικό για τη μελέτη της μακροζωίας ένας παλαιοανθρωπολόγος
Για να εξετάσει όμως κανείς το μέλλον, θα πρέπει να τοποθετηθεί στο πλαίσιο της εξέλιξης, όχι μόνο του ανθρώπου αλλά και άλλων ειδών. Τουλάχιστον, αυτό υποστηρίζει ο Χουάν Λουίς Αρσουάγκα, παλαιοανθρωπολόγος και καθηγητής Παλαιοντολογίας στο Πανεπιστήμιο Complutense της Μαδρίτης, ο οποίος συμμετείχε σε ομιλία στο Ακαδημαϊκό Σεμινάριο «Προκλήσεις της νέας μακροζωίας», που διοργανώθηκε από το Κέντρο Έρευνας Ageingnomics του Ιδρύματος Mapfre.
«Είμαστε ένα βιολογικό είδος ανάμεσα σε πολλά άλλα και δεν είμαστε το πιο μακρόβιο είδος στον πλανήτη. Πρέπει να διευρύνουμε την οπτική μας, να εξετάσουμε άλλα μακρόβια είδη και να δούμε πώς καταφέρνουν να ζουν τόσο πολύ», σημειώνει.
Σύμφωνα με τον ειδικό, η αποτυχία σύγκρισης της ανθρώπινης εξέλιξης με εκείνη άλλων ειδών οφείλεται σε μια προδαρβινική αντίληψη, η οποία θεωρεί το ανθρώπινο είδος «μοναδικό και ξεχωριστό». Αυτή η προκατάληψη, όπως λέει, περιορίζει τη μελέτη της ανθρώπινης μακροζωίας.
«Τίποτα στη βιολογία δεν έχει νόημα αν δεν μελετάται υπό το πρίσμα της εξέλιξης. Μελετώντας ένα μόνο είδος δεν μπορεί να υπάρξει πρόοδος», εξηγεί. «Ένα κουνέλι γερνά στα 3 χρόνια, ένας σκύλος στα 15 και εμείς στα 70, αλλά η διαδικασία της γήρανσης είναι ακριβώς η ίδια και παρουσιάζει τα ίδια συμπτώματα, συμπεριλαμβανομένων των νευρολογικών και νευροεκφυλιστικών διεργασιών».
