Με μια φωτογραφία από την πισίνα, φορώντας πολύχρωμο μπικίνι και κρατώντας ένα κλαδί για να προστατεύσει τα μάτια της από τον ήλιο, η Σάρον Στόουν θύμισε ξανά γιατί παραμένει ένα από τα πιο ελεύθερα, ακομπλεξάριστα και αναγνωρίσιμα πρόσωπα του διεθνούς θεάματος. «Καλοκαίρι προ των πυλών! Καλή Παρασκευή αγαπημένοι μου», έγραψε στη λεζάντα της ανάρτησης που έκανε την Παρασκευή 1η Μαΐου στο Instagram, δίνοντας τον τόνο μιας γυναίκας που δεν έχει πάψει να ζει δημόσια με τους δικούς της όρους.
Η Σάρον Στόουν δεν χρειάζεται πολλά για να γίνει είδηση. Μια εικόνα στην πισίνα, ένα χαμόγελο, ένα μαγιό, μια λεζάντα με καλοκαιρινή διάθεση αρκούν για να θυμίσουν στο κοινό πως η παρουσία της εξακολουθεί να έχει κάτι από την παλιά, εκτυφλωτική λάμψη του Χόλιγουντ, αλλά και κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον: την ωριμότητα μιας γυναίκας που πέρασε από την απόλυτη δόξα, την αμφισβήτηση, την ασθένεια, την απώλεια και την επανεκκίνηση.
Η 68χρονη ηθοποιός, που γεννήθηκε στις 10 Μαρτίου 1958 στο Μίντβιλ της Πενσιλβάνια, ξεκίνησε ως μοντέλο πριν στραφεί στον κινηματογράφο. Η πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση ήρθε το 1980, στο «Stardust Memories» του Γούντι Άλεν, ενώ την επόμενη χρονιά είχε τον πρώτο της ρόλο με ατάκες στο θρίλερ «Deadly Blessing» του Γουές Κρέιβεν.
Η διαδρομή της, όμως, δεν ήταν ακαριαία. Για χρόνια πέρασε από μικρότερους ρόλους σε ταινίες και τηλεοπτικές παραγωγές, μέχρι να έρθει το «Total Recall» το 1990, δίπλα στον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ. Η ταινία του Πολ Βερχόφεν υπήρξε η πρώτη μεγάλη ώθηση στην καριέρα της και άνοιξε τον δρόμο για τον ρόλο που θα την έκανε παγκόσμιο σύμβολο.
Το 1992, το «Βασικό Ένστικτο» άλλαξε τα πάντα. Ως Κάθριν Τραμέλ, η Στόουν έγινε μία από τις πιο πολυσυζητημένες φιγούρες των 90s: μοιραία, ψυχρή, αινιγματική, σαγηνευτική. Η ταινία προκάλεσε αντιδράσεις, συζητήσεις και πολιτισμικούς καβγάδες, όμως την ίδια στιγμή την εκτόξευσε στην κορυφή της παγκόσμιας αναγνωρισιμότητας.
Τρία χρόνια αργότερα, η Στόουν απέδειξε ότι δεν ήταν απλώς ένα σύμβολο της εποχής, αλλά μια ηθοποιός με δραματικό βάθος. Στο «Casino» του Μάρτιν Σκορσέζε, δίπλα στον Ρόμπερτ Ντε Νίρο και τον Τζο Πέσι, υποδύθηκε την Τζίντζερ ΜακΚένα, έναν ρόλο που της χάρισε Χρυσή Σφαίρα και υποψηφιότητα για Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου.
Ακολούθησαν ταινίες όπως τα «Sliver», «The Specialist», «The Quick and the Dead», «Diabolique», «Sphere», «Broken Flowers», «Bobby», «The Disaster Artist» και «The Laundromat», ενώ στην τηλεόραση ξεχώρισε και με τη συμμετοχή της στο «The Practice», για την οποία κέρδισε Emmy ως guest actress.
Πίσω από την εικόνα της σταρ, ωστόσο, η Σάρον Στόουν έχει μιλήσει ανοιχτά για τις πιο δύσκολες πλευρές της ζωής της. Το 2001 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και υπαραχνοειδή αιμορραγία, μια περιπέτεια υγείας που, όπως έχει γράψει στα απομνημονεύματά της «The Beauty of Living Twice», την ανάγκασε να ξαναχτίσει τη ζωή της σχεδόν από την αρχή. Σύμφωνα με τη Britannica, οι γιατροί της είχαν δώσει μόλις 1% πιθανότητα επιβίωσης.
Η μητρότητα υπήρξε επίσης κεντρικό κεφάλαιο στη ζωή της. Η Στόουν έχει τρεις γιους, τον Ρόαν, τον Λερντ και τον Κουίν, τους οποίους απέκτησε μέσω υιοθεσίας. Ο Ρόαν υιοθετήθηκε το 2000 μαζί με τον τότε σύζυγό της, Φιλ Μπρόνσταϊν, ενώ στη συνέχεια η ίδια υιοθέτησε τον Λερντ το 2005 και τον Κουίν το 2006.
Η σημερινή δημόσια εικόνα της Σάρον Στόουν απέχει από το παλιό στερεότυπο της «μοιραίας γυναίκας» στο οποίο για χρόνια την εγκλώβισε το Χόλιγουντ. Είναι ηθοποιός, μητέρα, συγγραφέας, ακτιβίστρια, αλλά και μια γυναίκα που μιλά συχνά για την ηλικία, το σώμα, την υγεία, τη βιομηχανία του θεάματος και τον τρόπο με τον οποίο οι γυναίκες αντιμετωπίζονται όταν παύουν να χωρούν στα καλούπια της νεότητας.
View this post on InstagramAdvertisement
Γι’ αυτό και η νέα της φωτογραφία με μαγιό δεν είναι απλώς ακόμη ένα καλοκαιρινό στιγμιότυπο διασημότητας. Είναι μια μικρή υπενθύμιση της στάσης ζωής που η ίδια έχει χτίσει τα τελευταία χρόνια: χωρίς φίλτρα, χωρίς απολογίες, χωρίς διάθεση να αποσυρθεί από το κάδρο.
Η Σάρον Στόουν υπήρξε κάποτε το απόλυτο sex symbol των 90s. Σήμερα, παραμένει κάτι πιο σπάνιο: μια σταρ που επιβίωσε από τον μύθο της και κατάφερε να τον ξαναγράψει.
