Το ελληνικό Δημόσιο επιστρέφει στις παλιές κακές συνήθειες των καθυστερήσεων, την ώρα που απαιτεί από πολίτες και επιχειρήσεις απόλυτη συνέπεια! Με τα ληξιπρόθεσμα να φουσκώνουν ξανά στα 3,5–3,9 δισ. ευρώ, το κράτος δεν είναι απλώς μέρος του προβλήματος, αναδεικνύεται σε έναν από τους βασικούς «μπαταχτζήδες» της αγοράς!
Ποιοι φορείς χρωστάνε τα περισσότερα…
Η κατανομή των ληξιπρόθεσμων οφειλών αποτυπώνει με σαφήνεια πού εντοπίζεται το πρόβλημα: στον πυρήνα της λειτουργίας του κράτους. Με συνολικές υποχρεώσεις που φθάνουν τα 3,869 δισ. ευρώ (μαζί με τις επιστροφές φόρων), οι βασικοί «πρωταγωνιστές» των χρεών είναι συγκεκριμένοι και διαχρονικοί…
Στην κορυφή βρίσκονται τα δημόσια νοσοκομεία, τα οποία συνεχίζουν να αποτελούν τη μεγαλύτερη «πηγή» νέων οφειλών. Τα χρέη τους προς προμηθευτές ανήλθαν στα 1,59 δισ. ευρώ τον Μάρτιο, αυξημένα κατά 193 εκατ. ευρώ μέσα σε μόλις τρεις μήνες. Πρόκειται για εκρηκτική αύξηση αν συγκριθεί με τα προ πανδημίας επίπεδα των 344 εκατ. ευρώ το 2019, γεγονός που αποτυπώνει την ανεξέλεγκτη διόγκωση του προβλήματος στον χώρο της Υγείας.
Ακολουθούν οι Οργανισμοί Κοινωνικής Ασφάλισης, με ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις ύψους 668 εκατ. ευρώ, αυξημένες κατά 62 εκατ. ευρώ σε έναν μήνα. Ένα σημαντικό μέρος αυτών των καθυστερήσεων συνδέεται με εκκρεμότητες στην απονομή επικουρικών συντάξεων, επιβαρύνοντας άμεσα τους δικαιούχους.
Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι και η εικόνα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Τα χρέη δήμων και λοιπών φορέων εκτινάχθηκαν από 180 εκατ. ευρώ στο τέλος του 2025 σε 446 εκατ. ευρώ τον Μάρτιο, σημειώνοντας αύξηση 266 εκατ. ευρώ μέσα σε ένα τρίμηνο — μία από τις ταχύτερες επιδεινώσεις στο σύνολο του δημόσιου τομέα.
Την ίδια στιγμή, τα λοιπά νομικά πρόσωπα του Δημοσίου εμφανίζουν οφειλές 200 εκατ. ευρώ, ενώ και τα ίδια τα υπουργεία διατηρούν σημαντικά χρέη προς ιδιώτες, που φθάνουν συνολικά τα 199 εκατ. ευρώ. Ξεχωρίζουν το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου με 70 εκατ. ευρώ και το υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής με 64 εκατ. ευρώ.
Στο ήδη βαρύ αυτό φορτίο προστίθενται και οι εκκρεμείς επιστροφές φόρων, ύψους 766 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων τα 329 εκατ. ευρώ καθυστερούν πάνω από 90 ημέρες. Πρόκειται για χρήματα που ανήκουν σε επιχειρήσεις και πολίτες, αλλά παραμένουν «παγωμένα», εντείνοντας την ασφυξία ρευστότητας στην αγορά.
Σε ποιους χρωστά το Δημόσιο
Οι βασικοί «πιστωτές» του κράτους δεν είναι άλλοι από την πραγματική οικονομία:
- Προμηθευτές νοσοκομείων (φαρμακευτικές, εταιρείες ιατροτεχνολογικού εξοπλισμού)
- Επιχειρήσεις που συνεργάζονται με δήμους (έργα, καθαριότητα, υπηρεσίες)
- Συνταξιούχοι και ασφαλισμένοι που περιμένουν εκκρεμείς πληρωμές
- Φορολογούμενοι και επιχειρήσεις που δικαιούνται επιστροφές φόρου
Οι συνέπειες για την οικονομία και τους πολίτες
Η καθυστέρηση πληρωμών από το Δημόσιο δεν είναι απλώς λογιστικό ζήτημα. Έχει άμεσες επιπτώσεις!
Αλυσιδωτές καθυστερήσεις: Όταν το κράτος δεν πληρώνει, οι επιχειρήσεις καθυστερούν με τη σειρά τους προμηθευτές, εργαζομένους και τράπεζες.
Υποβάθμιση υπηρεσιών: Στον χώρο της υγείας, οι καθυστερήσεις προς προμηθευτές επηρεάζουν την επάρκεια υλικών και εξοπλισμού.
Απώλεια εμπιστοσύνης: Οι πολίτες βλέπουν ένα κράτος που δεν τηρεί τους ίδιους κανόνες που επιβάλλει.
Κόστος για τον φορολογούμενο: Οι καθυστερήσεις συχνά συνοδεύονται από τόκους υπερημερίας ή υψηλότερες τιμές σε δημόσιες συμβάσεις, καθώς οι επιχειρήσεις ενσωματώνουν το ρίσκο.
