Εικόνες της ζωής σου περνάνε μπροστά σου μέσα σε ένα δευτερόλεπτο. Είναι μία έκφραση – κλισέ, που συχνότατα επαναλαμβάνουμε, όταν θέλουμε να περιγράψουμε την αγωνία μίας «παραλίγο» τελευταίας στιγμής.
Ποιες είναι άραγε οι εικόνες που προλαβαίνει να κρατήσει ένα παιδί, φεύγοντας στα 17 του από τον κόσμο μας;
Είναι εικόνες που έζησε ή όνειρα που δεν έζησε;
Είναι πρόσωπα που αγάπησε – τα παιδιά ξέρουν να αγαπάνε – αλλά και το πρόσωπο μίας κοινωνίας που δεν του χαμογέλασε.
Είναι τα πρόσωπα όλων μας. Πρόσωπα που κρύβουμε σήμερα, καθώς σκύβουμε ακούγοντας την πιο τραγική είδηση για αυτό που συνέβη δίπλα μας. Όχι στο μέτωπο ενός πολέμου, όπου οι θάνατοι μετριούνται σε αριθμούς κάπου μακριά μας.
Ένα σπαρακτικό αντίο στις ελάχιστες γραμμές ενός σημειώματος, που ακούγεται σήμερα σαν κραυγή και παγώνει το αίμα, περνώντας μέσα από πόρτες και τοίχους. Μέσα από οθόνες και τζάμια. Αντηχεί σε κάθε γειτονιά και σε κάθε σπίτι με παιδιά, σε μία ολόκληρη χώρα.
Ναι, μέτρησε η αγωνία για τις Πανελλήνιες και ο φόβος της αποτυχίας, που ασυνείδητα καλλιεργεί μία ολόκληρη κοινωνία στα παιδιά της.
Ναι, κόστισε πιθανότατα σε ένα κορίτσι ο θάνατος του πατέρα του.
Ναι, φέρνουμε τα παιδιά μας σε ένα κόσμο όπου ένας νέος άνθρωπος αισθάνεται τρομοκρατημένος, στη σκέψη ότι θα βρεθεί χωρίς δουλειά ή χωρίς χρήματα.
«Φέτος είναι η χρονιά που θα δώσω πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά. Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά και έτσι θα καταλήξω με μία δουλειά που δεν θα μου δίνει λεφτά. Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από την ζωή. Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό. Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω. Αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα»
Αδιέξοδο. Αυτή είναι η λέξη. Όχι ενός ή δύο κοριτσιών. Όλων μας.
