Δεν πρόκειται για μια απλή πολιτική αντίδραση. Πρόκειται για την αγανάκτηση ενός ανθρώπου που βλέπει να αποφυλακίζεται ο καταδικασμένος ως επικεφαλής της οργάνωσης που δολοφόνησε τον πατέρα του.
Ο Κώστας Μπακογιάννης μίλησε με εμφανή συναισθηματική φόρτιση για την αποφυλάκιση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου, ο οποίος είχε καταδικαστεί ως ο «νονός» και επικεφαλής της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη.
Για τον ίδιο, η υπόθεση δεν είναι ούτε θεωρητική ούτε μακρινή. Η 17 Νοέμβρη ήταν η οργάνωση που δολοφόνησε τον πατέρα του, Παύλο Μπακογιάννη, το 1989. Γι’ αυτό και η αντίδρασή του δεν μπορεί να διαβαστεί μόνο μέσα από το πρίσμα της δημόσιας συζήτησης για την απονομή της Δικαιοσύνης, αλλά και μέσα από το προσωπικό τραύμα μιας οικογένειας που πλήρωσε με αίμα τη δράση της τρομοκρατίας.
«Αναρωτιόμουν αν τον πετύχω στον δρόμο, τι θα κάνω», είπε ο Κώστας Μπακογιάννης, αποτυπώνοντας με λίγες λέξεις το σοκ, την οργή και την εσωτερική σύγκρουση που προκάλεσε η είδηση της αποφυλάκισης.
Ο πρώην δήμαρχος Αθηναίων στάθηκε και στη διάσταση της ποινής, υπογραμμίζοντας ότι ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος είχε καταδικαστεί σε πολλαπλές ισόβιες καθείρξεις. Το ερώτημα που έθεσε είναι βαθύτατα πολιτικό και ηθικό: πώς γίνεται ένας άνθρωπος που καταδικάστηκε για έναν τόσο βαρύ ρόλο σε μια τρομοκρατική οργάνωση με νεκρούς να επιστρέφει στην κοινωνία ύστερα από χρόνια κράτησης;
Η αγανάκτηση του Κώστα Μπακογιάννη είναι δικαιολογημένη ακριβώς επειδή δεν μιλά ως τρίτος παρατηρητής. Μιλά ως γιος του Παύλου Μπακογιάννη. Ως άνθρωπος που μεγάλωσε με την απουσία ενός πατέρα, ο οποίος δολοφονήθηκε από τη 17 Νοέμβρη.
Από τη φωνή μου έμαθε τη δολοφονία του πατέρα του
Ήταν 26 Σεπτεμβρίου 1989. 7:50 το πρωί. Όταν έκανα εκπομπή στον ΑΝΤ1. Στο ραδιόφωνο. Την «Πρωινή γραμμή». Και από την αίθουσα σύνταξης ο Γιώργος Αντωνίου βγήκε για να δώσει την είδηση ότι η 17 Νοέμβρη δολοφόνησε στην οδό Ομήρου έναν άντρα. Και ασυναίσθητα εκείνη την ώρα σκέφτηκα το όνομα του Παύλου Μπακογιάννη και τελικά ναι, ήταν αυτός. Γιατί ο Παύλος είχε δουλέψει με την ψυχή του για να γκρεμιστούν οι γέφυρες μεταξύ ΚΚΕ και Ν.Δ., μεταξύ αριστεράς και δεξιάς. Τότε που έγινε η κυβέρνηση Τζανετάκη . Γιατί όπως γράφει και πάνω στον τάφο του στο Καρπενήσι, «Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα»
Τα καθάρματα και τα αποβράσματα αυτής της δολοφονικής οργάνωσης, τρομοκράτες και αρχιληστές τραπεζών για να χρηματοδοτούν τις δράσεις τους, έβαζαν ένα ακόμα θύμα με πισώπλατο πυροβολισμό στον αιματοβαμμένο κατάλογο τους. Ίσως ήμουνα και η μοναδική δημοσιογραφική φωνή εκείνες τις εφιαλτικές εποχές είχα βάλει απέναντί μου 17 Νοέμβρη. Όσοι εμφανίστηκαν εμφανίστηκαν μετά τη σύλληψη του Ηηρού και των υπολοίπων. Με πρώτο απ’ όλους τον Κουφοντίνα που παρουσιάστηκε με ταξί στη ΓΑΔΑ για να ανταλλάξει τη δική του σύλληψη με την απαλλαγή της σύντροφό του.
Και αυτό που σέρνω μέσα μου είναι ότι εκείνο το πρωινό ο Κωσταντίνος και η Αλεξία, τα δύο αδέλφια, ήταν σε σχολικό λεωφορείο και πήγαινα σχολείο τους. Και οδηγός είχε στα ηχεία του λεωφορείου την ραδιοφωνική μου εκπομπή γιατί έπαιζα και πολλά ωραία τραγούδια. Και τα δύο παιδιά από το στόμα μου έμαθαν ότι δολοφονήθηκε ο πατέρας τους. Από τη δική μου φωνή έμαθαν την εφιαλτική είδηση. Οπότε και δικαιούμαι να μιλάω για την αγανακτισμένη θέση του, την απόλυτα δικαιολογημένη αγανάκτηση του όπως διατυπώθηκε σήμερα.
Και αυτό κάνει την υπόθεση ακόμη πιο φορτισμένη. Γιατί πίσω από τις νομικές διαδικασίες, τις αποφάσεις και τις προβλέψεις του νόμου, υπάρχουν οικογένειες θυμάτων που καλούνται ξανά να αντιμετωπίσουν το παρελθόν.
Η αποφυλάκιση Γιωτόπουλου ανοίγει εκ νέου τη συζήτηση για τα όρια της ποινικής μεταχείρισης, τη μνήμη των θυμάτων και το αίσθημα δικαιοσύνης. Για τον Κώστα Μπακογιάννη, όμως, το ζήτημα έχει και κάτι βαθιά προσωπικό: την αίσθηση ότι η Ιστορία δεν έκλεισε ποτέ πραγματικά. Και πράγματι, συνυπογράφω, δεν έχει κλείσει πραγματικά. Αφήστε που έχω στη μνήμη μου και το σκηνικό του Κουφοντίνα που πήρε κάποια εικοσιτετράωρα άδεια αποφυλάκισης και με εκείνο το τρομακτικό χαμόγελό του έκανε βόλτες έξω από το κατάστημα της μητέρας του Αξαρλιάν στην οδό Βουκουρεστίου. Ένα παλικάρι που πλήρωσε με τη ζωή του μια ρουκέτα της 17 Νοέμβρη που πήγαινε να στοχεύσει τον Γιάννη Παλαιοκρασσά, αλλά πέτυχε εκείνον τον 20χρονο φποιτητη, όποιος περνούσε συμπτωματικά τη στιγμή εκείνη από το συγκεκριμένο σημείο.
