Μήπως ο παραδοσιακός γάμος, παρά το ρομαντικό του περιτύλιγμα, παραμένει μια καλοστημένη παγίδα που καταπίνει τη γυναικεία ενέργεια, τον χρόνο και την ταυτότητα;
Σύμφωνα με δεδομένα από το Harvard University και το London School of Economics, οι παντρεμένοι άντρες εμφανίζουν υψηλότερο προσδόκιμο ζωής και καλύτερους δείκτες υγείας σε σύγκριση με τους ανύπαντρους. Αντίθετα, για τις γυναίκες, η ποιότητα του γάμου — και όχι ο ίδιος ο θεσμός — είναι ο καθοριστικός παράγοντας ψυχικής και σωματικής ευεξίας.
Ως Certified Coach (AC), έρχομαι συχνά αντιμέτωπη με το φαινόμενο της «συναισθηματικής εξάντλησης» των παντρεμένων γυναικών. Γυναίκες που, ενώ είναι επιτυχημένες επαγγελματικά, επιστρέφουν σε ένα σπίτι όπου η «αόρατη εργασία» (mental load) πέφτει αποκλειστικά στους δικούς τους ώμους.
Η κοινωνιολογία το ονομάζει «Gender Health Gap». Ο άντρας μέσα στον γάμο αποκτά μια φροντίστρια, μια γραμματέα και έναν συναισθηματικό πυλώνα. Η γυναίκα, όμως, συχνά αποκτά ένα επιπλέον «παιδί» — ακόμα κι αν ο σύντροφός της είναι ένας ενήλικας με καριέρα.
Όπως θα έλεγε και η Louise Hay, αν η προσφορά σου μέσα σε μια σχέση πηγάζει από την ανάγκη σου να φανείς «καλή» ή «επαρκής» σύμφωνα με τα πατριαρχικά πρότυπα, τότε προδίδεις τον εαυτό σου. Η αυτοθυσία δεν είναι αγάπη· είναι ένας αργός θάνατος της προσωπικής σου ελευθερίας.
Γιατί ο γάμος καταλήγει συχνά να εξυπηρετεί περισσότερο το ανδρικό φύλο;
- Το Συναισθηματικό Φορτίο: Η γυναίκα είναι αυτή που συνήθως θυμάται τα γενέθλια, τις ανάγκες των παιδιών, τις κοινωνικές υποχρεώσεις και τις συναισθηματικές κρίσεις της οικογένειας.
- Η Καριέρα σε Δεύτερη Μοίρα: Ακόμα και σήμερα, η καριέρα της γυναίκας θεωρείται συχνά «συμπληρωματική», με αποτέλεσμα να είναι η πρώτη που θα υποχωρήσει για τις ανάγκες του σπιτιού.
- Η Απώλεια του «Εγώ»: Η Σταχτοπούτα έγινε Πριγκίπισσα, αλλά κανείς δεν μας είπε αν μετά τον γάμο είχε χρόνο για τα δικά της όνειρα ή αν κατέληξε να διαχειρίζεται το πρόγραμμα του παλατιού.
Στο coaching, δεν βλέπουμε τον γάμο ως «εχθρό», αλλά ως ένα συμβόλαιο που χρειάζεται επαναδιαπραγμάτευση.
- Αποδόμηση των Ρόλων: Σταματήστε να θεωρείτε «βοήθεια» τη συμμετοχή του άντρα στις δουλειές του σπιτιού. Είναι συνυπευθυνότητα.
- Ριζική Ειλικρίνεια: Όπως τονίζει η Glennon Doyle, «οι γυναίκες έχουν κουραστεί να είναι οι φύλακες της ειρήνης στο σπίτι, ενώ οι ίδιες βρίσκονται σε πόλεμο με τον εαυτό τους». Αν ο γάμος σου απαιτεί να σωπαίνεις για να παραμένει ο σύντροφός σου ήρεμος, τότε το τίμημα είναι η ψυχική σου υγεία.
- Επένδυση στην Αυτονομία: Ο γάμος είναι υγιής μόνο όταν δύο ολόκληροι άνθρωποι επιλέγουν να συνυπάρξουν, χωρίς ο ένας να καταπίνει τον ζωτικό χώρο του άλλου.
Είναι ο γάμος παγίδα; Μπορεί να γίνει, αν μπαίνεις σε αυτόν με παλιά «λογισμικά» ανατροφής. Αν όμως οριστεί ως μια ισότιμη συμμαχία όπου η γυναίκα δεν είναι το «στήριγμα» αλλά ο συμπρωταγωνιστής, τότε μπορεί να είναι πηγή δύναμης.
Αναρωτήσου σήμερα: «Ο γάμος μου μου δίνει φτερά να πετάξω ή είναι το κλουβί όπου διπλώθηκα για να χωρέσω;»
