Η συζήτηση στη Βουλή για το εκλογικό σύστημα των αυτοδιοικητικών εκλογών ανοίγει, ξανά, ένα βαθύτερο ερώτημα: τι είδους Αυτοδιοίκηση θέλουμε. Μια Αυτοδιοίκηση που θα αναπαράγει τα αδιέξοδα της κεντρικής πολιτικής σκηνής ή μια Αυτοδιοίκηση ικανή να λύνει καθημερινά προβλήματα;
Ο δήμος σήμερα δεν είναι ένα απλό διοικητικό γραφείο. Είναι ένας σύνθετος οργανισμός. Σε πολλές περιπτώσεις, μετά τις συνενώσεις του «Καλλικράτη», είναι ένα μικρό κράτος: με σχολεία, δρόμους, φωτισμό, καθαριότητα, κοινωνικές δομές, πολιτική προστασία, δημοτικές επιχειρήσεις, τεχνικά έργα, κυκλοφοριακά, αδέσποτα, πράσινο, γειτονιές που ζητούν παρουσία και όχι ανακοινώσεις.
Γι’ αυτό και ο δήμαρχος του σήμερα και πόσο μάλλον του αύριο, δεν μπορεί να είναι απλώς κομματικός εκλεκτός ή δημοφιλής υποψήφιος. Πρέπει να είναι προσωπικότητα με εμπειρία διοίκησης. Να ξέρει management, προτεραιότητες, προϋπολογισμούς, ανθρώπινο δυναμικό, κρίσεις. Να μπορεί να διοικήσει υπηρεσίες, να ελέγξει εργολαβίες, να αξιοποιήσει ευρωπαϊκά κονδύλια, να λογοδοτεί με αποτελέσματα.
Και κυρίως, να μην κουβαλά στη γειτονιά μας όσα σιχαινόμαστε στην κεντρική πολιτική σκηνή: κομματικές αντιπαραθέσεις για τα στοιχειώδη, μικροπολιτικά παζάρια, παρατάξεις που δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε για τον φωτισμό ενός δρόμου ή την καθαριότητα μιας πλατείας.
Η Αυτοδιοίκηση πρέπει να είναι το πεδίο των λύσεων. Όχι άλλη μία σκηνή σύγκρουσης για εσωκομματική κατανάλωση.
Αυτό όμως απαιτεί και μια σοβαρή, εμπεριστατωμένη διαπραγμάτευση με την εκάστοτε κυβέρνηση. Οι δήμοι πρέπει να αποκτήσουν πραγματική οικονομική αυτοτέλεια. Σε συγκεκριμένες υπηρεσίες, όπως φωτισμός, καθαριότητα, (ισχύει τύπο), τοπικές υποδομές, μπορούν να εισπράττουν πόρους απευθείας από τους δημότες, με διαφάνεια και ανταποδοτικότητα. Όχι ως νέο βάρος πάνω στον πολίτη, αλλά με μεταφορά αντίστοιχων επιβαρύνσεων από την κεντρική εξουσία προς την Αυτοδιοίκηση, ώστε ο δημότης να ξέρει τι πληρώνει, πού πηγαίνουν τα χρήματα και τι υπηρεσία παίρνει πίσω.
Το ίδιο ισχύει και για την αστυνόμευση. Δεν τα κάνει όλα η Ελληνική Αστυνομία. Η γειτονιά χρειάζεται παρουσία, κανόνες, δημοτική αστυνόμευση, έλεγχο της αυθαιρεσίας, προστασία του δημόσιου χώρου, προστασία των πολιτών.
Η Αυτοδιοίκηση πρέπει να πάψει να είναι ο φτωχός συγγενής του κράτους. Να γίνει ο πρώτος, άμεσος και αξιόπιστος συνομιλητής του πολίτη. Εκεί όπου η πολιτική δεν κρίνεται από συνθήματα, αλλά από το αν ανάβει το φως για οτιδήποτε που κάνει ανθρώπινη και ασφαλή τη ζωή των πολιτών.
