Υπάρχουν στιγμές που οι αποφάσεις των Βρυξελλών δεν μοιάζουν απλώς άδικες. Μοιάζουν εξοργιστικά αποκομμένες από την πραγματικότητα. Η περίπτωση της Κύπρου και της απειλής περιορισμού των κρατικών ενισχύσεων στις αερομεταφορές είναι ακριβώς μία τέτοια περίπτωση. Η Κομισιόν, στο όνομα ενός δήθεν «εκσυγχρονισμού» των κανόνων, θέλει να περιορίσει τη δυνατότητα στήριξης αεροδρομίων και νέων αεροπορικών γραμμών, κάτι που για ένα νησιωτικό κράτος όπως η Κύπρος δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια αλλά ζήτημα επιβίωσης και εδαφικής συνοχής.
Η Κύπρος δεν έχει τρένο για τις Βρυξέλλες. Δεν έχει αυτοκινητόδρομο για την Αθήνα, τη Ρώμη ή το Παρίσι. Δεν έχει χερσαία σύνδεση με την υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση. Για τους Κύπριους, το αεροπλάνο δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ο δρόμος τους. Είναι η γέφυρά τους. Είναι ο τρόπος να ταξιδέψει ο φοιτητής, ο ασθενής, ο επαγγελματίας, ο τουρίστας, η οικογένεια. Οι Βρυξέλλες, όμως, φαίνεται να μετρούν ψυχρά επιβάτες και αριθμούς, λες και η Κύπρος είναι ένα ακόμη ηπειρωτικό κρατίδιο με εναλλακτικές διαδρομές.
Και εδώ αρχίζει η πολιτική ντροπή. Οι ίδιοι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, με τα κοστούμια, τα γυαλισμένα παπούτσια και τη βολική απόσταση από την καθημερινότητα των νησιωτών, βρίσκουν πάντα έναν καλό λόγο να χαϊδέψουν την Τουρκία του Ερντογάν. Τον γιαλαντζί σουλτάνο που κρατά υπό κατοχή ευρωπαϊκό έδαφος στην Κύπρο. Την Τουρκία που προκαλεί στο Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο, απέναντι στην Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία. Εκεί περισσεύουν οι φιλοφρονήσεις, οι «στρατηγικές σχέσεις» και τα διπλωματικά χαμόγελα. Απέναντι όμως στην Κύπρο, περισσεύει η λογιστική ψυχρότητα.
Προσωπικά, πολύ θα ήθελα να μάθω το όνομα του εμπνευστή αυτής της καρικατούρας σκέψης-απόφασης. Όχι για να του απαντήσω με ευρωπαϊκή γραφειοκρατική γλώσσα. Αλλά για να τον στείλω σε ένα νησί, να καθίσει εκεί και να νιώσει τη γλύκα της «γρήγορης» και «άμεσης» σύνδεσης. Να του εξηγήσει κάποιος ότι ναι, στη ζωή μας υπάρχουν τα πλοία, αλλά εδώ και πολλά χρόνια η ανθρωπότητα ανακάλυψε και ένα μέσο που λέγεται αεροπλάνο.
Η Λευκωσία ζητά ειδική μεταχείριση για τα νησιά, αναγνώριση των αεροδρομίων της ως υποδομών εδαφικής συνοχής, δίκαιο κριτήριο «επιβάτες ανά κάτοικο» και παράταση των μεταβατικών περιόδων έως το 2035, καθώς οι νέοι κανόνες σχεδιάζεται να εφαρμοστούν από τον Απρίλιο του 2027.
Αυτό δεν είναι μόνο κυπριακό ζήτημα. Είναι ευρωπαϊκό. Είναι θέμα όλων των παραθαλάσσιων, νησιωτικών και απομακρυσμένων περιοχών. Οι 27 χώρες της Ένωσης οφείλουν να σταθούν μία γροθιά και να κλείσουν αυτή την υπόθεση τώρα. Γιατί Ευρώπη χωρίς συνδεσιμότητα, χωρίς ισότητα και χωρίς σεβασμό στη γεωγραφία της δεν είναι Ένωση. Είναι γραφειοκρατικό ανέκδοτο. Είναι ντροπή και αίσχος
ΥΓ.: Επανέρχομαι σήμερα στο θέμα γιατί περίμενα ότι θα υπήρχε μία αντίδραση από την κομισιόν, αλλά δεν υπήρξε. Ασχολούνται με τον Ερντογάν και πως θα τον κεράσουν περισσότερα αμυντικά συστήματα στην Ευρώπη.
