CULTURE
14/01/2015 09:41 EET | Updated 15/01/2015 05:01 EET

Το δαχτυλίδι του Θησέα εκτίθεται για πρώτη φορά

Eurokinissi

Το δαχτυλίδι του Θησέα, ένα μυκηναϊκό σφραγιστικό δαχτυλίδι, το οποίο βρέθηκε μέσα στα χώματα από τις εκσκαφικές εργασίες στον βράχο της Ακρόπολης τη δεκαετία του 1950, εκτίθεται για πρώτη φορά στο κοινό.

Η έκθεσή του γίνεται στο πλαίσιο της δράσης «Το Αθέατο Μουσείο», που διοργανώνεται από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και περιλαμβάνει επιλεγμένες αρχαιότητες από το πλήθος των αντικειμένων που βρίσκονται σε ειδικούς χώρους φύλαξης και δεν έχουν εκτεθεί ξανά. Η δράση εγκαινιάστηκε τη Δευτέρα στις 18.00 στην Αίθουσα του Βωμού και στο πλαίσιό της θα αναδύονται αρχαιότητες από τις αποθήκες και θα εκτίθενται στην αίθουσα.

Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, στην επιφάνεια του δακτυλιδιού απεικονίζεται η δημοφιλής μινωική σκηνή του άλματος πάνω από ταύρο (ταυροκαθάψια), ανάμεσα σε ένα λιοντάρι και σε ένα δέντρο.

Τα μυκηναϊκά σφραγιστικά δακτυλίδια ήταν προσωπικά αντικείμενα κύρους των πρώτων ελληνόφωνων ηγεμόνων, των Μυκηναίων. Η συγκεκριμένη επιλογή της παράστασης στο δακτυλίδι που φορούσαν οι άρχοντες των Αθηνών, υποδηλώνει την προτίμηση σε ένα μινωικό θέμα και στους συμβολισμούς του για λόγο που δεν είναι γνωστός, μα που μπορεί να γεννήσει ελεύθερους συνειρμούς.

«Το δακτυλίδι του Θησέα, όπως και ένα σύγχρονο θραύσμα λίθινου αγγείου με το ίδιο θέμα από την Ακρόπολη της Αθήνας (αίθουσα 3 του Μουσείου), αναβιώνουν τη σύνδεση του μύθου με τα αρχαιολογικά ευρήματα. Σύμφωνα με την παράδοση της πόλης, ο πρώτος βασιλιάς-συνοικιστής ο Θησέας, καθυπόταξε την άγρια δύναμη του Μινώταυρου και του πανίσχυρου βασιλιά Μίνωα της Κρήτης. Κι ένας άλλος αθηναϊκός μύθος που θέλει τον βασιλιά Μίνωα να ρίχνει το δακτυλίδι του στη θάλασσα προκαλώντας τον Θησέα να το βρει, διεκδικεί τη μαγική του επαλήθευση με τον ωραιότερο τρόπο» αναφέρεται στην ανακοίνωση.

Σύμφωνα με πληροφορίες της πρώτης κατόχου προέρχεται από την Ακρόπολη της Αθήνας. Βρέθηκε τυχαία στην περιοχή των Αναφιώτικων, μέσα στα χώματα που απορρίπτονταν από τις εκσκαφικές εργασίες για την επέκταση του παλαιού Μουσείου τη δεκαετία του 1950.