ΚΟΙΝΩΝΙΑ
01/06/2015 12:22 EEST | Updated 01/06/2015 12:22 EEST

Η άγνωστη ιστορία του «Πεντελικόν» μέσα από τις μαρτυρίες των εκδιωγμένων εργαζομένων του

Συναντήθηκα μαζί τους στο πεζοδρόμιο, έμπροσθεν της κεντρικής εισόδου του σφραγισμένου από το μεσημέρι της προηγούμενης Δευτέρας, ξενοδοχείου «Πεντελικόν». Πέντε εργαζόμενοι- «όχι απολυμένοι, εκδιωγμένοι», μετά τον πλειστηριασμό στον οποίο προχώρησε η Alpha Bank και την πώληση του έναντι τιμήματος αρκετών εκατομμυρίων σε νέα ιδιοκτησία- σπεύδουν να διευκρινίσουν ομοφώνως. Η Δέσποινα, ο Στέλιος, η Ελευθερία, ο Δημήτρης, η Έλενα, όλοι τους δούλευαν με αφοσίωση σε διαφορετικά πόστα σε ένα ξενοδοχείο που ήδη από το 2011 απείχε παρασάγγας από ένα φυσιολογικό εργασιακό περιβάλλον του «δυτικού κόσμου», παρά μάλλον συμβόλιζε επιτυχημένα ένα σύνηθες εργασιακό μοντέλο μιας χώρας σε οικονομική και πολιτική κρίση.

Η μπροστινή είσοδος είναι η μόνη που παραμένει κλειστή κι αυτή αλλά δίχως το εμφατικό λουκέτο και τις αλυσίδες που έχουν τοποθετηθεί σε όλες τις άλλες εξωτερικές πόρτες του ιστορικού ξενοδοχείου. Από τις μεγάλες τζαμαρίες μπορούσες να διακρίνεις τους πολυτελείς χώρους με τα «βαριά» έπιπλα και τμήματα των υπηρεσιών του ιστορικού ξενοδοχείου, που και που ολιγάριθμους ανθρώπους, στελέχη, υπαλλήλους, σεκιουριτάδες της νέας ιδιοκτήτριας εταιρείας να πηγαινοέρχονται. Τα τραπέζια του εστιατορίου στρωμένα, με κρυστάλλινα ποτήρια και ακριβά σερβίτσια, σαν έτοιμα να υποδεχτούν τους πελάτες, σαν το ξενοδοχείο να εκκενώθηκε απότομα, από το χτύπημα συναγερμού ασφαλείας ή κάποια, φανταστική, φυσική καταστροφή…

pentelikon

Μου δείχνουν το εστιατόριο.

«Βλέπεις αυτή την κουρτίνα; Την τραβούσαμε και απομονώναμε έναν μικρό χώρο σε πριβέ δωμάτιο. Δεν μπορείς να φανταστείς τι τραπέζια έχουν στρωθεί εδώ, ποια πρόσωπα έχουν επανειλημμένως υπάρξει ως συνδαιτημόνες, τι συζητήσεις και «διαπραγματεύσεις» έχουν διαμειφθεί».

Ο Στέλιος ήταν μαιτρ.

«Από το 2010 εδώ έβαζα τον Παπανδρέου, όλη την περίοδο του «μνημονίου» ήταν θαμώνας εδώ, σε ραντεβού πολιτικά, με τροϊκανούς, υπουργούς, διπλωμάτες, Έλληνες και ξένους. Εγώ τους «τακτοποιούσα» εδώ. Και ο Σαμαράς, μέχρι να γίνει πρωθυπουργός το 2012, εδώ ερχότανε για σημαντικές συναντήσεις»...

pentelikon

Διασημότες, επιχειρηματίες, δεξιώσεις εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, μια κάβα ίσως εκατομμυρίων, γεμάτη αποκλειστικά με πανάκριβα μπουκάλια κρασιών, σε ένα ξενοδοχείο που από τη δεκαετία του 1920 αντικατοπτρίζει το αθηναϊκό (μεγαλο)αστικό εστέτ, σε μια καταπράσινη και «μουσειακή» περιοχή της Κηφισιάς, όπου το κάθε κτίριο μοιάζει περισσότερο με έκθεμα.

Προσπαθώντας να φωτογραφίσω τον πανέμορφο κήπο, με το υπαίθριο μπαρ και την «γαλοζοπράσινη» πισίνα, παρατηρώ μια κινητικότητα εντός. Ένας υπάλληλος της εταιρείας φύλαξης, συνομιλεί με ασύρματο και κινείται προς την κατεύθυνση μου. «Υπάρχει δικαστικός επιμελητής εντός του κτιρίου και απαγορεύεται να φωτογραφίσεις πρόσωπα», με προειδοποιεί.

Μπροστά από το «Πεντελικό» οι πέντε εργαζόμενοι συνομιλούν με έναν εκπρόσωπο της νέας ιδιοκτησίας. Για τους περισσότερους είναι η πρώτη φορά που κάνουν διάλογο με κάποιον άνθρωπο των νέων ιδιοκτητών- και εργοδοτών τους, όπως ελπίζουν. Συνομιλούν ευγενικά, σε ήπιο τόνο.


Όταν φεύγει, τους ζητάω να πάρουμε την ιστορία του χρεοκοπημένου «Πεντελικόν» από την αρχή.

Πότε ξεκίνησαν τα προβλήματα στην εργασίας σας;

Το 2011. Μέχρι τότε όλα ήταν άψογα και ο ιδιοκτήτης «κύριος», αν ήταν να πληρωθείς Δευτέρα, τα χρήματα ήταν στο λογαριασμό σου από την προηγούμενη Παρασκευή. Το 2011 άρχισε να καθυστερεί στις υποχρεώσεις του και να οφείλει δεδουλευμένα. Στις αρχές του 2012 κάποιοι συνάδελφοι στους οποίους χρωστούσε 3 μηνιάτικα αποφάσισαν να προχωρήσουν σε επίσχεση εργασίας. Τότε δυσκόλεψε πολύ η δουλειά για τους υπόλοιπους που κάναμε υπομονή, από 20 άτομα στα εστιατόρια βγάζαμε την ίδια δουλειά 5- 6 άνθρωποι πλέον. Ο κύριος Βάρδης (απερχόμενος ιδιοκτήτης) αυτή την υπερπροσπάθεια και την υπομονή, πέρα από υποσχέσεις και λόγια, δεν τα σεβάστηκε ποτέ. Για τους εργαζόμενους είναι προσβλητικό ένας επιχειρηματίας να μην σέβεται τους ανθρώπους που παραμένουν δίπλα του.

Εσείς σαν εργαζόμενοι με καθημερινή παρουσία αντιληφθήκατε ποτέ το «Πεντελικόν» να μην «τραβάει» οικονομικά; Να χάνει πελάτες ή κύρος, να υπολειτουργεί;

Όχι, ποτέ. Σε κανένα ξενοδοχείο βέβαια η πληρότητα δεν είναι σταθερή. Και στο «Πεντελικόν» κάποια σαββατοκύριακα ειδικά μπορεί να «πέφταμε» στις κρατήσεις αλλά τις επόμενες μέρες ανεβαίναμε στο 90- 100%. Ήταν ένα ξενοδοχείο που δούλευε, μάλιστα τον τελευταίο ενάμιση χρόνο πήγαινε φορτσάτο. Έβγαζε χρήματα από τα μπαρ, τα εστιατόρια, τις δεξιώσεις, εκτός από τα δωμάτια. Ανάγκαζε τους εργαζόμενους να δουλεύουν εξαήμερο, παρά το ρητό «πενθήμερο» της σύμβασης μας. Πολλές εργασιακές πρακτικές του ενέπιπταν σε αυτό που η νομοθεσία απαγορεύει ως «υποβάθμιση εργασίας».

Και που πήγαιναν τα υποτιθέμενα αυτά κέρδη;

Αυτό που ξέρουμε εμείς είναι ότι στους εργαζόμενους για τα χρωστούμενα του 2011 και 2012 έδινε μόνο μικροποσά, σαν «χαρτζιλίκια» των 50 ευρώ μαζί με τον μισθό τους. Υπάρχουν εργαζόμενοι που τους οφείλονται δεδουλευμένα από τον Οκτώβριο του 2014. Χρωστούσε σε προμηθευτές και πιστωτές, εκατομμύρια ευρώ σε τράπεζες, κυρίως στην Alpha. Τι άλλο να υποθέσουμε εκτός του ότι μάζευε χρήματα στην τσέπη του;

Η συμπεριφορά των εργαζομένων έναντι της εργοδοσίας ποια ήταν όλη αυτή την περίοδο;

Εντελώς υποστηρικτική. Σύσσωμα υποστηρίξαμε τη δουλειά μας, τις θέσεις εργασίας, την ιστορία, τους πελάτες που μας τιμούσαν και τα υψηλά στάνταρντς του «Πεντελικόν». Τα χρήματά μας τα διεκδικούσαμε μόνο στις κατ’ ιδίαν επαφές μας με τον ιδιοκτήτη. Τώρα, για να πληρωθούμε τους μισθούς μας πρέπει να βγάλουμε μέσω δικηγόρων διαταγές πληρωμής και να πληρώσουμε παράβολα σε συμβολαιογράφους. Ήμασταν, βλέπεις, ευκολόπιστοι και ποτέ δε δράσαμε «πονηρεμένα».

Πώς μάθατε ότι τελικά το «Πεντελικόν» θα κλείσει;

Τον πλειστηριασμό τον πληροφορηθήκαμε μέσω ίντερνετ…Από την Παρασκεύη, τρεις μέρες πριν το λουκέτο, είχαν αναλάβει νέοι σεκιουριτάδες, συμβεβλημένοι με τη νέα ιδιοκτησία. Η προηγούμενη, από μέρες είχε ξεκινήσει να απομακρύνει διάφορα αντικείμενα αλλά συνεχώς- και μετά τον πλειστηριασμό- επαναλάμβανε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να κλείσουμε. Στη μοναδική επίσημη ενημέρωση που εκ των υστέρων μας έγινε μέσω μιας ανακοίνωσης που αναρτήθηκε «εκ της διοικήσεως» πληροφορούμασταν ότι η ιδιοκτησία του ξενοδοχείου άλλαξε αλλά η λειτουργία του συνεχίζεται απρόσκοπτα. Δυο μέρες πριν το κλείσιμο, προσπαθούσαμε να μάθουμε την αλήθεια από τη συμβολαιογράφο. Τελικά ήταν μάνατζερ της νέας ιδιοκτησίας που μας ενημέρωσε μια μέρα πριν, ότι «το ξενοδοχείο Δευτέρα στις 12:00 κλείνει». Ενημερώναμε συναδέλφους και άνθρωποι της προηγούμενης ιδιοκτησίας μας εγκαλούσαν επιθετικά ότι σπέρνουμε κακόβουλες φήμες.

Γιατί έκλεισε το «Πεντελικόν» μετά την αλλαγή ιδιοκτησίας και δε συνέχισε απλώς υπό νέα διεύθυνση;

Επικαλούνται ανακαίνιση, υπάρχουν οι σχετικές ανακοινώσεις και στην είσοδο θυροκολλημένες. Από ανθρώπους της νέας ιδιοκτησίας μάθαμε όμως ότι ο Βάρδης για να πουλήσει την Ανώνυμη Εταιρεία, ζήτησε αρκετά εκατομμύρια. Και οι αγοραστές, μετά τον πλειστηριασμό προτίμησαν να του κάνουν έξωση και να το «στήσουν» από την αρχή. Αν τελικά πουλούσε την Α.Ε., μια αλλαγή ΑΦΜ θα ήταν αρκετή για να συνεχίσουμε τη δουλειά μας. Αυτή την αποτυχημένη διαπραγμάτευση, την πληρώσαμε εμείς οι εργαζόμενοι.

Ποια ήταν η ατμόσφαιρα των τελευταίων στιγμών;

(Δέσποινα Χαρώνη, γενική προϊσταμένη): Μέχρι την τελευταία ώρα ο Βάρδης δεν ήταν σαφής. «Όλα είναι υπό διαπραγμάτευση», έλεγε. Του λέγαμε να μας κοιτάξει τελευταία φορά στα μάτια, ότι εκατό εργαζόμενοι θα μείνουν άνεργοι. Απαντούσε ότι αν δε βγάλει νέα ανακοίνωση το ξενοδοχείο συνεχίζει να λειτουργεί. Αποφασίσαμε να πάμε και την Κυριακή στη δουλειά, άλλωστε δεν ήμασταν απολυμένοι και αποτελούσε συμβατική υποχρέωση μας εκ του νόμου, ούτε θέλαμε να δώσουμε δικαίωμα να επικαλεστεί «άρνηση εργασίας» και να απολυθούμε χωρίς ούτε αποζημίωση. Κυριακή βράδυ μείναμε μέσα. Για να προστατέψουμε τη δουλειά μας. Αν ήμασταν πολλοί δε θα μας είχαν βγάλει ακόμα από εκεί αλλά δυστυχώς πολλοί συνάδελφοί μας, που τώρα συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις, καθησυχάζονταν από συνεργάτες και προσκείμενος της παλιάς ιδιοκτησίας, ότι όλα αυτά που ακούγονταν ήτανε παραμύθια… Δεν ενοχλήσαμε τους πελάτες. Μείναμε στο εστιατόριο του προσωπικού κυρίως, κάποιοι όρθιοι στα σκαλιά έξω. Γύρω στα μεσάνυχτα ήρθε εκπρόσωπος της νέας ιδιοκτησίας, μαζί με δικηγόρο και δικαστικό επιμελητή. Ελέγξανε τους χώρους, βεβαιώθηκαν ότι δεν «φυγαδεύονται» έπιπλα και αντικείμενα και αποχώρησαν.

Και το πρωί;

(Δέσποινα Χαρώνη): Το άλλο πρωί εμείς πήγαμε στα πόστα μας. Εκεί μας το ανακοίνωσαν, δυο ώρες πριν. Τελευταία στιγμή ειδοποιούσαμε τους πελάτες στα δωμάτια ότι στις 12:00 το ξενοδοχείο κλείνει και πρέπει να κάνουν check out. Πελάτες που είχαν κάνει check in την προηγούμενη… Οι περισσότεροι επιχειρηματίες από το εξωτερικό- ίσως ήταν μια δράση για την ενίσχυση του περίφημου «επιχειρηματικού τουρισμού» στην Ελλάδα… Το μεσημέρι, συνάδελφος μου ζήτησε κατόπιν εντολή της διοίκησης να μαζέψουμε τα πράγματα κάποιων ανθρώπων που δε βρίσκονταν στα δωμάτια τους, να τα πακετάρουμε και να κατεβάσουμε τις βαλίτσες τους. Αρνήθηκα να αγγίξω έστω προσωπικά αντικείμενα των πελατών χωρίς να μου το έχουν ζητήσει, χωρίς καν να έχουν ενημερωθεί. «Αν θες να πας φυλακή, να πας μόνος σου», είπα στον ίδιο τον Βάρδη. Έπρεπε οι πελάτες να έχουν ενημερωθεί τουλάχιστον 2- 3 μέρες πριν. Και φυσικά να μην δέχεται νέους.

Εσείς κλείνατε κανονικά δωμάτια δηλαδή, ακόμα και τις τελευταίες μέρες;

Για την ακρίβεια η σχετική «οδηγία» ήταν να προσπαθούμε ακόμα πιο εντατικά από πριν. Και για κρατήσεις δωματίων και για εκδηλώσεις, αυτή η εντολή είχε δοθεί σε meeting λίγες μέρες πριν.

Πως εγκαταλείψατε τον χώρο του ξενοδοχείου;

Ήρθε αστυνομία. Μόνο αυτόφωρο δε μας πήρανε. Δεν ήμασταν όμως πολλοί για να επιμείνουμε.

Τι σας είπαν οι αστυνομικοί;

Ότι έχουμε δέκα λεπτά για να αποχωρήσουμε γιατί το κτίριο ανήκει πλέον σε άλλο ιδιοκτήτη. Τώρα ελπίζουμε σε κάποια προστασία από το κράτος. Η νομοθεσία υποτίθεται ότι προστατεύει στοιχειωδώς τον εργαζόμενο όταν μια ξενοδοχειακή μονάδα πτωχεύει και εκποιείται.

Ποιο είναι το εργασιακό σας καθεστώς τώρα;

Δεν είμαστε απολυμένοι. Μάλιστα, υποτίθεται ότι πληρωνόμαστε κανονικά. Για να «μπούμε» στον ΟΑΕΔ- με την διοίκηση του οποίου έχουμε προγραμματισμένη συνάντηση μεσοβδόμαδα- πρέπει να είμαστε απολυμένοι και να έχουμε εισπράξει τις αποζημιώσεις μας, ποιος ξέρει από ποιον και πότε, πλέον. Η προηγούμενη εργοδοσία προσπαθεί να κάνει ομαδικές απολύσεις. Εκπρόσωπός της είπε στο Υπουργείο Εργασίας ότι αν και ο νόμος απαγορεύει τις ομαδικές απολύσεις, ίσως θα έπρεπε να γίνει μια εξαίρεση. Να ανοίξει δηλαδή αυτό το παράθυρο για χιλιάδες εργαζόμενους μέσω ημών. Ευτυχώς το Υπουργείο αρνήθηκε κατηγορηματικά και μας διαβεβαίωσε ότι θεωρούμαστε ακόμα εργαζόμενοι, όπως επίσης να μην υπογράψουμε τις απολύσεις μας για να διαπραγματευτεί εκ μέρους μας με τη νέα διοίκηση.

Η στάση της νέας ιδιοκτησίας ποια είναι;

Μας παροτρύνει να «πάρουμε» την απόλυση και υπόσχεται ότι θα προσπαθήσει να μας επαναπροσλάβει. Ο εκπρόσωπος που τυχαία μιλήσαμε σήμερα μας ζήτησε και μια κατάσταση εργαζομένων που έχουν υπογράψει και επιθυμούν να επαναπροσληφθούν για να την εξετάσει. Με ποια σύμβαση όμως θα γίνουν αυτές οι «νέες» προσλήψεις, με τι μισθό, σε τι «πόστα»; Εμείς, δεν υπάρχει περίπτωση να δεχτούμε την απόλυση. Στη συνάντηση με τον ΟΑΕΔ θα επιδιώξουμε, όχι ως απολυμένοι αλλά εκδιωγμένοι από την εργασία μας, να λάβουμε μια έκτακτη χρηματική ενίσχυση και το μηνιαίο επίδομα ανεργίας.

Τι διεκδικείτε λοιπόν;

Να συνεχίσουμε τη δουλειά μας, υπό το νέο μάνατζμεντ που θα προκύψει, στο πόστο που ήταν ο καθένας μας. Να του καταθέσουμε τα βιογραφικά μας και αν πάνω στη δουλειά διαπιστώσει ότι δεν του «κάνουμε», ας μας απολύσει. Δεν είμαστε εχθρικοί, τουναντίον, απέναντι στη νέα ιδιοκτησία. Καλώς ή κακώς η επιχείρηση βγήκε σε πλειστηριασμό και ένα άλλο «σχήμα’ την αγόρασε. Εμείς απλώς θέλουμε να συνεχίσουμε τη δουλειά μας, που την αγαπάμε, όπως και αυτόν τον ιστορικό χώρο. Αυτό έχουμε μάθει στη ζωή μας, να δουλεύουμε, χωρίς εισαγωγικά στο ρήμα…

Στέλιος Καμπουράκης, μαιτρ

stelios kabourakis

Ξεκίνησα να εργάζομαι στο «Πεντελικόν» τον Νοέμβριο του 2007, αρχικά στο τμήμα δεξιώσεων. Πέρασα υπεύθυνος στο Pool Bar του ξενοδοχείου τα καλοκαίρια, στο κεντρικό του εστιατόριο το χειμώνα. Το 2013 ανέλαβα μαιτρ, υπεύθυνος για τη λειτουργία των μπαρ και των εστιατορίων. Ήδη ήμουν απλήρωτος τα δεδουλευμένα μου αρκετών μηνών αλλά ήλπιζα ότι θα φτιάξουν τα πράγματα και συνέχιζα. Εργαζόμουν από τις 7 το πρωί έως τις 17:30 ή από τις 4 το μεσημέρι μέχρι τις 2 το πρωί, έξι μέρες τη βδομάδα. Αυτή η υπερκόπωση με «χτύπησε» στη μέση. Όταν πήρα κάποιες αναρρωτικές από το ΙΚΑ, με φώναξε ο ιδιοκτήτης στο γραφείο του, με πρόσβαλλε και μου ζήτησε να παραιτηθώ. Δεκαπέντε χιλιάρικα μου χρώσταγε τότε… Έκανα καταγγελία στον επόπτη (εργασίας) και προχώρησα, μόνος τότε, σε επίσχεση, διεκδικώντας τα δεδουλευμένα μου.

Η απάντηση της εργοδοσίας ήταν να μου στείλει εξώδικο μη προσέλευσης στην εργασία και να δηλώσει στο σύστημα «ΕΡΓΑΝΗ», μονομερώς χωρίς ούτε την υπογραφή μου και ούτε την ενημέρωση μου καν, ότι αποχώρησα οικιοθελώς. Για την «οικειοθελή» μου αποχώρηση με ενημέρωσε ο επόπτης, μήνες μετά. Τώρα το θέμα μου είναι στον αρμόδιο εισαγγελέα.

Τον τελευταίο χρόνο, απλήρωτος όντας αναγκάζομαι να πουλάω προσωπικά μου αντικείμενα για να ζήσω την οικογένεια μου. Έχω κάνει κι εγώ δική μου δουλειά και πρώτο μου μέλημα στο τέλος κάθε μέρας ήταν να είμαι εντάξει με τους εργαζόμενους. Ίσως για αυτό δεν πήγε καλά.

Δέσποινα Χαρώνη, executive housekeeper (γενική προϊσταμένη)

despoina xaroni

Ξεκίνησα να εργάζομαι στο «Πεντελικόν» τον Φεβρουάριο του 2014, υπεύθυνη στο τμήμα ορόφων, την τεχνική υπηρεσία και τους κηπουρούς. Στο παρελθόν είχα εργαστεί στον Αστέρα Βουλιαγμένης, την Μεγάλη Βρετάνια, το President. To 2012 είχα δει στο διαδίκτυο σκηνές απείρου κάλλους, με τον Βάρδη να σηκώνει χέρι σε εργαζόμενους που είχαν προχωρήσει σε επίσχεση εργασίας. Ήξερα που πήγαινα δηλαδή… Αλλά μόλις είχα τελειώσει από εποχιακή και έψαχνα δουλειά σε ένα ήδη δύσκολο εργασιακό περιβάλλον.

Μαζί με τους συναδέλφους μου ανεβάσαμε τη βαθμολογία του «Πεντελικόν» σε όλα τα σάιτ κρατήσεων, αυτό ο Βάρδης (ιδιοκτήτης) το παραδεχόταν ακόμα και σε στιγμές μεταξύ μας έντασης, που δεν έλειψαν… Την τελευταία περίοδο θεωρούσε ότι παρακινούσα τους εργαζόμενους, κατ’ ιδίαν μου είχε μιλήσει άσχημα. Εργαζόμουν πενθήμερο αλλά όποτε ανέκυπτε κάποιο πρόβλημα έπρεπε να είμαι στο ξενοδοχείο. Την αλλαγή του χρόνου την κάναμε μαζί με δύο συναδέλφους τεχνικούς και υπαλλήλους της ΕΥΔΑΠ πάνω από ένα βουλωμένο φρεάτιο- μετά κάναμε πλάκα ότι για αυτό πήγε σκ…α όλη η χρονιά (γελάει).

Οχτάωρο δε δούλεψα ποτέ, το πονούσα κιόλας το ξενοδοχείο, το «Πεντελικόν» σε προκαλεί να το αγαπήσεις. Αλλά υπερωρία, ούτε για συζήτηση. Τώρα βρέθηκα άνεργη σε ένα πολύ κακό timing, γιατί όλα τα ξενοδοχεία έχουν κανονίσει το προσωπικό τους ενόψει καλοκαιριού.

Δημήτρης Τσαμένος

dimitris tsamenos

Στο «Πεντελικόν» εργάζομαι από το 2012. Ξεκίνησα από το housekeeping, άλλαξα πολλά πόστα και κατέληξα doorman groom, στην υποδοχή πελατών. Κάναμε το check in και συνόδευα τον πελάτη στο δωμάτιο του. Τα tips μας έσωζαν. Καλό ξενοδοχείο, «ανεβασμένη» πελατεία, με τη δουλειά που είχαμε ειδικά τον τελευταίο ενάμιση χρόνο τα φιλοδωρήματα με συντηρούσαν, τα «τυχερά». Είμαι από 18 χρονών στα ξενοδοχεία και είναι μια δουλειά που μου αρέσει. Και ήθελα να είμαι σε ένα μεγάλο ξενοδοχείο, το κυνήγησα. Για το βιογραφικό και την προυπηρεσία, την επαφή με τους πελάτες.

Σε δύσκολες στιγμές της επιχείρησης έχουμε κάνει τα πάντα σαν εργαζόμενοι για να βοηθήσουμε. Τίποτα όμως δεν εκτιμήθηκε, ότι υπερβάλλαμε εαυτούς και δουλεύαμε δεκαπέντε και δεκαοκτώ ώρες, ότι δεν βλέπαμε τα σπίτια μας σχεδόν. Πόση εκμετάλλευση όμως; Τώρα ψάχνω για δουλειά αλλά διστακτικά ακόμη. Θεωρούμαστε εργαζόμενοι, τρέχουν μεροκάματα και εμένα μου χρωστάνε τέσσερα μηνιάτικα. Μετά από τόση υπερπροσπάθεια, αμαρτία απ’ το θεό…

Λεβογιάννη Ελευθερία

eleftheria levogianni

Είμαι νέα στο «Πεντελικόν», από τα τέλη του προηγούμενου Αυγούστου. Υπέγραψα σύμβαση στις αρχές Ιανουαρίου, για κάποιους μήνες ήμουν ανασφάλιστη. Εργάζομαι ως καμαριέρα. Ανάλογα με τις ανάγκες του ξενοδοχείου και σαν καθαρίστρια. Σε περιόδους με πολύ δουλειά έπαιρνα 2- 3 ρεπό το μήνα. Υπερωρίες ανύπαρκτες. Για μένα αυτή η δουλειά είναι τρόπος επιβίωσης. Ήμουν πωλήτρια, πολλά χρόνια, αλλά έμεινα άνεργη μέσα στην κρίση και δεν είχα άλλη λύση. Είχα και μια μικρή εμπειρία σε ένα ξενοδοχείο, σαν εποχιακή. Είναι δύσκολη δουλειά αλλά πάντα τη σεβόμουνα. Όπως και τις απαιτήσεις της εργοδοσίας που ήταν, απέναντι μου τουλάχιστον, αυστηρή. Εύκολα απολυόσουνα. «Συνθήματα» ήταν «είναι η τελευταία ευκαιρία σου» και « δουλειά, δουλειά, δουλειά». Τώρα μου χρωστάει δύο μηνιάτικα- και είμαι τυχερή γιατί είμαι «φρέσκια». Περιμένω, όπως όλοι μας, κάποιο επίδομα από τον ΟΑΕΔ αλλά πρέπει να βρω δουλειά τώρα. Την εργασία μας διεκδικούμε, δεν είμαστε ζητιάνοι.

Ματαντάν Έλενα

elena matadan

Εδώ που με βγάζεις φωτογραφία, το “Buenos Aires” το έχω καθαρίσει εκατοντάδες ώρες… Τρία χρόνια είμαι στο «Πεντελικόν»- καμαριέρα, καθαρίστρια, στα πλυντήρια, έχω κάνει όλα αυτά τα πόστα. Έχω εργαστεί μήνα σερί χωρίς ένα ρεπό, με πολλά νυχτερινά, διπλές βάρδιες, απλήρωτα όλα τα εξτρά και ποτέ υπερωρίες. Συχνά «έπιανα» στις 7.30 το πρωί και έφευγα 9.30 το βράδυ, στην ώρα μου πάντως ποτέ. Τώρα μου χρωστάνε 4 μισθούς. Κακοπληρωμένη δουλειά αλλά δεν παραπονιόμουνα ποτέ, ούτε είχα πρόβλημα με τον εργοδότη ή οποιονδήποτε. Τώρα τρέχουν υποχρεώσεις, ενοίκια… - αυτό που συνέβη με έχει πληγώσει. Δεν μπορώ να περιμένω. Ψάχνω για άλλη δουλειά.