Ήταν 36 ετών και το σώμα του δεν άντεχε πια. Η χρόνια πάθηση στη μέση τον ανάγκαζε να αγωνίζεται με πόνους και να καταφεύγει ακόμη και σε ενέσεις κορτιζόνης. Ο Αντρέ Αγκάσι είχε ήδη ανακοινώσει από τον Ιούνιο του 2006, στο Wimbledon, ότι το US Open θα ήταν το τελευταίο του τουρνουά.
Την τελευταία Κυριακή του Σεπτεμβρίου 2006, στο κατάμεστο Arthur Ashe Stadium της Νέας Υόρκης, ήρθε πράγματι το τέλος.
Ο Αγκάσι ηττήθηκε στον τρίτο γύρο από τον Γερμανό Μπέντζαμιν Μπέκερ με 7-5, 6-7, 6-4, 7-5. Όταν τελείωσε ο αγώνας, έμεινε στο κορτ δακρυσμένος, ενώ οι θεατές τον αποθέωναν όρθιοι.
Δεν αποχωρούσε απλώς ένας μεγάλος πρωταθλητής. Έφευγε ένας άνθρωπος που είχε αλλάξει την εικόνα του τένις.
Από το Λας Βέγκας στα μεγαλύτερα γήπεδα του κόσμου
Ο Andre Kirk Agassi γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1970 στο Λας Βέγκας. Ο πατέρας του, Εμμανουέλ «Μάικ» Αγκάσι, πρώην πυγμάχος που είχε αγωνιστεί σε Ολυμπιακούς Αγώνες, τον έβαλε από πολύ μικρό στον κόσμο του τένις.
Στα 14 του πήγε στην περίφημη ακαδημία του Νικ Μπολετιέρι στη Φλόριντα και μόλις δύο χρόνια αργότερα, το 1986, έγινε επαγγελματίας.
Και τότε εμφανίστηκε στα κορτ ένας παίκτης εντελώς διαφορετικός από τους άλλους.
Μακριά μαλλιά, σκουλαρίκια, πολύχρωμα ρούχα, τζιν σορτς, έντονα χρώματα και μια σχεδόν ροκ σταρ παρουσία. Για ένα διάστημα απέφευγε ακόμη και το Wimbledon, ενοχλημένος από τον αυστηρό ενδυματολογικό κώδικα του τουρνουά.
Ο επαναστάτης έγινε πρωταθλητής
Πίσω όμως από την εικόνα υπήρχε ένα τεράστιο ταλέντο.
Το 1992 κατέκτησε στο Wimbledon το πρώτο Grand Slam της καριέρας του, νικώντας στον τελικό τον Γκόραν Ιβανίσεβιτς.
Ακολούθησαν το US Open του 1994, το Australian Open του 1995 και το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το 1996.
Και μετά ήρθε η κατάρρευση.
Η απόδοσή του έπεσε δραματικά και το 1997 βρέθηκε μέχρι και στο Νο141 της παγκόσμιας κατάταξης. Πολλοί θεωρούσαν ότι η καριέρα του είχε ουσιαστικά τελειώσει.
Ο Αγκάσι, όμως, ξανάρχισε σχεδόν από την αρχή. Έπαιξε σε μικρότερα τουρνουά, δούλεψε ξανά το σώμα και το παιχνίδι του και επέστρεψε στην κορυφή. Το 1998 είχε ήδη ανέβει στο Νο6.
Η μεγάλη επιστροφή και το Roland Garros
Το 1999 πέτυχε ίσως τον σημαντικότερο θρίαμβο της ζωής του.
Κατέκτησε το Roland Garros, ανατρέποντας στον τελικό το 0-2 σετ απέναντι στον Αντρέι Μεντβέντεφ.
Με εκείνη τη νίκη είχε πλέον κατακτήσει και τα τέσσερα Grand Slam — Australian Open, Roland Garros, Wimbledon και US Open — επίτευγμα εξαιρετικά σπάνιο στην ιστορία του αθλήματος.
Σε συνδυασμό με το ολυμπιακό χρυσό της Ατλάντα, ολοκλήρωσε και το περίφημο Career Golden Slam.
Οι αριθμοί μιας τεράστιας καριέρας
Ο τελικός απολογισμός του είναι εντυπωσιακός: 60 τίτλοι στο απλό, 870 νίκες και 274 ήττες, 15 τελικοί Grand Slam και οκτώ κατακτήσεις Major. Έφτασε φυσικά και στο Νο1 της παγκόσμιας κατάταξης.
Τα οκτώ Grand Slam ήταν:
- Australian Open: 1995, 2000, 2001, 2003
- Roland Garros: 1999
- Wimbledon: 1992
- US Open: 1994, 1999
Στα χρηματικά έπαθλα της καριέρας του συγκέντρωσε περισσότερα από 31 εκατομμύρια δολάρια, χωρίς φυσικά να υπολογίζονται οι τεράστιες εμπορικές συμφωνίες και χορηγίες του.
Αγκάσι εναντίον Σάμπρας
Δεν μπορεί να γραφτεί η ιστορία του Αγκάσι χωρίς τον Πιτ Σάμπρας.
Οι δύο Αμερικανοί δημιούργησαν μία από τις μεγαλύτερες αντιπαλότητες του παγκόσμιου τένις. Ήταν σχεδόν αντίθετοι χαρακτήρες και αντίθετα αγωνιστικά πρότυπα: ο εκρηκτικός Αγκάσι απέναντι στον πιο συγκρατημένο Σάμπρας.
Συναντήθηκαν 34 φορές σε επίπεδο ATP, με τον Σάμπρας να προηγείται 20-14.
Κι όμως, ακριβώς αυτή η αντιπαλότητα βοήθησε το τένις της δεκαετίας του ’90 να αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερο παγκόσμιο κοινό.
Από τον Αγκάσι στη Στέφι Γκραφ
Και η προσωπική του ζωή παρέμεινε στο επίκεντρο.
Το 1997 παντρεύτηκε την ηθοποιό Μπρουκ Σιλντς. Ο γάμος τους έληξε το 1999.
Αργότερα συνδέθηκε με μια άλλη θρυλική μορφή του τένις, τη Στέφι Γκραφ, την οποία παντρεύτηκε το 2001. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά.
Ήταν ίσως το πιο διάσημο «ζευγάρι πρωταθλητών» που γνώρισε ποτέ το άθλημα.
Περισσότερο από ένας πρωταθλητής
Μετά. αλλά και πριν από την αποχώρησή του, ο Αγκάσι έδωσε μεγάλο βάρος στη φιλανθρωπική και εκπαιδευτική δράση. Μέσω του ιδρύματός του χρηματοδότησε εκπαιδευτικά προγράμματα και σχολικές δομές για παιδιά στο Λας Βέγκας.
Το 2011 εντάχθηκε στο International Tennis Hall of Fame, επισφραγίζοντας και θεσμικά τη θέση του ανάμεσα στους κορυφαίους της ιστορίας.
Ο Αγκάσι, όμως, έμεινε στην ιστορία και για κάτι περισσότερο από τα τρόπαια.
Ήταν ο άνθρωπος που πέρασε από την αποθέωση στην πτώση, από το Νο1 στο Νο141 και ξανά στην κορυφή. Από το «άτακτο παιδί» με τα μακριά μαλλιά εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο σεβαστούς βετεράνους του παγκόσμιου αθλητισμού.
Και γι’ αυτό, όταν Σεπτέμβριο μήνα του 2006 άφησε για τελευταία φορά τη ρακέτα του στο US Open, το κοινό δεν χειροκροτούσε μόνο 60 τίτλους και οκτώ Grand Slam.
