Υπάρχει ένα πολύ απλό ερώτημα: τι θα συνέβαινε εάν μια ομάδα Ελλήνων μοτοσικλετιστών διέσχιζε την Κωνσταντινούπολη με ελληνικές σημαίες, τραγούδια και συνθήματα για την Αγία Σοφία και χειρονομίες με έντονο εθνικό συμβολισμό;
Πόσο μακριά θα έφθαναν πριν τους σταματήσει η τουρκική αστυνομία; Και πόσο εύκολα θα επέστρεφαν στα σπίτια τους;
Στην Κομοτηνή, Τούρκοι μοτοσικλετιστές κυκλοφόρησαν σε σχηματισμό με τουρκικές σημαίες, έχοντας στα ηχεία τους σε υψηλή ένταση το οθωμανικό στρατιωτικό «Eski Ordu Marsı» και κάνοντας το χαρακτηριστικό σήμα των υπερεθνικιστών «Γκρίζων Λύκων». Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, είχαν προηγουμένως επισκεφθεί και το κτίριο της λεγόμενης «Τουρκικής Νεολαίας Κομοτηνής». (huffingtonpost.gr)
Η Ελληνική Αστυνομία αντέδρασε. Τους ακινητοποίησε, τους προσήγαγε και τους υπέβαλε σε τρίωρο έλεγχο. Τα ταξιδιωτικά τους έγγραφα ήταν νόμιμα και, καθώς δεν διαπιστώθηκε αυτόφωρο αδίκημα, αφέθηκαν ελεύθεροι και κατευθύνθηκαν προς τα ελληνοτουρκικά σύνορα. (huffingtonpost.gr)
Εδώ όμως αρχίζει η πολιτική συζήτηση.
Δεν αρκεί να εξετάζουμε εάν κάποιος έχει νόμιμο διαβατήριο, δίπλωμα και άδεια κυκλοφορίας. Το ερώτημα είναι εάν μια οργανωμένη δημόσια επίδειξη ακραίου τουρκικού εθνικισμού στη Θράκη αντιμετωπίζεται απλώς ως μια τουριστική διέλευση μοτοσικλετιστών.
Και κυρίως: υπάρχει αμοιβαιότητα;
Γιατί πολύ αμφιβάλλω ότι η «δημοκρατία» του γιαλαντζί σουλτάνου Ερντογάν θα αντιμετώπιζε με την ίδια ψυχραιμία Ελληνες που θα έκαναν αντίστοιχη επίδειξη στην καρδιά της Κωνσταντινούπολης.
Η Αθήνα επιμένει στα «ήρεμα νερά» με την Τουρκία. Σωστά, όταν αυτά σημαίνουν διάλογο και αποφυγή εντάσεων. Οχι όμως όταν μετατρέπονται σε πολιτική ανοχής απέναντι σε προκλήσεις.
Γιατί τελικά δεν θα μιλάμε μόνο για «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο.
Θα μιλάμε και για «ήρεμη στεριά» στη Θράκη. Και αυτό είναι απογοητευτικό.
