Μισώ τα μαθηματικά. Τα μισώ από τότε που τα γνώρισα στην πρώτη δημοτικού. Μισούσα αυτά τα προβλήματα με τα μήλα και τα πορτοκάλια και την Αννούλα και τον Γιωργάκη που έπρεπε να μοιράσουν τα φρούτα. Αντίθετα, οι εκθέσεις στο σχολείο ήταν μεγάλη απόλαυση, ενώ μου άρεσε επίσης πολύ να διαβάζουμε στην τάξη ποίηση και να ψάχνουμε να βρούμε τι ήθελε να πει ο ποιητής.
Εφόσον λοιπόν το μυαλό μου εκνευρίζεται, όταν βλέπει αριθμούς, έχω κάποιες απορίες όσον αφορά στις δημοσκοπήσεις που γίνονται πλέον τόσο συχνά, αφού σε λίγο θα έχουμε εκλογές. Κατανοώ ότι η δυσκολία μου με τα μαθηματικά με κάνει ένα άτομο μη κατάλληλο να ερμηνεύσει τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων. Γι’ αυτό και θα εκθέσω κάποιες απορίες, μήπως κάποιο άτομο που είναι γνώστης των μαθηματικών μπορέσει να μου απαντήσει.
Τι συμβαίνει λοιπόν με τις δημοσκοπήσεις, που με προβληματίζει τόσο; Αν θυμάμαι καλά από τη Στατιστική που κάναμε στο λύκειο, ένα ποσοστό περίπου 20-25% δεν είναι ένα μεγάλο ποσοστό. Δηλαδή από τα τέσσερα κομμάτια μιας πίτας, ο Γιωργάκης θα έπαιρνε μόνο ένα. Δεν νομίζω ότι θα ήταν πολύ χαρούμενος.
Το θέμα με την πίτα, με οδηγεί στο εξής ερώτημα. Γιατί όταν παρουσιάζουν τις δημοσκοπήσεις, δεν βάζουν στρογγυλό γράφημα για να μπορέσει να καταλάβει αμέσως κάποιος σαν εμένα (που μισεί τα νούμερα) ποια είναι η κατάσταση πιο συνολικά;
Αντίθετα, παρουσιάζουν ένα ποσοστό όσο με το ένα τέταρτο (κάτι που δεν θα το έλεγε κανείς «λαϊκή κυριαρχία»), σαν έναν επιβλητικό ουρανοξύστη της Νέας Υόρκης. «Αυξήθηκε το ποσοστό κατά 2 ποσοστιαίες μονάδες!» γράφουν ενθουσιασμένοι και χαίρονται επειδή το διπλανό ποσοστό δεν θα το λέγαμε ουρανοξύστη της Νέας Υόρκης, αλλά ίσως κάτι σαν τον Πύργο του Πειραιά. Τα υπόλοιπα, μπροστά στον ουρανοξύστη φαίνονται τόσο μικρά κι αδύναμα σπιτάκια που έτσι όπως το βλέπει κανείς μπαίνει στον πειρασμό να νομίσει ότι ο όντως ο πρώτος κερδίζει. Είναι, όμως, έτσι;
Το τρίτο ερώτημά μου αφορά στις αναλύσεις που γίνονται σε αυτές τις δημοσκοπήσεις, που μου θυμίζει λίγο την ερμηνεία της ποίησης που κάναμε στο σχολείο. Τι θέλει να πει ο ποιητής; Γιατί είναι θλιμμένος; Θα μπορούσε να γράφει κανείς ατελείωτα τις σκέψεις του για ένα όμορφο ποίημα. Θα μπορούσε να γράφει για τον έρωτα και για την ειρήνη, για τον πόλεμο και για την κακία των ανθρώπων, για τα όνειρά που έμειναν στην τσέπη μας, για ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα που χάνεται σε δευτερόλεπτα και για τα μηνύματα των αστεριών. Και γι’ αυτό αγαπάμε τους ποιητές, γιατί μας δίνουν τη δυνατότητα να βρίσκουμε τόσες απαντήσεις.
Όμως, στα μαθηματικά, μας έλεγαν αυστηρά στο σχολείο, η απάντηση είναι μία. Η Αννούλα και ο Γιωργάκης δεν έχουν κανένα δικαίωμα για αφηγήματα, ούτε για όνειρα θερινής νυκτός. Στα μαθηματικά δεν ψάχνουμε τι θέλει να πει ο ποιητής.
Κι έτσι, αν η Αννούλα, για παράδειγμα, θέλει να γίνει αρχηγός της παρέας, αλλά συμφωνεί σε αυτό μόνο ο Γιωργάκης που είναι αδερφός της και τα άλλα τρία παιδιά πουν «όχι», η Αννούλα δεν μπορεί να λέει μετά πως τη θέλουν στην παρέα για αρχηγό. Μάλιστα, ίσως χρειαστεί να καταλάβει ότι δεν έπαιξε τόσο έντιμα στο κρυφτό τις τελευταίες φορές και γι’ αυτό τα άλλα παιδιά εκνευρίστηκαν.
Εν κατακλείδι, κατά πόσο στην τόσο σαφή Στατιστική μπορούμε να ψάχνουμε μετά μανίας τόσα μηνύματα και ερμηνείες; Δηλαδή πότε η Στατιστική έγινε ποίηση;
Και τέλος πάντων, αφού το θέλουν έτσι στη νέα τάξη πραγμάτων, τουλάχιστον ας μην ταλαιπωρούν άλλο τα παιδιά στα σχολεία με τα μαθηματικά λέγοντας τους αυστηρά πως η απάντηση στα μαθηματικά είναι πάντα μόνο μία!
