«Τι θέλεις να γίνεις μόλις μεγαλώσεις;» «Τι σπουδάζεις;» «Τι δουλειά κάνεις;» Ερωτήσεις που εκτοξεύονται κατά ριπάς από συγγενείς, φίλους… Με τους πομπούς αυτών να αδημονούν, να διψούν για την απάντησή σου, με έναν μόνο σκοπό: Να σε κατατάξουν κάπου. Στην κατηγορία έξυπνων και ανίδεων, πλούσιων και φτωχών, αγαθών και πονηρών. Είναι η εργασία για πολλούς που καθορίζει την προσωπικότητα, την ψυχοσύνθεση, το όλον σου.
Αν το συλλογιστείς, είναι τρομακτικό. Αυτές οι οκτώ ώρες (ας μείνουμε εκεί, αν και ξέρουμε όλοι πως καταστρατηγούνται κατά κόρον) διαμορφώνουν την κοινή αντίληψη προς το πρόσωπό σου για όλη την υπόλοιπη μέρα, χρονιά και αν είσαι και κανένας σπουδαίος, την αιωνιότητα.
Οι περισσότεροι δεν θα ενδιαφερθούν, για παράδειγμα, όσον αφορά τον Τσέχωφ παρά για το έργο του. Τι κι αν αυτός, ένας από τους μεγαλύτερους διηγηματογράφους της ιστορίας λάτρευε το ψάρεμα, το οποίο έχει καθοριστική θέση στο αριστούργημα Ο Γλάρος; Τι κι αν ήταν φιλοτελιστής; Αυτά δεν τους νοιάζει.
Εκεί έγκειται το πρόβλημα. Αντιλαμβανόμαστε τους ανθρώπους, τους κρίνουμε με βάση αυτό που πράττουν για να κατακτήσουν το τεχνητό κατασκεύασμα εν ονόματι χρήμα. Μια κοινωνία σκλαβωμένη, θεωρώντας πως υποχρεούται να το κυνηγά για να επιβιώσει και έπειτα να εξελιχθεί. Και μέσο αυτής της προσπάθειας; Μα φυσικά η εργασία!
Το παρόν άρθρο δεν επιτίθεται στην εργασία, κάτι τέτοιο θα ήταν παράλογο. Επιτίθεται στην προσπάθεια να καθορίζει η τελευταία το όλον του ανθρώπου. Όχι, ο άνθρωπος δεν είναι μόνο αυτό που γράφει το βιβλιάριο εργασίας. Είναι πολλά περισσότερα. Και η ανθρωπινότητά του ξεκινά μόλις αποχωρήσει από εκεί που καλείται να πάει.
Εκεί όπου αποφασίζει να σκορπίσει τον χρόνο του, σε δραστηριότητες κάθε είδους. Διότι η χαλάρωση δεν επιτάσσει να παράγουμε ακόμα και εκεί. Αυτό δυστυχώς το επιζητά ο σύγχρονος τρόπος ζωής, που θέλει τους ανθρώπους αγκιστρωμένους στη μέθη της παραγωγικότητας, που καταλήγει ξεζούμισμα δυνάμεων.
Οι αγώνες στο Σικάγο το μακρινό 1886 δεν έγιναν για να δουλεύουμε και στον ελεύθερο μας χρόνο. Έγιναν ούτως ώστε αυτό το οχτάωρο να μας παρέχει τη δυνατότητα να απολαμβάνουμε όπως θέλουμε τις υπόλοιπες ώρες.
Για να απαντάμε όταν μας ρωτούν τι θέλουμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε φωναχτά: «Άνθρωποι!»
