Στη μνήμη του πατέρα μου, Αχιλλέα Κιτσολέρη – δασκάλου.
*
Ζούμε σε μια εποχή που διψά για εγγυήσεις. Αναζητούμε απεγνωσμένα σταθερές, «αγκυροβόλια» σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται με ταχύτητα δυσανάλογη προς τις αντοχές της ψυχής μας. Κι όμως συχνά, όσο περισσότερο οχυρωνόμαστε πίσω από τις βεβαιότητές μας , τις κοινωνικές, τις οικονομικές, τις ιδεολογικές, τόσο περισσότερο νιώθουμε το έδαφος να υποχωρεί.
Όπως πολύ εύστοχα επισημαίνει ο ψυχίατρος Δημήτρης Καραγιάννης, η μόνη πραγματική βεβαιότητα που διαθέτουμε είναι τα βιώματά μας. Δεν είναι οι θεωρίες, ούτε οι υποσχέσεις των άλλων, αλλά αυτό που «εγγράφηκε» μέσα μας ως ζωντανή εμπειρία. Τα υπόλοιπα; Μια διαρκής διαπραγμάτευση με το άγνωστο.
Σε αυτό το τοπίο, οι στίχοι του Λουκιανού Κηλαηδόνη αντηχούν σαν μια τρυφερή συμφιλίωση:
«Μην προσπαθείς να τη γλιτώσεις / μην προσπαθείς να μου κρυφτείς.
Θα ‘ρθει η στιγμή που θα προδώσεις / θα ‘ρθει η στιγμή να προδοθείς».
Καθώς πλησιάζουμε στο Πάσχα, το ερώτημα τίθεται αμείλικτο: Ήρθε, άραγε, ο Χριστός για να επικυρώσει τις βεβαιότητες αυτού του κόσμου ή για να τις γκρεμίσει συθέμελα;
Ο Χριστός εισέρχεται στην ιστορία όχι για να προσφέρει ένα νέο σύστημα κανόνων, αλλά μια ριζικά διαφορετική πρόταση ζωής και σωτηρίας. Γκρεμίζει τις λογικές του ισχυρού, του «δίκαιου» που εκδικείται, του επιτυχημένου που πατά επί πτωμάτων. Στην Επί του Όρους Ομιλία, ο κόσμος γυρίζει ανάποδα: «Μακάριοι οι πραείς», «μακάριοι οι ελεήμονες». Εκεί που η ανθρώπινη λογική βλέπει αδυναμία, η θεία οικονομία βλέπει δύναμη. Εκεί που εμείς ρωτάμε «πώς κερδίζεται η Βασιλεία του Θεού;» με όρους ανταπόδοσης, Εκείνος μας δείχνει την κένωση, την ταπείνωση, τον Σταυρό.
Σε εποχές έντονης αβεβαιότητας, όπως η δική μας, η πίστη δεν είναι ένα καταφύγιο ιδεών, αλλά, όπως λέει ο Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος, είναι χάρις και ζωή και αλήθεια που προσφέρεται, αναδύεται και αποκαλύπτεται. Είναι κάτι που δίνει ο Θεός, κάτι που φανερώνει τον ίδιο τον Θεό μέσα στην καθημερινότητά μας.
Ο πατέρας μου σημείωνε σε κείμενό του: “Γεννήθηκα στή συμβολή των ὁδῶν Αθηνάς και Αποστόλου Παύλου, σε μία γωνιά της Άνω Πόλεως της Θεσσαλονίκης. Συμβολή ὁδῶν πού παραπέμπουν στόν ἀρχαῖο ἑλληνικό λόγο καί στή διαχρονική χριστιανική ἀποκάλυψη. Συμβολή ‘ὁδῶν’ πού νοηματοδοτοῦν τό μεγάλο μυστήριο τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου καί ἀποτελοῦν σύμβολο συζυγίας τοῦ ἑλληνικοῦ μετά τοῦ χριστιανικοῦ πνεύματος. Συμβολή ‘ὁδῶν’ πού πέτυχαν τή σύζευξη τῆς κλασικῆς παιδείας μέ τή χριστιανική ἠθική καί διέσωσαν ὅ,τι πολύτιμο εἶχε δημιουργήσει ἡ ἀνθρώπινη διάνοια μέσα στό πνεῦμα τοῦ φωτός, τῆς ἐλευθερίας καί τῆς ἀγάπης. Συμβολή ‘ὁδῶν’ πού τονίζουν πώς Χριστιανισμός καί Ἑλληνισμός, μέσα ἀπό τήν ἁγιοπατερική συνείδηση, ἔγιναν μεγέθη ‘ἀσύγχυτα καί ἀδιαίρετα’.”
Αυτή την Ανάσταση, ως την έσχατη ανατροπή κάθε βεβαιότητας, την οφείλουμε σε εκείνους που μας έμαθαν τα πρώτα μας γράμματα και τις πρώτες μας αξίες. Στους γονείς μας και τους δασκάλους που μας έδειξαν ότι η ζωή είναι ένα διαρκές μάθημα ελευθερίας και αγάπης, πέρα από τα στενά όρια της λογικής.
Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση, με τη βεβαιότητα της αγάπης και την ελευθερία της πίστης.
