Η δημιουργία κόμματος από την κυρία Καρυστιανού έχει επιφέρει αναταράξεις στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Όχι γιατί κομίζει κάτι καινούριο ως ιδεολογία σε ένα πολιτικό χάρτη κορεσμένο από κόμματα, αλλά για την συναισθηματική του φόρτιση, η δε δυναμική της, δεν προκύπτει από μια σαφή πολιτική πρόταση με την κλασική έννοια, αλλά από το άδικο που δεν βρήκε δικαίωση και από την αίσθηση ότι το κράτος αρνείται να λογοδοτήσει για τις ευθύνες του.
Αυτός είναι και ο λόγος που η φθορά των κομμάτων δεν κατανέμεται ισότιμα.
Εκείνα που επένδυσαν στον θυμό, στην αγανάκτηση και στην αντισυστημική ρητορική βρίσκονται ξαφνικά εκτεθειμένα σε απώλειες, γιατί η κυρία Καρυστιανού παρουσιάζεται ως η κύρια εκφράστρια αυτής της απαίτησης για δικαιοσύνη και κάθαρση.
Αντίστοιχα, όσα κόμματα είχαν ακολουθήσει μια πιο μετριοπαθή στάση απέναντι στην τραγωδία νιώθουν πιο ασφαλή.
Και κάπου εδώ εμφανίζεται το παράδοξο.
Η ΝΔ παρότι βρίσκεται στο επίκεντρο της ευθύνης δεν πλήττεται άμεσα.
Όχι επειδή δικαιώνεται, αλλά επειδή η αντιπολίτευση βρίσκεται σε μια αποσύνθεση και όσο διασπάται, τόσο ισχυροποιείται η κυβερνητική παράταξη.
Και αν τα υπάρχοντα κόμματα παίρνουν χαρτί και μολύβι και υπολογίζουν φθορές και ποσοστά, το υπ’ ίδρυση κόμμα της κυρίας Καρυστιανού θα επηρεάσει καταλυτικά και τις αποφάσεις του Α. Τσίπρα.
Και αυτή θα είναι η πιο δύσκολη πολιτική απόφαση της προσωπικής του διαδρομής.
Πριν την πρόθεση της κυρίας Καρυστιανού να εμπλακεί με την πολιτική, ο Α. Τσίπρας μονοπωλούσε την επικαιρότητα και φαινόταν ότι μετά την παρουσίαση της «Ιθάκης» του, πλησίαζε και η στιγμή της ανακοίνωσης του κόμματός του.
Και έρχεται η κυρία Καρυστιανού και του τα ανατρέπει όλα για τον Αλέξη.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε, όταν ο Α. Τσίπρας δήλωνε στην Le monde: «Μου λείπει η ενεργός πολιτική» τα ποσοστά του ξεπερνούσαν το 20%. με αυξητική τάση.
Συγκεκριμένα σε δημοσκόπηση της GPO στις 27 Νοεμβρίου του 2025 για λογαριασμό του Star Channel, συγκέντρωνε το ποσοστό του 21,8%.
Πόσο είναι αυτό το ποσοστό σήμερα; Πολύ κάτω ή λίγο πάνω από το 10%.
Σύμφωνα με το dark room στις 4 Φεβρουαρίου 2026: «Το νέο κόμμα Τσίπρα κυμαίνεται αυτή τη στιγμή από το 5,5% – 11,5%».
Αυτά τα χαμηλά ποσοστά ανεξάρτητα από την δημοσκοπική τους ακρίβεια, γιατί οι δημοσκοπήσεις ενίοτε πέφτουν έξω, είναι ένα μήνυμα κινδύνου, γιατί ο Αλέξης δεν είναι ο πολιτικός που μπορεί να ξεκινήσει από τόσο χαμηλά.
Θα είναι ένα στραπάτσο για την εικόνα του «ηγέτη» να ανεβαίνει στο βήμα ως τρίτος η τέταρτος ομιλητής στην βουλή, όχι γιατί δεν μπορεί να το αντέξει πολιτικά, αλλά γιατί δεν του ταιριάζει συμβολικά.
Η πολιτική του διαδρομή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την έννοια της ανόδου, της ανατροπής, και της ιστορικής στιγμής της «πρώτης φορά αριστερά».
Ακόμη και οι ήττες του το 2019 και το 2023 όσο βαριές κι αν ήταν, είχαν ένα σαφές ποσοτικό αποτύπωμα της τάξης του 17,8% που λειτουργούσε ως ελάχιστη βάση για ένα καινούριο ξεκίνημα.
Το γεγονός όμως ότι το υπ’ ίδρυση κόμμα του εμφανίζεται δημοσκοπικά τουλάχιστον πολύ κάτω από αυτό το όριο, δημιουργεί ένα υπαρξιακό πρόβλημα.
Αυτή η συρρίκνωση και μάλιστα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα για έναν πρώην πρωθυπουργό δεν διαβάζεται ως εκκίνηση, αλλά ως ήττα εκ των προτέρων.
Και εδώ μπαίνουν τα εξής ερωτήματα:
Το ηγετικό προφίλ του Τσίπρα αντέχει αυτή την εικόνα της συρρίκνωσης. Αντέχει ακόμα μια ήττα. Αντέχει να επανεμφανιστεί στην πολιτική σκηνή ως ένας ακόμα αρχηγός μικρού κόμματος χωρίς κοινοβουλευτικά προνόμια.
Αυτό δεν θα ακύρωνε το πολιτικό του αφήγημα για την ανάληψη της εξουσίας για δεύτερη φορά.
Δεν θα απομυθοποιούσε την εξιδανικευμένη εικόνα του «ηγέτη» στα μάτια των οπαδών του.
Εδώ ακριβώς έρχεται ο ανατρεπτικός ως προς τις αποφάσεις του, ρόλος της κυρίας Καρυστιανού.
Δεν είναι ότι του «κόβει» ψήφους, είναι ότι αλλάζει το σημείο σύγκρισης. Αντί να είναι δεύτερο κόμμα όπως το είχε στο μυαλό του με προοπτική ανάληψης της εξουσίας στις μεθεπόμενες εκλογές, βρίσκεται κάτω από την κυρία Καρυστιανού και μάλιστα τρίτο η τέταρτο κόμμα στην βουλή.
Και αυτή η καινούρια πραγματικότητα είναι ένδειξη ότι έχει χαθεί το momentum που είχε αποκτήσει με την παρουσίαση του βιβλίου του.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η δημιουργία κόμματος είναι πολιτικά καταστροφική.
Γιατί αν αποτύχει, δεν αποτυγχάνει απλώς το εγχείρημα της επανόδου, κλείνει οριστικά ο πολιτικός του κύκλος.
Το πιο συνετό για εκείνον θα ήταν να περιοριστεί στην δημιουργία ενός κινήματος περιμένοντας καταλληλότερες συνθήκες για την δημιουργία κόμματος, που σίγουρα θα προκύψουν όσο αυξάνονται οι συνεντεύξεις της κυρίας Καρυστιανού.
Όχι ότι αυτή η επιλογή δεν θα θεωρηθεί ως άτακτη υποχώρηση, αλλά είναι προτιμότερη από το οριστικό τέλος.
Βλέπετε ένα «κίνημα» δεν μετριέται με τον ίδιο τρόπο. Μπορεί να υπάρχει, χωρίς να εκτίθεται άμεσα στη σκληρή δοκιμασία της κάλπης και να παρουσιαστεί ως μια στρατηγική επιλογή.
Ξέρετε με την συνήθη πολιτική φρασεολογία «ότι δεν είναι η ώρα των κομμάτων, αλλά της κοινωνικής ανασύνθεσης της νέας μεταπολίτευσης».
«Ένα μεγάλο πολιτικό Big Bang που θα αναδιατάξει ριζικά τους σημερινούς πολιτικούς συσχετισμούς και θα φέρει στο προσκήνιο νέους» κτλ…κτλ.
Δυστυχώς όμως, ο Α. Τσίπρας μπορεί να είναι συμπαθής και πολύ καλός δημαγωγός, αλλά δεν φημίζεται για την πολιτική του διορατικότητα.
Ακόμα δεν μπορεί να καταλάβει ότι οι καταστροφικές του ήττες από τον Μητσοτάκη δεν οφείλονται στον Βερναρδάκη, στον Κατρούγκαλο, στο υπαρκτό η ανύπαρκτο «μήνυμα» της Αχτσιόγλου, ούτε στην «υπονόμευση» των πρώην συντρόφων του, αλλά στην βιασύνη του να πιάσει στο χέρια του την καυτή πατάτα της διακυβέρνησης της χώρας το 2015.
Αντίθετα, θα μπορούσε να περιμένει ακόμα ενάμιση χρόνο που θα τελείωνε η θητεία της συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου, έχοντας ολοκληρώσει το καταστροφικό της έργο με το κλείσιμο της αξιολόγησης του 1 δις και θα είχε την ευκαιρία να πάρει μετά την εξουσία χωρίς την ψήφιση του δικού του τρίτου μνημονίου.
Αντ’ αυτού, μαζί με την ανάληψη της εξουσίας και τις «κωλοτούμπες» που τις έκανε διεθνή πολιτικό όρο, υπέγραψε και την δική του πολιτική καταδίκη.
Αυτή η έλλειψη πολιτικής οξυδέρκειας αν τον οδηγήσει σήμερα στην δημιουργία κόμματος, τότε το επόμενο βιβλίο που θα παρουσιάσει δεν θα είναι η «Ιθάκη» Νο2, αλλά τα απομνημονεύματά του.
