Υπάρχουν στιγμές που ένας μεγάλος καλλιτέχνης αποδεικνύει το μέγεθός του όχι μόνο όταν τραγουδά, αλλά και όταν σέβεται το έργο που υπηρετεί. Αυτό ακριβώς έκανε ο Μανώλης Μητσιάς στο αρχαίο θέατρο του Δίου.
Εξαιτίας της άρνησης να δοθεί άδεια για τη δημόσια εκτέλεση έργων του Μάνου Χατζιδάκι, ο Μανώλης Μητσιάς δεν μπόρεσε να τραγουδήσει τον εμβληματικό «Γιάννη τον Φονιά», το τραγούδι που ο ίδιος έχει ταυτίσει όσο λίγοι με τη φωνή του εδώ και σχεδόν πέντε δεκαετίες. Αντί όμως να διαγράψει το έργο από το πρόγραμμα ή να αποχωρήσει, επέλεξε κάτι πολύ πιο δυνατό: το απήγγειλε.
«Είναι η πρώτη φορά από το 1977 που δεν το τραγουδάω αλλά το απαγγέλω», είπε συγκινημένος ο ίδιος, υπενθυμίζοντας ότι το τραγούδι είχε γραφτεί ειδικά για εκείνον από τον Νίκο Γκάτσο και τον Μάνο Χατζιδάκι.
Η απόφαση της πλευράς του Γιώργου Χατζιδάκι να μην επιτρέψει την εκτέλεση των έργων, με την αιτιολογία ότι το 2026 είναι αφιερωματικό έτος για τον μεγάλο συνθέτη και οι σχετικές εκδηλώσεις έχουν ήδη εγκριθεί από την ομάδα του, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στο κοινό. Από τις κερκίδες ακούστηκαν ακόμη και φωνές «Αίσχος», ενώ η επιμελήτρια της συναυλίας Αγαθή Δημητρούκα γνωστοποίησε ότι η απαγόρευση είχε κοινοποιηθεί και με εξώδικο στην παραγωγό εταιρεία.
Ακόμη μεγαλύτερη συζήτηση προκάλεσε η θέση του Υπουργείου Πολιτισμού, σύμφωνα με την οποία η ανακήρυξη του 2026 ως αφιερωματικού έτους για τον Μάνο Χατζιδάκι δεν μεταβάλλει από μόνη της το καθεστώς αδειοδότησης των έργων ούτε δημιουργεί αποκλειστικό μηχανισμό έγκρισης όλων των δημόσιων εκτελέσεών τους.
Ο Μανώλης Μητσιάς, όμως, δεν μπήκε σε αντιπαραθέσεις. Με αξιοπρέπεια, σεβασμό και καλλιτεχνικό ήθος απέδειξε ότι η δύναμη ενός μεγάλου έργου δεν βρίσκεται μόνο στη μουσική του, αλλά και στους στίχους, στην ερμηνεία και στη μνήμη που κουβαλά.
Γιατί οι μεγάλοι καλλιτέχνες δεν μετριούνται μόνο από τις νότες που τραγουδούν. Μετριούνται και από τις σιωπές που ξέρουν να γεμίζουν. Και ο Μανώλης Μητσιάς, με μία απλή απαγγελία, κατάφερε να χαρίσει στο κοινό μια στιγμή που πιθανότατα θα μείνει πιο αξέχαστη από οποιαδήποτε κανονική εκτέλεση του τραγουδιού. Αυτό είναι το πραγματικό μεγαλείο της τέχνης.