Με μια άκρως εντυπωσιακή παρουσία στη σκηνή του Radio City Music Hall στη Νέα Υόρκη, η Pink «μάγεψε» τα 79α Βραβεία Tony. Η διάσημη τραγουδίστρια είχε φέτος τον ρόλο της κεντρικής παρουσιάστριας στη λαμπερή γιορτή του Μπρόντγουεϊ.
Εκρηκτικό σόου και καρφιά για την πολιτική κατάσταση
Το πρόγραμμα ξεκίνησε θεαματικά, με την Pink να ίπταται πάνω από το κοινό μεταμορφωμένη σε Πίτερ Παν, τραγουδώντας το κομμάτι «I’m Flying». Λίγο αργότερα, στη σκηνή ανέβηκε ο γνώριμος από το παρελθόν οικοδεσπότης των βραβείων, Νιλ Πάτρικ Χάρις, ο οποίος τη συμβούλεψε να εμπιστευτεί τον εαυτό της. «Είσαι η Pink. Δεν υπάρχει κάτι που δεν μπορείς να πετύχεις», ήταν τα λόγια με τα οποία την εμψύχωσε.
Η κορυφαία ερμηνέυτρια έβγαλε τον ιμάντα, φόρεσε ένα ψηλό καπέλο και έδωσε το σύνθημα για μια εκρηκτική εκτέλεση του εμβληματικού «Lady Marmalade». Για τις ανάγκες του σόου έκανε μια γρήγορη αλλαγή με ροζ κορσέ με κρυστάλλινα κρόσσια και ψηλές μαύρες μπότες. Στο πλευρό της βρέθηκαν δεκάδες καλλιτέχνες, ανάμεσά τους η Λέα Μισέλ με το νούμερο να εξελίσσεται σε υπερθέαμα, καθώς 170 περφόρμερ κατέκλυσαν τη σκηνή.
Όπως επικαλείται το Broadway News, τις χορογραφίες υπέγραψε η Σάρα Ο’Γκλέλμπι, ενώ τη μουσική και τους στίχους οι Μπεντζ Πασέκ και Τζάστιν Πολ, σε συνεργασία με τον Μαρκ Σόνενμπλικ.
Στη συνέχεια, η Pink δήλωσε: «Βρίσκομαι εδώ για να τιμήσω τους πιο σκληρά εργαζόμενους ανθρώπους του θεάματος…κυρίως εκείνους που καταφέρνουν να στριμώξουν τον Λουκ Έβανς σε κορσέ!». Παράλληλα, αυτοαποκαλέστηκε η «δεύτερη μεγαλύτερη θαυμάστρια του Μπρόντγουεϊ», δίνοντας την πρωτιά στην κόρη της, Γουίλοου.
Δείτε εικόνες από το σόου που χάρισε η Pink:
Ο εναρκτήριος λόγος
Στον εναρκτήριο μονόλογό της, η Pink δήλωσε: «Για κάποιον λόγο είμαι η παρουσιάστριά σας, η Pink. Βρίσκομαι εδώ για να τιμήσω τους πιο εργατικούς ανθρώπους της βιομηχανίας του θεάματος. Κυρίως εκείνους που καταφέρνουν να στριμώξουν τον Λουκ Έβανς μέσα σε εκείνον τον κορσέ».
Η τραγουδίστρια δήλωσε πως είναι η δεύτερη μεγαλύτερη θαυμάστρια του Broadway στο σπίτι της, αφού την πρώτη θέση κατέχει η κόρη της, Γουίλοου, η οποία λατρεύει το μουσικό θέατρο.
Στη συνέχεια, η Pink αναφέρθηκε στο πολιτικό και κοινωνικό κλίμα της εποχής, συνδέοντας τα φετινά υποψήφια έργα με τα ζητήματα που απασχολούν την αμερικανική κοινωνία.
Σημείωσε ότι «τα χειρότερα κομμάτια της ιστορίας επαναλαμβάνονται» με αφορμή τις παραστάσεις «Ragtime» και «Liberation», ενώ σχολίασε με νόημα τον κοινωνικό διχασμό και την απώλεια δικαιωμάτων της τρανς κοινότητας, κάνοντας αναφορές στα έργα «Two Strangers (Carry a Cake Across New York)» και την αναβίωση του «Cats», («Jellicle Ball»).
