Πολύτιμα νέα στοιχεία για περιπτώσεις κατά τις οποίες η Γη κυριολεκτικά «βομβαρδίστηκε» από μετεωρίτες, που άφησαν πίσω τους ανεξίτηλα σημάδια, ανακάλυψαν επιστήμονες.
Στην πρώτη περίπτωση, ο «δράστης» δεν είναι άλλος από τον γνωστό μετεωρίτη που χτύπησε τη Γη πριν 66 εκατομμύρια χρόνια και οδήγησε στον αφανισμό των δεινοσαύρων: Σύμφωνα με νέα έρευνα, δεν ήταν ένας συνηθισμένος μετεωρίτης.
«Οι ανθρακούχοι χονδρίτες της κλάσης Ornans σίγουρα δεν είναι σαν τους τυπικούς μετεωρίτες που βρίσκεςι σε συλλογές μουσείων» είπε ο Φιλίπ Κλέις, που εργάστηκε στη συγκεκρκμένη μελέτη ως επισκέπτης καθηγητής στο UBC (University of British Columbia). «Περιέχει πολύ λιγότερα άστατα υλικά…από άλλες κατηγορίες μετεωριτών που έχουμε ανακαλύψει ως τώρα στη Γη. Δεν αλλάζει τη θεωρία μας όσον αφορά στο τι προκάλεσε το γεγονός αφανισμού, μα κάνει πολύ λιγότερο πιθανό να ήταν το θειάφι του σώματος που έπεσε στη Γη το κύριο “όπλο”» σημείωσε σχετικά.
Οι ανθρακούχοι χονδρίτες αποτελούν μόλις το 5% των μετεωριτών ίχνη των οποίων έχουν βρεθεί στη Γη. Αυτοί της κλάσης Ornans αποτελούν μια ακόμα μικρότερη ομάδα, καθώς είναι μεταξύ των αρχαιότερων και πιο «παρθένων» υλικών στο Ηλιακό Σύστημα. Σημειώνεται πως η προέλευση του συγκεκριμένου μετεωρίτη εξακολουθεί να προκαλεί ερωτήματα: Εικάζεται πως μπορεί να προερχόταν από τις παρυφές του Ηλιακού Συστήματος ή να ήταν ακόμα και από την εξώτερη περιοχή της ζώνης αστεροειδών κοντά στον Δία.
«Το ότι τους χτύπησε ένα τόσο σπάνιο, μακρινό “βλήμα” δείχνει πραγματικά πόσο άτυχοι ήταν οι δεινόσαυροι» πρόσθεσε ο Κλέις.
Ο εν λόγω αστεροειδής είχε πλάτος 10-15 χλμ και έπεσε με ταχύτητα περίπου 64.000 χλμ/ώρα, δημιουργώντας τον κρατήρα Τσικξουλούμπ, που είναι θαμμένος σήμερα στη χερσόνησο Γιουκατάν, στο Μεξικό.
Άλλη μια περίπτωση που ο πλανήτης μας «βομβαρδίστηκε» από τα άστρα ήταν πριν από 800 εκατομμύρια χρόνια: Επρόκειτο για μια «βροχή» μετεωριτών που έπληξε και τη Γη.
Έρευνα του Southwest Research Institute υποδεικνύει πιθανή σύνδεση μεταξύ μιας συγκεκριμένης σύγκρουσης στην κύρια ζώνη αστεροειδών και ένα επεισόδιο «βομβαρδισμού» που σημειώθηκε στο εσώτερο Ηλιακό Σύστημα. Ειδικότερα, η έρευνα συνδέει τη διάσπαση της «Ευλαλίας» (ενός μητρικού σώματος) με τη συγκεκριμένη «βροχή».
«Ο ρόλος που οι προσκρούσεις έχουν παίξει στη διαμόρφωση της προέλευσης και εξέλιξης της ζωής στο Ηλιακό Σύστημα έχει κατανοηθεί ελλιπώς» είπε ο Γουίλιαμ Μπότκε, εκτελεστικός διευθυντής στο SWRI και επικεφαλής συγγραφέας της σχετικής έρευνας. «Η γεμάτη κρατήρες επιφάνεια της Σελήνης αποτελεί υπενθύμιση των μεγάλων προσκρούσεων στο παρελθόν της Γης, μα ως τώρα μόνο το επεισόδιο του Τσικξουλούμπ πριν 66 εκατομμύρια χρόνια έχει συνδεθεί γερά με μια συγκεκριμένη επίδραση στη ζωή, ειδικότερα τον μαζικό αφανισμό των δεινοσαύρων».
Ένας τρόπος που οι επιστήμονες μελετούν το παρελθόν της Γης σε αυτόν τον τομέα είναι η μελέτη «βροχών» αστεροειδών. «Αυτά τα σπάνια γεγονότα, που προκαλούνται από μεγάλες συγκρούσεις στην κύρια ζώνη αστεροειδών που βρίσκονται σε σωστές θέσεις, βομβαρδίζουν όλους τους κόσμους του εσώτερου Ηλιακού Συστήματος» είπε ο Μπότκε. «Οπότε τα στοιχεία που διατηρούνται στη στατική επιφάνεια της Σελήνης μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να εξάγουμε συμπεράσματα για το τι συνέβη στη Γη και τον Άρη στα αρχαία χρόνια».
Επιστήμονες θεωρούν ότι μια σημαντική έξαρση μεγάλων προσκρούσεων μετεωριτών σημειώθηκε περίπου 800 εκατομμύρια χρόνια πριν, με βάση τις ηλικίες που έχουν μεγάλοι σεληνιακοί κρατήρες και τις κατανομές ηλικιών σε υλικά από προσκρούσεις που βρήκαν οι αποστολές του προγράμματος «Απόλλων». Η μεγάλη πρόκληση ήταν να βρεθεί η πηγή αυτής της έξαρσης.
Χρησιμοποιώντας ειδικά μοντέλα τη συνέδεσαν με τον σχηματισμό της οικογένειας αστεροειδών της «Ευλαλίας», όταν ένα αρχαίο αντικείμενο (ανθρακούχος χονδρίτης) συγκρούστηκε με ένα άλλο αντικείμενο, όπως είπε ο Μπότκε. Η θέση του μητρικού αστεροειδούς ήταν το «κλειδί». Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν πως στη συγκεκριμένη σύγκρουση- διάσπαση μπορούν να αποδοθούν κρατήρες στη Σελήνη που δημιουργήθηκαν πριν από 800 εκατομμύρια χρόνια- και μάλιστα θεωρείται πως για κάθε μεγάλο κρατήρα στη Σελήνη υπήρξαν περίπου 20 αντίστοιχου ή μεγαλύτερου μεγέθους στη Γη.
«Δεδομένου ότι η κορύφωση αυτού του μπαράζ συμπίπτει με μια περίοδο ευρείας ψύξης και μεγάλων αλλαγών στη βιόσφαιρά μας, είναι δελεαστικό να πούμε ότι το πρώτο προκάλεσε το δεύτερο…στον Άρη αυτές οι προσκρούσεις θα είχαν προκαλέσει σημαντικά επεισόδια σεισμικών δονήσεων και μπορούν να συνδεθούν σε βάθος χρόνου με ηφαιστειακή δραστηριότητα. Μαζί αυτό δείχνει πώς συγκεκριμένες καταστροφικές συγκρούσεις στην κύρια ζώνη θα είχαν σημαντικές συνέπειες στην ιστορία των πλανητών» πρόσθεσε ο Μπότκε.
