Απευθύνομαι προσωπικά στον Βλαντιμίρ Πούτιν. Και δεν του γράφω αυτές τις γραμμές ως ένας άνθρωπος που απλώς διάβασε μια είδηση για τη Μαριούπολη.
Πριν από 23 χρόνια, μαζί με την Έμη Λιβανίου, πήγαμε εκεί για σειρά δημοσιογραφικών ρεπορτάζ. Γνωρίσαμε από κοντά τον ελληνισμό της περιοχής, μπήκαμε στα σπίτια του, ζήσαμε τη φιλοξενία, τη χαρά και την υπερηφάνειά του.
Έντεκα χρόνια αργότερα ξαναβρέθηκα στην Ανατολική Ουκρανία, αυτή τη φορά ως υφυπουργός. Σε εκείνη την ευρύτερη περιοχή ζούσε μια μεγάλη κοινότητα 120.000 ανθρώπων ελληνικής καταγωγής, με εκκλησίες, συλλόγους και ελληνικά σχολεία.
Γι’ αυτό και η είδηση ότι από την είσοδο της Μαριούπολης αφαιρέθηκε η πινακίδα που έγραφε το όνομα της πόλης στα ελληνικά δεν είναι για μένα μια λεπτομέρεια. Είναι προσβολή στη μνήμη και στην ιστορία.
Κύριε Πούτιν, είναι ντροπή. Είναι βαρβαρότητα.
Και δεν απευθύνομαι γενικά και αόριστα στη Ρωσία ή στον ρωσικό λαό. Απευθύνομαι προσωπικά στον πρόεδρό της.
Γιατί όταν εξαφανίζεις τα σύμβολα ενός λαού από τον τόπο όπου έζησε επί αιώνες, θυμίζεις πρακτικές που ο ελληνισμός γνώρισε οδυνηρά αλλού: στη Μικρά Ασία, στον Πόντο, στην Κωνσταντινούπολη και, στις μέρες μας, στην κατεχόμενη Κύπρο. Πρακτικές Κεμαλικές και Ερντογανικές.
Η Ιστορία δεν σβήνεται επειδή κατέβηκε μια πινακίδα.
Και κάτι ακόμη δεν ξεχνώ.
Όταν ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μετέτρεψε το 2020 την Αγία Σοφία σε τζαμί, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ, χριστιανός δηλώνει, είχε πει ότι οι Ρώσοι τουρίστες θα… ωφελούνταν, επειδή πλέον δεν θα πλήρωναν το ακριβό εισιτήριο!
Αυτή ήταν η αντιμετώπιση ενός κορυφαίου μνημείου της Χριστιανοσύνης από το Κρεμλίνο. Από έναν χριστιανό εκπρόσωπο ενός χριστιανού Προέδρου
Και σήμερα σβήνεται το ελληνικό «Μαριούπολη».
Όμως, κύριε Πούτιν, μπορείτε να κατεβάσετε μια πινακίδα. Δεν μπορείτε να κατεβάσετε από την Ιστορία τους Έλληνες της Μαριούπολης.
