Ιδιαίτερα μεγάλος είναι πλέον ο όγκος των αμερικανικών αεροναυτικών δυνάμεων που βρίσκονται κοντά στο Ιράν, καθώς η Ουάσινγκτον συνεχίζει να ασκεί πίεση στην Τεχεράνη, με τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ να δηλώνει πως ο κόσμος θα μάθει «μέσα στις επόμενες, πιθανότατα 10 ημέρες» αν οι ΗΠΑ θα καταλήξουν σε συμφωνία με το Ιράν ή αν θα προβούν σε στρατιωτική δράση.
Το μεγαλύτερο πολεμικό πλοίο του κόσμου, το αεροπλανοφόρο USS Gerald R. Ford, κατευθυνόταν προς τη Μέση Ανατολή: Το σκάφος αναμένεται να καταφθάσει στη Σούδα την Κυριακή, όπου θα παραμείνει λίγες ημέρες για ανεφοδιασμό. Μετά αναμένεται να αποπλεύσει για την ανατολική Μεσόγειο και το Ισραήλ. Σύμφωνα με το BBC Verify, την Τετάρτη εξέπεμψε για λίγο τη θέση του, στα ανοιχτά του Μαρόκου στον Ατλαντικό, κατευθυνόμενο προς τη Μεσόγειο.
Ένα δεύτερο αεροπλανοφόρο, το USS Abraham Lincoln, βρίσκεται ήδη στη Μέση Ανατολή: Σε δορυφορικές εικόνες το περασμένο Σάββατο φαινόταν στα ανοιχτά του Ομάν, περίπου 700 χλμ. από το Ιράν. Η αποστολή των δύο από τα 11 αεροπλανοφόρα του αμερικανικού ναυτικού, συν τα συνοδευτικά τους πολεμικά πλοία, υποδεικνύει το μέγεθος της στρατιωτικής ισχύος που συγκεντρώνουν οι ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή: Και τα δύο σκάφη ηγούνται ομάδων μάχης με αντιτορπιλικά κατευθυνόμενων πυραύλων και περίπου 150-160 στρατιωτικά αεροσκάφη – και αυτό συν τις αμερικανικές αεροπορικές δυνάμεις που βρίσκονται ήδη σε χερσαίες βάσεις στην περιοχή.
Σύμφωνα με αναφορές από διεθνή ΜΜΕ, στη Μέση Ανατολή βρίσκονταν/ συγκεντρώνονταν 12- 14 αμερικανικά πολεμικά πλοία. Στην κεφαλή της αρμάδας που βρίσκεται ήδη εκεί είναι το USS Abraham Lincoln- ένα πυρηνοκίνητο αεροπλανοφόρο κλάσης Nimitz, με τρία αντιτορπιλικά κλάσης Arleigh Burke στην ομάδα μάχης του, συν δύο αντιτορπιλικά ικανά για πυραυλικά πλήγματα σε μεγάλες αποστάσεις και τρία σκάφη που εξειδικεύονται σε επιχειρήσεις κοντά στις ακτές και σταθμεύουν στο Μπαχρέιν. Άλλα δύο αντιτορπιλικά είχαν θεαθεί στην ανατολική Μεσόγειο, κοντά στη Σούδα, και ένα ακόμα στην Ερυθρά Θάλασσα.
Η κινητικότητα των αμερικανικών αεροπορικών δυνάμεων σε βάσεις στη Μέση Ανατολή (μεταξύ των οποίων σε Ιορδανία, Μπαχρέιν, Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) και την Ευρώπη είναι τεράστια, και περιλαμβάνει μεγάλους αριθμούς αεροσκαφών, μεταξύ των οποίων stealth μαχητικά F-35 και F-22, μαχητικά F-15 και F-16 ιπτάμενα τάνκερ KC-135 και KC-146, ιπτάμενα ραντάρ E-3 Sentry κ.α. Ανοικτές πηγές υποδείκνυαν πάνω από 85 πτήσεις ιπτάμενων τάνκερ και πάνω από 170 μεταγωγικών αεροσκαφών στην περιοχή στα μέσα του Φεβρουαρίου. Σημειώνεται πως τα E-3 είναι επιφορτισμένα με τον συντονισμό επιχειρήσεων μεγάλου αριθμού πολεμικών αεροσκαφών- ενώ ιδιαίτερα σημαντική είναι και η παρουσία F-15E Strike Eagle της USAF, αεροσκαφών ικανών να φέρουν μεγάλο οπλικό φορτίο και να πλήξουν στόχους σε μεγάλες αποστάσεις. Επίσης, ενισχύονται οι αεράμυνες (πύραυλοι Patriot και άλλα μέσα), που θα έπαιζαν σημαντικό ρόλο στην απόκρουση μιας ενδεχόμενης ιρανικής πυραυλικής αντεπίθεσης- ενώ δεν αποκλείεται και η χρήση, σε περίπτωση μιας επίθεσης, και stealth βομβαρδιστικών μακράς εμβέλειας Β-2, όπως τον Ιούνιο όταν χτυπήθηκε το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.
Σημαντικό είναι ωστόσο να επισημανθεί ότι οι ΗΠΑ δεν συγκεντρώνουν χερσαίες δυνάμεις- τουλάχιστον όχι άξιες αναφοράς, ειδικά συγκριτικά με τον τεράστιο όγκο δυνάμεων (περίπου 500.000 στρατιωτικοί) που είχαν συγκεντρώσει στις αρχές της δεκαετίας του 1990 για την «Καταιγίδα της Ερήμου» και το 2003 για την εισβολή στο Ιράκ (περίπου 250.000). Σε κάθε περίπτωση πάντως, πρόκειται για τη μεγαλύτερη συγκέντρωση αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος στην περιοχή από το 2003- και η φύση τους δείχνει πως στόχος σε μια ενδεχόμενη επιχείρηση δεν θα είναι απλώς να «αποτελειώσουν» το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, μα προορίζονται για ένα μεγαλύτερο εύρος επιχειρήσεων εναντίον στόχων στη χώρα, καθώς και την άμυνα απέναντι σε ιρανική αντεπίθεση – η οποία θα αναμενόταν να γίνει υπό τη μορφή εξαπόλυσης μεγάλων κυμάτων drones πυραύλων κατά του Ισραήλ και αμερικανικών βάσεων.
