ΤΟ BLOG
04/08/2018 12:30 EEST | Updated 04/08/2018 12:30 EEST

Δάκρυα στις στάχτες

Alkis Konstantinidis / Reuters

Πόσα δάκρυα πάνω από υπολογιστές και πληκτρολόγια, μπροστά από τηλεοράσεις και εφημερίδες.

Μηνύματα συμπαράστασης και συμπόνιας σε έναν γολγοθά που δεν έχει τέλος. Για την ακρίβεια μόλις έχει ξεκινήσει.

Κόσμος τρέχει να προσφέρει. Ό,τι μπορεί. Παιδιά στην ηλικία της ανεμελιάς, ακόμη και ηλικιωμένοι δίνουν ό,τι έχουν για εκείνους που πονούν.

Και μετά τι; Οι μέρες κυλούν. Μένεις παγωμένος. Ανήμπορος  να συνειδητοποιήσεις τη βίαιη αλλαγή της ζωής που έφυγε, έγινε στάχτη στον εφιάλτη του καλοκαιριού.

Σιγά σιγά όλοι φεύγουν και μένεις μόνος να μετράς απώλειες. Να θες να κλάψεις αλλά τα δάκρυα να έχουν στερέψει. Να βρίσκεται στο πουθενά. Χωρίς στήριγμα κανένα.

Στη μοναξιά του εαυτού σου να κλείνεις τα μάτια κι ο εφιάλτης να είναι πάντα εκεί. Τίποτα δεν αλλάζει και τίποτα δεν προχωρά. Ερημιά και πόνος. Ούτε καν αναμνήσεις να σου θυμίζουν όσα έζησες. Στιγμές και ζωή κάηκαν για πάντα. Ούτε μια φωτογραφία να κοιτάξεις. Να σου θυμίσει τα χαμόγελα που δε θα ξαναδείς ποτέ. Μια κραυγή σπάει τη σιωπή του βουβού πένθους. Μια νέα πραγματικότητα είναι εδώ.

Τα τηλέφωνα έχουν σιγήσει και η πόρτα δε χτυπά. Φτάνει ο χειμώνας να τριγυρνάς μονάχος ανάμεσα στους τοίχους κι ακόμη να μη μπορείς να χωνέψεις ότι δεν υπάρχει κανείς. Χάθηκαν σε στάχτες κι αποκαΐδια. Τριγυρνάς σα φάντασμα αναζητώντας όλα όσα έχασες και δε έρθουν ποτέ ξανά. Κλείνεις τα μάτια για να τους φέρεις κοντά σου, αλλά εκείνοι το σκάνε μακριά. Όχι. Μην κλαις. Είναι αργά για δάκρυα στις στάχτες.

Είσαι ζωντανός. Είσαι η συνέχεια όλων αυτών που έφυγαν για πάντα. Η ηττοπάθεια δεν είναι για σένα. Σήκω και ξαναζήσε. Μην αυτοκτονείς. Ούτε εκείνοι θα το ήθελαν. Όσο πονάς τόσο σκληραίνεις. Όσο υποφέρεις, τόσο πεισμώνεις.

Οι πρώτες ακτίνες του ήλιου μόλις βγήκαν δειλά. Το πρώτο βήμα για το μέλλον. Το πρώτο βήμα προς τη ζωή. Μια νέα μέρα χτισμένη πάνω σε όλα εκείνα που έζησες, με αυτά που γαλουχήθηκες. Η παραίτηση δεν είναι για σένα. Ο δικός σου κόσμος είναι εδώ, σε περιμένει να τον φτιάξεις ξανά κρατώντας βαθιά μέσα σου όσα σε πόνεσαν και σε πονούν, σημαία σου για πάντα. Κοίτα μπροστά, είσαι εσύ, είσαι εδώ…