ΤΟ BLOG
14/12/2015 12:02 EET | Updated 14/12/2016 07:12 EET

Κατασκευάζουν γκιλοτίνες inox σήμερα;

Οι ετεροχρονισμένες αλλαγές και μεταβολές μισθών, συμφωνιών και συμβάσεων διαμορφώνουν ένα οργουελικό φρικιαστικό τοπίο που δεν έχει βιώσει όχι η πατρίδα μας, αλλά καμιά χώρα ευρωπαϊκή μέχρι σήμερα. Το ελληνικό «τοπίο» έτσι πως διαμορφώνεται μου θυμίζει κάτι μεταξύ ιδιοκτησίας εδάφους στη Σαχάρα και ιδιοκτησίας βοσκοτόπων στο Μπανγκλαντές. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις/ περιοχές του πλανήτη στο συντριπτικό ποσοστό των συνολικών εκτάσεών τους δεν υπάρχουν εσωτερικά όρια- σύνορα -φράκτες - στεγανά. Δεν υπάρχουν γιατί δεν μπορεί να υπάρξει ευκολοαπόδεικτη ιδιοκτησία με λίγα λόγια.

mppriv via Getty Images

Οι αλλαγές που επιβάλλει η κυβέρνηση για να νομιμοποιήσει αναδρομικά δημόσιες συμβάσεις είναι πρωτόγνωρες στα ευρωπαϊκά πράγματα.

Οι ετεροχρονισμένες αλλαγές και μεταβολές μισθών, συμφωνιών και συμβάσεων διαμορφώνουν ένα οργουελικό φρικιαστικό τοπίο που δεν έχει βιώσει όχι η πατρίδα μας, αλλά καμιά χώρα ευρωπαϊκή μέχρι σήμερα. Το ελληνικό «τοπίο» έτσι πως διαμορφώνεται μου θυμίζει κάτι μεταξύ ιδιοκτησίας εδάφους στη Σαχάρα και ιδιοκτησίας βοσκοτόπων στο Μπανγκλαντές. 

Και στις δύο αυτές περιπτώσεις/ περιοχές του πλανήτη στο συντριπτικό ποσοστό των συνολικών εκτάσεών τους δεν υπάρχουν εσωτερικά όρια- σύνορα -φράκτες - στεγανά. Δεν υπάρχουν γιατί δεν μπορεί να υπάρξει ευκολοαπόδεικτη ιδιοκτησία με λίγα λόγια.

Οι κάτοικοι αυτών των περιοχών το γνωρίζουν.

Στη μεν Σαχάρα οι αμμόλοφοι καταργούν όποια προσπάθεια για οριοθέτηση, αφού ακόμα και το άδειο πορτοφόλι σου να ρίξεις την επόμενη μπορεί να υπάρχει αμμόλοφος υψηλότερος από τον μονάκριβο και πανάκριβο Λυκαβηττό μας.

Στο δε Μπανγκλαντές, οι συνεχείς πλημμύρες συμπαρασύρουν τα πάντα στο διάβα τους και τίποτα στο τοπίο που βρίσκεσαι, ζεις και θέλεις να αποκαλείς «σπιτι μου σπιτάκι» δεν θα μοιάζει με την προηγούμενη σου μέρα, αφου το συνεχές κατακλυσμιαίο πλημμυρικό διάβα του νερού αλλάζει παντελώς τα χαρακτηριστικά της χώρας. 

Για τους ανθρώπους που τους αρέσει η τέχνη λέγεται voting του τύπου "gone with the wind...and the water".

Για τους ψυχρούς ρεαλιστές- με «απλά» λόγια- περιγράφεται ως, πεισματική συνέχιση ουτοπικής συριζικής αποκοπής των πολιτών που πίστεψαν ότι είχες λύσεις, από την πικρή ωμή δυσάρεστη πραγματικότητα που δεν μπορεί να μεταβληθεί στενά πολιτικό-χρωματικά αλλά μόνο εθνικώς λογιστικά.

Εμείς οι κάτοικοι της δικής μας περιοχής στην πλειοψηφία μας -που διορίζουμε κυβερνήτες εδώ και 6 χρόνια - επιμένουμε να αγνοούμε την πραγματικότητα και πιστεύουμε πως υπάρχουν λύσεις κάθετες και όχι οριζόντιες.

Ακόμα και όσοι ανυποψίαστοι αμέριμνοι Έλληνες πολίτες επιμένουν να πιστεύουν στην οικονομικά μεταθανάτιο ζωή που υπόσχεται ο σημερινός κυβερνήτης και η παρέα του- έτσι όπως οδηγούν - θα πρέπει να «θορυβηθούν» σήμερα!

Aλλιώς θα ακούγεται εξαιρετικά κωμικό να αναρωτιούνται και να ρωτάνε στις εκλογές κάθε λίγο και λιγάκι -που εντέχνως και ατέχνως συμπαρασυρόμαστε - αν η γκιλοτίνα που θα πέσει σε λίγο στο λαιμό τους είναι inox (=κοινώς, ανοξείδωτη) ή σκουριασμένη!

Στην επόμενη ζωή -που δεν θα υπάρξει- το πολύ-πολύ το άψυχο κουφάρι μας να έχει προσβληθεί απο οικονομικό τέτανο.

Εεε και;

Ακόμα και Θεολογικά να το πλησιάσουμε το θέμα μας...τόσο χριστιανοί όσο και μουσουλμάνοι υποστηρίζουν πως με το «φεύγα» μας ο πλάστης πατάει reset. Ο Υπουργός Οικονομικών που διορίσαμε δεν έχει αυτό το δικαίωμα.

Τα χρέη μας όπως και οι αμαρτίες μας είναι κληρονομικές.