Ο Γιάννης Παπαμιχαήλ θέλησε να εκφράσει δημόσια, με ανάρτηση σταρ social media, την ενόχλησή του για τον Γιώργο Θεοφάνους, υποστηρίζοντας ότι ο γνωστός συνθέτης δεν απάντησε σε μηνύματα που του έστειλε, ενώ εκείνος του εξέφραζε την εκτίμησή του. Η αρχική αιχμή, ωστόσο, γρήγορα μετατράπηκε σε μια σειρά από σκληρούς χαρακτηρισμούς, οι οποίοι δεν έμειναν μόνο στο επίπεδο της συμπεριφοράς, αλλά επεκτάθηκαν και στη μουσική αξία του Θεοφάνους.
Ο Παπαμιχαήλ έγραψε μεταξύ άλλων ότι ο Θεοφάνους είναι «πάρα πολύ καβαλημένος», επειδή επί δύο ημέρες του έστελνε μηνύματα εκτίμησης χωρίς να λάβει ούτε ένα τυπικό «ευχαριστώ». Στη συνέχεια, όμως, η ανάρτηση πήρε πιο προσωπικό και απαξιωτικό τόνο, με τον ίδιο να σημειώνει: «Σιγά τον μουσικό» και να υποστηρίζει πως, σε σχέση μαζί του, βρίσκεται «από άλλο πλανήτη».
Η φράση αυτή ήταν και το σημείο όπου η δημόσια ενόχληση έπαψε να αφορά μόνο την ευγένεια ή την επικοινωνία. Γιατί άλλο πράγμα είναι να θεωρεί κανείς αγενές ή ψυχρό το να μην απαντά κάποιος σε μηνύματα, και άλλο να αποδομεί δημόσια τη μουσική του διαδρομή.
Ο Γιώργος Θεοφάνους δεν είναι ένας τυχαίος δημιουργός της σύγχρονης ελληνικής μουσικής σκηνής. Έχει συνδεθεί με τραγούδια που σημάδεψαν δεκαετίες, με μεγάλες φωνές, με επιτυχίες που τραγουδήθηκαν ευρέως και με μια πορεία που, είτε αρέσει σε όλους είτε όχι, έχει σαφές αποτύπωμα. Η κριτική είναι θεμιτή. Η απαξίωση, όμως, ειδικά όταν προκύπτει από μια προσωπική δυσαρέσκεια, είναι κάτι διαφορετικό.
Ο Παπαμιχαήλ επανήλθε και σε σχόλιο κάτω από την ανάρτησή του, χαρακτηρίζοντας τον Θεοφάνους «υπερόπτη» και κάνοντας ξανά λόγο για έλλειψη σεβασμού. Όταν μάλιστα διαδικτυακός φίλος του τον ρώτησε αν τελικά τον θαυμάζει ή όχι, εκείνος απάντησε πως ο Θεοφάνους του ήταν συμπαθής ως άνθρωπος, αλλά «μουσικά είναι σε ένα οκ επίπεδο», προσθέτοντας ότι δεν αντέχει την ασέβεια.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Αν το ζήτημα ήταν η μη απάντηση σε μηνύματα, η κριτική θα μπορούσε να μείνει εκεί. Μια φράση για την απογοήτευση, μια παρατήρηση για την ευγένεια, ακόμη και μια αιχμή για τη συμπεριφορά θα ήταν αρκετές. Όταν όμως η ενόχληση μετατρέπεται σε δημόσια υποτίμηση της καλλιτεχνικής αξίας ενός ανθρώπου, τότε το μήνυμα χάνει τη δύναμή του και μοιάζει περισσότερο με ξέσπασμα παρά με θέση.
Ο σεβασμός, άλλωστε, δεν μετριέται μόνο από το αν κάποιος απαντά σε ένα μήνυμα. Μετριέται και από τον τρόπο που μιλάμε δημόσια για ανθρώπους με τους οποίους διαφωνούμε, θυμώνουμε ή απογοητευόμαστε.
Και τα συγκεκριμένα λόγια, όσο κι αν γεννήθηκαν από ενόχληση, θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί.
