Στην Ελλάδα επέστρεψε η 12χρονη Κατερίνα, μετά από μια μακρά και δύσκολη μάχη με σοβαρό πρόβλημα υγείας, που την οδήγησε μέχρι την Ιταλία για μεταμόσχευση μυελού των οστών. Δότης στάθηκε ο ίδιος της ο πατέρας, Ηλίας Γκρέκος, ο οποίος περιέγραψε μαζί με τη σύζυγό του τις δραματικές στιγμές που έζησε η οικογένεια τους τελευταίους μήνες.
Όπως εξήγησε ο πατέρας της μικρής, όλα ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 2024, όταν η Κατερίνα χρειάστηκε να νοσηλευτεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε ένας συνεχής αγώνας ανάμεσα σε νοσοκομεία της Ελλάδας και της Ιταλίας, με αμέτρητες εξετάσεις, θεραπείες και μετακινήσεις.
«Μετράμε πολλούς μήνες μέσα στα νοσοκομεία. Τους τελευταίους μήνες μπαίναμε και βγαίναμε σχεδόν κάθε μία ή δύο ημέρες», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο ίδιος αποκάλυψε ότι τον Αύγουστο του 2025 έμαθε πως ήταν συμβατός δότης για την κόρη του, κάτι που έδωσε στην οικογένεια ελπίδα, καθώς η μεταμόσχευση από στενό συγγενή θεωρούνταν η σημαντικότερη πιθανότητα σωτηρίας για τη μικρή.
Η μητέρα της, Έβη Πετρίδου, μίλησε για τα πρώτα ανησυχητικά σημάδια που εμφάνισε το παιδί. Μελανιές, εξάντληση και έλλειψη όρεξης ήταν τα συμπτώματα που την έκαναν να επιμείνει πως κάτι δεν πήγαινε καλά, παρότι αρχικά οι εξετάσεις δεν έδειχναν ξεκάθαρα το πρόβλημα.
Λίγο αργότερα, οι γιατροί διαπίστωσαν ότι ο μυελός των οστών της 12χρονης είχε σταματήσει να λειτουργεί. «Το παιδί είχε αιματοκρίτη 18. Δεν ξέραμε πώς στεκόταν όρθια», είπε συγκλονισμένη η μητέρα της.
Οι γονείς περιέγραψαν και τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες απομόνωσης που βίωσε η Κατερίνα επί μήνες, ώστε να προστατευτεί από λοιμώξεις μετά τις θεραπείες και τη μεταμόσχευση. Όπως ανέφεραν, για περίπου έναν χρόνο το παιδί έμεινε σχεδόν αποκλεισμένο μέσα σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου, χωρίς να επιτρέπεται ούτε το άνοιγμα παραθύρου.
Παρά τις αντίξοες συνθήκες, προσπαθούσαν καθημερινά να δημιουργήσουν μικρές στιγμές χαράς για την κόρη τους. Έστηναν θεματικά παιχνίδια, δραστηριότητες και αυτοσχέδιες γιορτές μέσα στο δωμάτιο, ώστε να διατηρήσουν την ψυχολογία της.
Σήμερα, η οικογένεια κοιτάζει με αισιοδοξία το μέλλον, αν και η επιστροφή της Κατερίνας στην καθημερινότητα προκαλεί νέα αγωνία. Η μικρή ανησυχεί για το σχολείο και για το πώς θα την υποδεχθούν οι συμμαθητές της μετά από δύο χρόνια απουσίας και τις αλλαγές που άφησε πάνω της η θεραπεία.
Οι γονείς της στέλνουν πλέον μήνυμα δύναμης και συμπαράστασης προς όλες τις οικογένειες που δίνουν αντίστοιχες μάχες. «Προσευχόμαστε καμία οικογένεια να μη ζήσει αυτή την κόλαση», είπε ο πατέρας της 12χρονης.
