Σωστή και συμβολικά ισχυρή ήταν η παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τασούλα ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου από την Παναγία Σουμελά στο Βέρμιο: η Τουρκία πρέπει να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Ποντίων. Ο Πρόεδρος μίλησε μάλιστα για υποχρέωση της Πολιτείας να διαδώσει σε όλο τον κόσμο την ιστορική πραγματικότητα της Γενοκτονίας. (HuffPost Greece)
Η δήλωση αποκτούσε ακόμη μεγαλύτερο συμβολισμό την ημέρα που η ιστορική Παναγία Σουμελά στον Πόντο δεν λειτουργούσε όπως θα επιθυμούσε ο Οικουμενικός Ελληνισμός. Και δεν λειτουργούσε γιατί έτσι ήθελε ο γιαλαντζί σουλτάνος Ερντογάν.
Όμως μία προεδρική δήλωση, όσο σημαντική κι αν είναι, δεν αρκεί. Διαφορετικά κινδυνεύει να καταγραφεί ως μία ακόμη επετειακή, επικοινωνιακή και τελικά ανέξοδη παρέμβαση.
Η αναγνώριση της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού πρέπει να μετατραπεί σε σταθερή εθνική διπλωματική πολιτική.
Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών οφείλει να εντάξει συστηματικά το ζήτημα στις διεθνείς επαφές του. Ο υπουργός Εξωτερικών, οι υφυπουργοί, αλλά και κάθε επίσημη ελληνική αντιπροσωπεία πρέπει στις συναντήσεις με ξένους ομολόγους να θέτουν το αίτημα αναγνώρισης από τις χώρες τους.
Και όχι μόνο.
Το θέμα πρέπει να βρίσκεται σταθερά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, στον ΟΗΕ και σε κάθε διεθνή οργανισμό όπου η Ελλάδα έχει φωνή και παρουσία.
Χρειάζεται φάκελος τεκμηρίωσης, ιστορικά αρχεία, μαρτυρίες, επιστημονικά συνέδρια και συντονισμένη κινητοποίηση της ελληνικής και ποντιακής Διασποράς.
Και κάθε νέα αναγνώριση να προσθέτει ακόμη μία φωνή προς την Άγκυρα.
Η ιστορική μνήμη δεν υπηρετείται μόνο με ομιλίες στις επετείους. Υπηρετείται με επιμονή, σχέδιο και διπλωματική συνέχεια.
Ο Κωνσταντίνος Τασούλας άνοιξε ξανά το θέμα από έναν τόπο με τεράστιο συμβολισμό.
Τώρα η ελληνική διπλωματία πρέπει να πάρει τη σκυτάλη.
