Η Αλίκη Βουγιουκλάκη παραμένει, σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά τον θάνατό της, ένα πρόσωπο που δεν ανήκει μόνο στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, αλλά και στη συλλογική μνήμη μιας χώρας. Για τον Μάκη Δελαπόρτα, που έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής και της δουλειάς του στη διάσωση της μνήμης των μεγάλων πρωταγωνιστών, η επιμονή αυτού του ενδιαφέροντος ξεπερνά την απλή νοσταλγία.
«Είναι κάτι μεταφυσικό», είπε μιλώντας για την Αλίκη Βουγιουκλάκη, επιχειρώντας να εξηγήσει γιατί η ζωή της εξακολουθεί να συγκινεί, να απασχολεί και να αναζητείται με τέτοια ένταση από το κοινό.
Ο Μάκης Δελαπόρτας, καλεσμένος στην εκπομπή «Στούντιο 4», μίλησε με τον τρόπο ενός ανθρώπου που δεν ανακαλεί απλώς πληροφορίες, αλλά μνήμες, εικόνες και αποτυπώματα μιας εποχής. Περιέγραψε την Αλίκη ως «φως», ως «χαμόγελο», ως μια παρουσία που δεν έλαμπε μόνο επειδή βρισκόταν μπροστά στον φακό, αλλά επειδή ήξερε να μετατρέπει τον φακό σε προσωπικό της σύμπαν.
Η Βουγιουκλάκη, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν υπήρξε απλώς η δημοφιλέστερη πρωταγωνίστρια του ελληνικού σινεμά. Υπήρξε το πρόσωπο που, μαζί με τη δύναμη της εικόνας και της φωτογραφίας, συνέβαλε στη δημιουργία ενός ελληνικού star system. Σε μια Ελλάδα που ακόμη μάθαινε τι σημαίνει σταρ, η Αλίκη έδωσε στο κοινό μια μορφή λάμψης αναγνωρίσιμη, προσιτή και ταυτόχρονα απρόσιτη.
Ο Δελαπόρτας στάθηκε και σε μια λιγότερο φωτεινή πλευρά της ζωής της: την περίοδο του χωρισμού της από τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ και τα δικαστήρια που ακολούθησαν για την επιμέλεια του γιου τους, Γιάννη. Ήταν, όπως είπε, μια βαριά εποχή για εκείνη. Μια περίοδος μοναξιάς, έντασης και προσωπικής φθοράς, πίσω από τη δημόσια εικόνα μιας γυναίκας που το κοινό είχε συνηθίσει να βλέπει πάντα λαμπερή.
Η αναφορά αυτή φωτίζει ξανά ένα γνώριμο αλλά συχνά παραγνωρισμένο στοιχείο του μύθου της Αλίκης: ότι πίσω από το χαμόγελο, τις ταινίες, τα τραγούδια και τις αφίσες, υπήρχε μια γυναίκα με απώλειες, αμφιβολίες, φόβους και δύσκολες προσωπικές στιγμές.
Και ίσως ακριβώς εκεί να βρίσκεται ένα μέρος της διαχρονικότητάς της. Η Αλίκη Βουγιουκλάκη δεν έμεινε στη μνήμη μόνο ως εικόνα. Έμεινε ως αντίφαση: λαμπερή και ευάλωτη, δημόσια και μόνη, απόλυτα σταρ αλλά και βαθιά ανθρώπινη.
Λίγα λόγια για τον Μάκη Δελαπόρτα
Ο Μάκης Δελαπόρτας γεννήθηκε στον Πειραιά και σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή Αθηνών, από όπου αποφοίτησε το 1982. Από τότε ακολούθησε πορεία στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, όμως η διαδρομή του δεν περιορίστηκε στην υποκριτική.
Η μεγάλη του αγάπη για τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο τον οδήγησε από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 στη δισκογραφία και στην επιμέλεια κινηματογραφικών σάουντρακ, συμβάλλοντας στη διάσωση τραγουδιών και μουσικών που συνδέθηκαν με τη χρυσή εποχή του ελληνικού σινεμά.
Στη συνέχεια στράφηκε συστηματικά στη βιογραφία και την καταγραφή της ζωής μεγάλων Ελλήνων ηθοποιών. Έχει υπογράψει δεκάδες βιβλία, λευκώματα και μονογραφίες για πρόσωπα που σφράγισαν το θέατρο, τον κινηματογράφο και την ψυχαγωγία στην Ελλάδα.
Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί τον αποκαλούν «θεματοφύλακα» της μνήμης του ελληνικού κινηματογράφου. Ο Δελαπόρτας δεν καταγράφει απλώς καριέρες. Καταγράφει εποχές, σχέσεις, παρασκήνια, μικρές και μεγάλες αλήθειες ανθρώπων που έγιναν μύθοι.
Η σχέση του με την Αλίκη Βουγιουκλάκη υπήρξε ιδιαίτερη και διαχρονική. Και κάθε φορά που μιλά γι’ αυτήν, δεν μιλά μόνο ένας βιογράφος ή ένας άνθρωπος του θεάτρου. Μιλά κάποιος που φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι η Αλίκη, για την Ελλάδα, δεν υπήρξε ποτέ απλώς μια ηθοποιός.
Υπήρξε ένα φαινόμενο. Και τα φαινόμενα, όπως δείχνει ο χρόνος, δεν σβήνουν εύκολα.
