array(0) {
}
                            

Ai Key Takeaways

Σχετικά με αυτή την περίληψη

Η περίληψη δημιουργήθηκε αυτόματα με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης, ώστε να σας δώσει μια γρήγορη εικόνα των βασικών σημείων του άρθρου.

Οι περιλήψεις AI ενδέχεται να περιέχουν ανακρίβειες ή παραλείψεις. Για την πλήρη ενημέρωση, διαβάστε ολόκληρο το άρθρο.

• Ο νέος Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας προβλέπει ανώτατο όριο ταχύτητας 130 χιλιομέτρων στους αυτοκινητόδρομους, ωστόσο οι υφιστάμενες πινακίδες αναγράφουν ακόμη το όριο των 120 χιλιομέτρων.
• Η έλλειψη εναρμόνισης μεταξύ νομοθεσίας και σήμανσης δημιουργεί σύγχυση στους οδηγούς σχετικά με το επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας και την πιθανή επιβολή προστίμων.
• Αρμόδιοι φορείς, όπως δήμοι και περιφέρειες, παρουσιάζουν καθυστερήσεις στην αντικατάσταση των πινακίδων λόγω συγκρούσεων αρμοδιοτήτων και ασάφειας σχετικά με τη διαδικασία εφαρμογής των αλλαγών.
• Η μη έγκαιρη και ενιαία εφαρμογή των νέων ορίων ταχύτητας στους αυτοκινητόδρομους και το οδικό δίκτυο αναδεικνύει προβλήματα στη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού.

Μας δουλεύουνε με τα όρια ταχύτητας; Το ερώτημα είναι απλό, καθημερινό και απολύτως πρακτικό. Διότι μπορεί ο νέος Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας να προβλέπει αλλαγές στα όρια, μπορεί να ακούμε για 30 ή 50 χιλιόμετρα μέσα στις πόλεις και για ανώτατο όριο 130 χλμ./ώρα στους αυτοκινητόδρομους, όμως στον δρόμο η πραγματικότητα είναι άλλη.

Έκανα τη διαδρομή Αθήνα – Βόλος. Μια διαδρομή σε βασικό εθνικό άξονα, σε αυτοκινητόδρομο, με διόδια, με παραχωρησιούχους, με υποτίθεται σύγχρονη διαχείριση. Και πουθενά, μα πουθενά, δεν είδα πινακίδα πάνω από 120. Δηλαδή τα παλιά. Άρα τι ισχύει τελικά; Το 130 του νόμου ή το 120 της πινακίδας;

Και ρωτώ το απλούστατο: αν με πιάσει το ραντάρ με 130, τι θα πω στον τροχονόμο; Ότι «κύριε τροχονόμε, ο νόμος λέει 130»; Και εκείνος τι θα μου απαντήσει; «Η πινακίδα γράφει 120». Θα πρέπει δηλαδή να βγάλω το κινητό, να ανοίξω Google, να ψάξω τον νόμο του κράτους και να του αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας;

Αυτό δεν είναι σοβαρό κράτος. Είναι κράτος που ανακοινώνει αλλαγές πριν εξασφαλίσει ότι μπορούν να εφαρμοστούν καθαρά, ενιαία και χωρίς παγίδες για τον πολίτη.

Και υπάρχει και συνέχεια. Σύμφωνα με πληροφορίες μου, δήμοι και περιφέρειες πλακώνονται ή πετούν ο ένας στον άλλον το μπαλάκι για το ποιος έχει την ευθύνη να αλλάξει τις πινακίδες. Ποιος θα πληρώσει, ποιος θα υπογράψει, ποιος θα αποφασίσει. Μα αν το κράτος δεν μπορεί να αλλάξει μερικές πινακίδες στους δρόμους, πώς περιμένουμε να αλλάξει νοοτροπία; Πώς περιμένουμε να αλλάξει σε θέματα κράτους δικαίου, ακρίβειας, καθημερινότητας, δημόσιας διοίκησης;

Και ας δεχθούμε ότι στους δήμους και στις περιφέρειες υπάρχουν συγκρούσεις αρμοδιοτήτων. Στους αυτοκινητόδρομους όμως; Εκεί όπου υπάρχουν ιδιωτικοί φορείς, παραχωρησιούχοι, δεν θα έπρεπε οι πινακίδες να έχουν ήδη αλλάξει, όπου βέβαια επιτρέπεται το 130; Εκτός αν και οι ίδιοι απευθύνονται στους αρμοδίους και δεν μπορούν να πάρουν σαφή απάντηση. Αν συμβαίνει αυτό, τότε το πρόβλημα είναι ακόμη μεγαλύτερο.

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι μόνο αν το όριο είναι 120 ή 130. Το ζήτημα είναι αν υπάρχει κράτος που μπορεί να εφαρμόσει αυτά που νομοθετεί. Γιατί νόμοι χωρίς εφαρμογή είναι βιτρίνα. Και πινακίδες που λένε άλλα από όσα ανακοινώνονται είναι παγίδα.

Μας δουλεύουνε; Στον ελληνικό δρόμο, η απάντηση συχνά γράφεται πάνω σε μια παλιά πινακίδα: Μας δουλεύουν 120 φορές.