«Between the time when the oceans drank Atlantis, and the rise of the sons of Aryas, there was an age undreamed of. And onto this, Conan, destined to wear the jeweled crown of Aquilonia upon a troubled brow. It is I, his chronicler, who alone can tell thee of his saga. Let me tell you of the days of high adventure!» (Η εισαγωγή του κινηματογραφικού “Conan the Barbarian” του 1982)
Όταν ο Γκέντι Ταρτακόφσκι είχε βγάλει λίγα χρόνια πριν το αριστουργηματικό «Primal», ουκ ολίγοι ήταν αυτοί που είπαν ότι ο συγκεκριμένος «μαιτρ» του κινουμένου σχεδίου είναι στα αλήθεια ο άνθρωπος που πρέπει κάποια στιγμή να αναλάβει να μεταφέρει τις περιπέτειες του Κόναν του Βάρβαρου (Conan the Barbarian) στην οθόνη- και αυτό έγινε πραγματικότητα, καθώς, όπως ανακοινώθηκε, ο μεγάλος δημιουργός κάνει ακριβώς αυτό, «όπως θα το ήθελε ο Ρόμπερτ Χάουαρντ», από τον Ταρτακόφσκι και το Cartoon Network Studios.
Ο Ρωσοαμερικανός καλλιτέχνης είναι γνωστός στον χώρο του κινουμένου σχεδίου για την πολύ χαρακτηριστική μινιμάλ τεχνοτροπία του, που συνοδεύεται από λιτό διάλογο και καταιγιστική δράση. Μεταξύ των γνωστότερων έργων του είναι το Samurai Jack και το κορυφαίο Star Wars: Clone Wars του 2003. O Ταρτακόφσκι είχε παρουσιάσει πρόταση και το 2008 για να γυρίσει «Κόναν», ωστόσο το πλήρωμα του χρόνου ήρθε πολλά χρόνια μετά. Ο ίδιος λέει ότι πάντα αγαπούσε τα έργα του Ρόμπερτ Χάουαρντ, «πατέρα» του Κόναν και ενός εκ των «πατριαρχών» της ηρωικής φαντασίας και του αποκαλούμενου sword & sorcery εν γένει (όχι ότι αυτό δεν φαινόταν στις δουλειές που είχε κάνει ως τώρα).
Ως τώρα δεν έχουν γίνει γνωστά πολλά πράγματα για τον «Conan» του Ταρτακόφσκι, πέρα από ένα πόστερ και μια μικρή περιγραφή, βάσει της οποίας η δράση θα εστιάζεται στις περιπέτειες που ο Κιμμέριος τυχοδιώκτης είχε μαζί με την «βασίλισσα της Μαύρης Ακτής», την βασίλισσα των πειρατών Μπελίτ. Σύμφωνα με τον Ταρτακόφσκι, η δουλειά μόλις άρχισε.
Ο Κόναν ο Κιμμέριος, η Υβοριανή Εποχή και η κοσμοθεωρία του Ρόμπερτ Χάουαρντ
Βλοσυρός, με μάτια να πετούν φλόγες, αν και γαλάζια σαν τους πάγους της πατρίδας του, της άγριας Κιμμέριας, και με το σπαθί (ή οτιδήποτε άλλο έχει πρόχειρο για την εκάστοτε μάχη) στο χέρι, ο Κόναν ξεπήδησε από τη φαντασία και τη μαγική πένα του Ρόμπερτ Χάουαρντ το 1932. Ο βάρβαρος ήρωας, γεννημένος στο πεδίο της μάχης και απόγονος του βασιλιά Καλ της Ατλαντίδας (επίσης ήρωας του Χάουαρντ), έμελλε να ζήσει πολύ περισσότερο από τον δημιουργό του: Ο Τεξανός συγγραφέας, γνήσιο τέκνο της pulp λογοτεχνίας (έγραφε κυρίως για το θρυλικό Weird Tales), αυτοκτόνησε το 1936, χωρίς να δει τα έργα του να εκδίδονται συγκεντρωμένα και να βλέπουν την επιτυχία που θα γνώριζαν για δεκαετίες μετά.
Θέατρο των περιπετειών του Κόναν είναι μια υποτιθέμενη «ξεχασμένη» εποχή της Γης μας, κάποτε μετά τη βύθιση της Ατλαντίδας και πριν την αυγή της καταγεγραμμένης ιστορίας- μεταγενέστεροι συγγραφείς την τοποθετούσαν κάπου μεταξύ του 32.000 πΧ και του 10.000 πΧ. Ο κόσμος της Υβοριανής Εποχής είναι ένας εξαφανισμένος κόσμος όπου οι ήρωες συνυπάρχουν με τα τέρατα και το ατσάλι συνυπάρχει με τη μαγεία- και συχνά οι συναντήσεις τους είναι βίαιες.
Στον κόσμο του Χάουαρντ ήρωες, πολεμιστές, μάγοι, βασιλιάδες, κλέφτες, μισθοφόροι και κάθε λογής πρωταγωνιστές με περισσότερους ή λιγότερους ηθικούς φραγμούς κυνηγούν την τύχη τους απέναντι σε μια μοίρα που δεν συγχωρεί τους αδύναμους ή τους διστακτικούς. Με ονόματα περιοχών και λαών να θυμίζουν περιοχές και λαούς της δικής μας ιστορίας, αλλά όχι «ακριβώς», ο κόσμος του Χάουαρντ είναι, με πολύ απλά λόγια, μοναδικός, κοντινός και ταυτόχρονα μακρινός, αδυσώπητος και ταυτόχρονα γεμάτος θαύματα και μεγαλεία, μιλώντας στη δίψα για περιπέτεια και περιπλάνηση που πολλοί κρύβουν βαθιά στην ψυχή, μα δεν τολμούν (και δεν μπορούν) να ακολουθήσουν, πόσο μάλλον να ικανοποιήσουν. Η ιδιαίτερη γοητεία της πένας του Χάουαρντ και του Κόναν είναι πως ο Κιμμέριος βάρβαρος μπορεί και το κάνει, ζώντας την κάθε ημέρα σαν να είναι η τελευταία του, πολεμώντας, αγαπώντας και βιώνοντας τη ζωή μέχρι το μεδούλι.
Η κοσμοθεωρία του Χάουαρντ είναι πως η φυσική ροή του ανθρώπου είναι προς τη βαρβαρότητα, και ο πολιτισμός δεν αποτελεί παρά μικρά περιστασιακά διαλείμματα από αυτό. O ίδιος ο Κόναν, αν και πορεύεται με βάση την ακόρεστη δίψα για περιπέτεια και το προσωπικό του συμφέρον, ακολουθεί τους δικούς του, βαρβαρικούς κώδικες: Αν και έχει χαρακτηρίζεται συχνά ως αντιήρωας (το τελευταίο που τον ενδιαφέρει είναι να σώσει τον κόσμο ή να απονείμει δικαιοσύνη) είναι πολύ χαρακτηριστικό το μοτίβο όπου μπλέκει σε μια κατάσταση ξεκάθαρα «για την πάρτη του» και καταλήγει να «κάνει το καλό»- τις πιο πολλές φορές επειδή δεν έχει και πολλές άλλες επιλογές, κάτι που δεν τον χαροποιεί ιδιαίτερα.
Χαρακτηριστικό όλων αυτών είναι το κλείσιμο του «Πέρα από τον Μαύρο Ποταμό»: Ο μισθοφόρος Κόναν πίνει το βράδυ σε ένα καπηλειό, έχοντας σταματήσει μια εισβολή βαρβάρων Πικτών, με τη βοήθεια ενός νεαρού πολεμιστή που βρήκε τον θάνατο πολεμώντας, έχοντας στο πλάι του τον πιστό του σκύλο. «Ήταν άντρας» λέει στον συνομιλητή του για τον νεαρό Μπάλθους. «Πίνω στη σκιά του, και στη σκιά του σκύλου του, που φόβο δεν γνώριζε…τα κεφάλια δέκα Πικτών θα πληρώσουν για το δικό του, και επτά κεφάλια για τον σκύλο του, που ήταν καλύτερος πολεμιστής από πολλούς άντρες».
Κοιτώντας τον βάρβαρο πολεμιστή, ο συνομιλητής του, ένας ξυλοκόπος, λέει τα εξής: «Η βαρβαρότητα είναι η φυσική κατάσταση της ανθρωπότητας…ο πολιτισμός είναι αφύσικος. Ένα παιχνίδι της τύχης είναι. Και η βαρβαρότητα πάντα στο τέλος θριαμβεύει».
Ο Χάουαρντ έγραψε 21 ιστορίες με τον Κόναν, μα ο Κιμμέριος συνέχισε τις περιπέτειές του στην Υβοριανή Εποχή και μετά τον θάνατο του συγγραφέα, μέσα από τα χέρια πολλών άλλων συγγραφέων και δημιουργών. Ξεφεύγοντας από τις σελίδες των διηγημάτων, ο Κόναν μεταφέρθηκε στα κόμικ και έγινε γνωστός σε ακόμα ευρύτερο κοινό χάρη στην εμβληματική κινηματογραφική μεταφορά του 1982, από τον Τζον Μίλιους, με τον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ στον ρόλο του ήρωα, που τον έκανε θρύλο της μεγάλης οθόνης- ενώ στην επιτυχία του συνέβαλαν και οι ζωγραφιές ενός άλλου μεγάλου καλλιτέχνη του ευρύτερου χώρου του fantasy, του Φρανκ Φραζέτα.
Αν και ο Κόναν της ταινίας έχει αρκετές διαφορές από τον Κόναν των βιβλίων και των κόμικ (ο Κόναν του Μίλιους και του Σβαρτσενέγκερ θα μπορούσε να ειπωθεί πως είναι πιο «μονοκόμματος», πιο «οδοστρωτήρας» από τον Κόναν του Χάουαρντ και των συνεχιστών του, που συνδυάζει δύναμη και πανουργία στις περιπέτειές του- ένας συνδυασμός «Ηρακλή» και «Οδυσσέα»), η ταινία άνοιξε νέους δρόμους στον Κιμμέριο πολεμιστή. Οι περιπέτειές του συναρπάζουν τη φαντασία ακόμα και σήμερα, με τον Κόναν να έχει πρωταγωνιστήσει ανά τα χρόνια, πέρα από βιβλία, κόμικ και ταινίες, επίσης σε τηλεοπτικές σειρές, βιντεοπαιχνίδια, αλλά και τραγούδια του κόσμου του metal. Ο ίδιος ο Σβαρτσενέγκερ έχει εκφράσει επανειλημμένα την επιθυμία του να ξαναπαίξει τον Κιμμέριο ήρωα, σε ηλικία αντίστοιχη της δικής του- έναν γερασμένο βασιλιά, στην καρδιά του οποίου όμως η φλόγα του τυχοδιώκτη καίει ακόμα (και αυτό, όπως δείχνουν τα πράγματα, θα συμβεί όντως).
