Μισός αιώνας Iron Maiden: Πάνω από 50 χρόνια μετά την ίδρυση της θρυλικής βρετανικής μπάντας – μεταξύ των «πατριαρχών» του heavy metal και του «σκληρού» ήχου εν γένει- το 1975, ο Μπρους Ντίκινσον, ο Στιβ Χάρις και η παρέα τους (με την απουσία του Νίκο ΜακΜπρέιν, που έχει αποσυρθεί για λόγους υγείας, με τον Σάιμον Ντόσον να παίρνει τη θέση του), βρέθηκαν το βράδυ του Σαββάτου στο ΟΑΚΑ στο πλαίσιο της περιοδείας Run for Your Lives, σε μια συναυλία επετειακού χαρακτήρα, η οποία εστίασε στις πρώτες δεκαετίες της πορείας των Maiden.
Με τη συναυλία να λαμβάνει χώρα δύο εβδομάδες μετά την άλλη μεγάλη συναυλία του καλοκαιριού, επίσης στο ΟΑΚΑ, οι προσδοκίες ήταν εκ των πραγμάτων υψηλές – και εδώ είχε «βάλει το χεράκι του» και το «Burning Ambition», το ντοκιμαντέρ για τους Iron Maiden που παιζόταν τις τελευταίες ημέρες. Η εικόνα που αντίκριζε κανείς καταφθάνοντας το απόγευμα στο ΟΑΚΑ ήταν αυτή που θα περίμενε κανείς, με μαζική προσέλευση του κοινού, το οποίο όμως αυτή τη φορά ήταν εμφανώς πολύ πιο «συμπαγές» μουσικά: Για να το πούμε απλά (και σχετικά εύσχημα), σε αυτούς που θα δώσουν τα χρήματά τους και θα σηκωθούν το απόγευμα ενός Σαββάτου για να πάνε να δουν τους Iron Maiden, η αναλογία των πραγματικών «πιστών» του metal, παλιότερων και νεότερων, ήταν και παραμένει πολύ μεγάλη. Μεταξύ τους βρίσκεις πολλούς που μπορούν να αναλύσουν σε ποια μάχη ακριβώς αναφέρεται το «The Trooper» (και από ποιο εμβληματικό αγγλικό ποίημα είναι εμπνευσμένο το κομμάτι), που γνωρίζουν ποιος ήταν ο ποιητής που είχε γράψει το «The Rime of the Ancient Mariner», που ξέρουν τι είναι τα ΜΕ-109’s που εμφανίζονται «out of the sun» στο «Aces High» – αλλά και πολλούς που «απλώς» ανατρίχιαζαν και ανατριχιάζουν κάθε φορά που ακούνε το «Alexander the Great» και το «Hallowed be Τhy Name», που έχουν φωνάξει κάποια στιγμή δυνατά τους στίχους του «Fear of the Dark» με άσχετη αφορμή σε κάποια άσχετη φάση, που έπιασαν κάποτε κιθάρα προσπαθώντας να βγάλουν το «Run to the Hills», που (ok, μάλλον καταλάβατε, καλύτερα να συνεχίσουμε παρακάτω).
Με κάποια αινιγματική δύναμη να κρατά τις βροχές μακριά (ανεπιβεβαίωτες αναφορές μιλούν για κάποια παρέμβαση του Eddie, που, ως γνωστόν, μπορεί να εμφανίζεται οπουδήποτε και οποτεδήποτε στην ιστορία και να κάνει τα πάντα), οι Anthrax έκαναν την απαραίτητη «προθέρμανση» στο κοινό, τιμώντας τη μεγάλη ιστορία τους στο thrash. Τα εκ Μεγάλης Βρετανίας ορμώμενα «ιερά τέρατα» έκαναν την εμφάνισή τους επί σκηνής κατά τις 21.00, με την έξοδό τους να προαναγγέλλεται από το «Doctor Doctor» των UFO και το «Ides of March», πριν βγουν με το «Murders in the Rue Morgue», από τα αρχικά χρόνια της πορείας τους, την εποχή του Πολ Ντι Άνο. Συνεχίζοντας με τραγούδια από την πρώτη περίοδο των Maiden, έπαιξαν το «Wrathchild», το «Killers» και το «Phantom of the Opera», με τη μπάντα να περνά μετά δυναμικά στην εποχή του Ντίκινσον με – ποιο άλλο- το «The Number of the Beast», με το κοινό να «παίρνει φωτιά». Ακολούθησε το καθιερωμένο πλέον insider joke της μπάντας με το ελληνικό κοινό, με τον Ντίκινσον να προλογίζει το επόμενο τραγούδι που είχε να παιχτεί πολλά χρόνια επί σκηνής, διευκρινίζοντας πως «όχι, δεν είναι το “Alexander the Great”» (αν και εδώ πρέπει να υπενθυμίσουμε πως το 2024 ο ίδιος μας το είχε ψιλοτραγουδήσει όταν μας είχε επισκεφθεί μόνος του και είχε εμφανιστεί πριν τους Judas Priest στην Πλατεία Νερού).
Εν τέλει η έκπληξη ήταν το «Infinite Dreams», και ακολούθησαν ένα ταξίδι στην αρχαία Αίγυπτο (Powerslave), και το «2 Minutes to Midnight» (το οποίο το λες και σχόλιο για την ταραγμένη γεωπολιτικά εποχή μας), πριν ο Ντίκινσον σχολιάσει πως η κούπα που του έδωσαν να πιει κάτι να δροσιστεί πάνω στη σκηνή δεν είχε αλκοόλ μα απλώς νερό, πολύ νερό – και κάπου εκεί ξέραμε ότι θα ακολουθούσε το «Rime of the Ancient Mariner». Από τα ταξίδια στη θάλασσα και το (ατυχές) κυνήγι του άλμπατρος περάσαμε στους πολέμους μεταξύ των Ινδιάνων και των αποίκων («Run to the Hills») και μετά ήρθε ένα από τα πιο επικά κομμάτια στην ιστορία των Maiden- ο λόγος για το «Seventh Son of A Seventh Son» (εξαιρετικά απαιτητικό κομμάτι, ειδικά για τα δεδομένα συναυλίας).
Την ιστορία του «έβδομου γιου» ακολούθησε το «The Trooper», με τη χαρακτηριστική εισαγωγή του να προκαλεί πανζουρλισμό στο κοινό, που συνόδευε καθ’όλη τη διάρκεια του τραγουδιού, ως μια χορωδία 50.000 λαρυγγιών, την επέλαση της Ελαφράς Ταξιαρχίας στη μάχη της Μπαλακλάβα. Επόμενα ήταν το «Hallowed Be Thy Name» και το «Iron Maiden», όπου ο Ντίκινσον είπε την πρώτη «καληνύχτα» – και φυσικά πέρασε γρήγορα, με την ταχύτητα ενός Spitfire σε αερομαχία πάνω από τη Μάγχη, στο encore, με το «Aces High». Ακολούθησε το «Fear of the Dark» και έκλεισαν οριστικά με το «Wasted Years»- με το «Always Look on the Bright Side of Life» των Μόντι Πάιθονς να μας δίνει να καταλάβουμε ότι…τέλος για απόψε.
Όπως γίνεται αντιληπτό, η επιλογή των τραγουδιών είχε ξεκάθαρα επετειακό χαρακτήρα, καθώς, αν δεν κάνω λάθος, δεν παίχτηκε τίποτα από 9 ολόκληρα άλμπουμ- βασικά έφτασαν μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1990 (συγκεκριμένα μέχρι το «Fear of the Dark» του 1992). Από τη μία είναι σαφώς κρίμα το ότι έλειψαν φοβερά τραγούδια που θα μπορούσαν να είχαν ακουστεί, ειδικά δεδομένου ότι μιλάμε για μια περιοδεία επετειακού χαρακτήρα, από την άλλη, ας είμαστε ρεαλιστές: Μιλάμε για τους Iron Maiden, με ιστορία 50 ετών και 17 άλμπουμ συνολικά – τι να πρωτοπιάσεις και τι να αφήσεις έξω.
Κλείνοντας: Η συναυλία των Iron Maiden το βράδυ του Σαββάτου στο ΟΑΚΑ δεν ήταν τίποτα λιγότερο από μια πραγματική γιορτή του heavy metal, με τη «Σιδηρά Παρθένο» να τιμά την ιστορία και το κοινό της. Up the Irons!
