Τελικά, οι άνθρωποι της θάλασσας είναι αλλιώς. Έχουν διαφορετικό τρόπο σκέψης, διαφορετικά αντανακλαστικά μπροστά στον κίνδυνο και μια βαθιά, σχεδόν ενστικτώδη, αντίληψη της ανθρώπινης αλληλεγγύης.
Ίσως γιατί μέσα στη θάλασσα είσαι μόνος. Γνωρίζεις ότι από τη μια στιγμή στην άλλη ο καιρός μπορεί να αλλάξει, το κύμα να θεριέψει και η ασφάλεια να μετατραπεί σε αγωνία. Μέσα στην αντάρα και τον κίνδυνο είσαι μόνος, χωρίς να μπορείς να πιαστείς και να ακουμπήσεις πουθενά. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι που ζουν τη θάλασσα ή τη λατρεύουν, γνωρίζουν καλύτερα από πολλούς τι σημαίνει να κινδυνεύει μια ανθρώπινη ζωή.
Κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει τον συγκλονιστικό αγώνα που δίνουν όλα αυτά τα εικοσιτετράωρα οι πυροσβέστες στη στεριά. Μάχονται μέσα στις φλόγες, εξαντλημένοι, συχνά με κίνδυνο της ίδιας τους της ζωής. Εξάλλου τρία θύματα και πολλούς τραυματίες. Τους οφείλουμε σεβασμό και ευγνωμοσύνη.
Όμως δεν μπορούν να φύγουν από τα μάτια μου οι εικόνες από τις παραλίες του Κορινθιακού. Άνθρωποι εγκλωβισμένοι ανάμεσα στη φωτιά και στο νερό, με μοναδική οδό διαφυγής τη θάλασσα.
Και τότε εμφανίστηκαν εκείνοι. Ψαράδες, ναυτικοί και ιδιώτες με μικρά ή μεγαλύτερα σκάφη, φουσκωτά, πλαστικές βάρκες και ξύλινα καΐκια. Χωρίς να περιμένουν εντολές, έσπευσαν να προσφέρουν χείρα βοηθείας και να μεταφέρουν τον κόσμο σε ασφαλές σημείο.
Και οι άνδρες και οι γυναίκες του Λιμενικού Σώματος, μέσα σε μια θάλασσα που δεν στεκόσουν ούτε ξαπλωμένος, συντόνιζαν τις επιχειρήσεις με ψυχραιμία. Μετέφεραν παιδιά, ηλικιωμένους και ανθρώπους με αναπηρία, με σταθερές και προσεκτικές κινήσεις.
Ναι, τελικά είμαστε η Ελλάδα της θάλασσας.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους ανθρώπους της. Σε όσους την υπηρετούν, σε όσους βγάζουν από αυτήν το ψωμί τους και σε όσους τη λατρεύουν με πάθος. Γιατί, όταν ήρθε η δύσκολη ώρα, έγιναν σωτήρες.
