Ο Γιώργος ήταν ο πρώτος αρχισυντάκτης μου, που όμως θαύμαζα πολύ πριν τον γνωρίσω.
Τον πρωτογνώρισα όταν ήμουν ακόμα μαθητής στο σχολείο, από την τηλεόραση στο σαλόνι του πατρικού μου.. Έγινε στο μυαλό μου συνώνυμο του “δημοσιογράφου που έφερνε τα νέα ζεστά”, κάθε φορά που εμφανιζόταν σε σύνδεση από την αίθουσα σύνταξης στην τηλεοπτική εκπομπή “3 στον αέρα”, στην ΕΡΤ της δεκαετίας του ’80.
Όταν πέρασα το κατώφλι του ΑΝΤΕΝΝΑ τον Φεβρουάριο του 1990, μου μίλησε στον ενικό και μου ζήτησε να του απαντώ στον ενικό. Είναι μία συνήθεια που κράτησα από τότε. Με τους συναδέλφους μου, να μη μας χωρίζει απόσταση, γιατί ο σεβασμός κερδίζεται και επιδεικνύεται διαφορετικά μεταξύ των δημοσιογράφων.
Μου συστήθηκε ως αρχισυντάκτης και, πριν ακόμα πάρω το δικαίωμα να αυτοαποκαλούμαι “ρεπόρτερ” για να κερδίσω μία θέση στο ελεύθερο ρεπορτάζ, αισθανόμουν ότι είχα ήδη κατακτήσει τον κόσμο – και μόνο επειδή βρισκόμουν στον ίδιο χώρο με την υπόλοιπη ομάδα που συντόνιζε.
Ο Γιώργος ήταν ένας αρχισυντάκτης – ορχήστρα.
Ο Γιώργος στο τηλέφωνο με την σωστή συμβουλή και το αφοπλιστικό χιούμορ που αποφορτίζει την ώρα της πίεσης και της έντασης. Αλήθεια, πολύ-πολύ καλό χιούμορ!
Ο Γιώργος με την σωστή οδηγία, που αρκούσε για να κάνει χρήσιμο και τον πιο άπειρο ρεπόρτερ την ώρα που πελαγωμένος βρισκόταν στο δρόμο για να βρει μισή είδηση.
Ο Γιώργος που μας έκανε να αισθανόμαστε “τηλεοπτικά παιδιά του” και να ξανοιγόμαστε, νιώθοντας ασφαλείς, επειδή εκείνος θα φρόντιζε να καλύψει με δημοσιογραφική ευφυϊα, ευρηματικότητα και σπιρτάδα κάθε λάθος μας. Ένας αρχισυντάκτης που, όταν τελείωνε αργά το βράδυ η δουλειά μας, έκανε παρέα μαζί μας, κάνοντάς μας να γελάμε και να γινόμαστε “οικογένεια”, χωρίς να είναι αυτό κλισέ.
Ο πρώτος δημοσιογράφος που σκέφτηκε να δοκιμάσει και να δοκιμαστεί στην πρωινή τηλεοπτική ενημέρωση στην Ελλάδα και που απέδειξε ότι έχει νόημα. Και εξακολούθησε να το αποδεικνύει κάθε μέρα, ως το τέλος.
Με λάθη; Φυσικά και με λάθη, γιατί ο Γιώργος ήταν ένας ανθρώπινος, γήινος τύπος, με άπειρο τηλεοπτικό ταλέντο, αλλά και με ένστικτο που τον έσπρωχνε ασταμάτητα στην είδηση. Και πως θα μπορούσε να μην κάνει (και) λάθη, ένα δημοσιογράφος “ρέκορντμαν” με τόσες ώρες στον αέρα – κάθε μέρα επί τρεις δεκαετίες και βάλε – να διαχειρίζεται “ζωντανά” πληροφορίες και γεγονότα, πρόσωπα και εικόνες;
Από τον Γιώργο το μάθαμε και αυτό: προσπάθησε, ψάξε, τρέξε…ίσως κάνεις κάποτε και λάθη. Είναι εντάξει τα λάθη σου, αρκεί να είσαι ειλικρινής και να συνεχίζεις να ψάχνεις.
Από τα πρώτα χρόνια μου στον ΑΝΤΕΝΝΑ και τις πρώτες δημοσιογραφικές αποστολές, που φυσικά θα θυμάμαι για πάντα, μας χώρισαν δημοσιογραφικές διαδρομές, μέχρι να ξαναβρεθούμε στο ίδιο κανάλι 30 χρόνια μετά. Ο Γιώργος με κάλεσε να μοιραστώ στο “Καλημέρα Ελλάδα” ρεπορτάζ και την άποψή μου για τα πράγματα το 2022. Όταν βρεθήκαμε μου είπε ότι θα ήθελε να μπω στην ομάδα της εκπομπής σε μόνιμη βάση, καθημερινά. Δεν προέκυψε τελικά, όμως ήξερε ότι με έκανε χαρούμενο και μόνο με τη σκέψη του. Με κάλεσε ξανά και ξανά στην εκπομπή και πήγαινα, συχνά και μόνο για να έχουμε την ευκαιρία να ανταλλάξουμε στο γραφείο πριν ή μετά από το στούντιο.
Εκ των υστέρων του οφείλω ένα ευχαριστώ και γι αυτό: Ο Γιώργος έβρισκε τον τρόπο να με κάνει καλύτερο, ή να μου βγάλει το καλύτερο, ακόμα και τώρα.
Ως Γιώργο θέλω να τον αποχαιρετίσω. Και αν μου ξέφυγε κανένα λαθάκι, ξέρω ότι θα μου το συγχωρήσει.
