Σοκαριστικές λεπτομέρειες για τις δραματικές στιγμές που εκτυλίχθηκαν μετά τη σύγκρουση των δύο τρένων στα Τέμπη έφεραν στο φως οι καταθέσεις δύο επιζώντων του σιδηροδρομικού δυστυχήματος. Οι μάρτυρες περιέγραψαν ενώπιον του δικαστηρίου τη σφοδρότητα της σύγκρουσης, τον πανικό που επικράτησε μέσα στα βαγόνια, την προσπάθειά τους να απεγκλωβιστούν από τα συντρίμμια, αλλά και τα σοβαρά τραύματα που υπέστησαν.
Στη συνεδρίαση της Τετάρτης 18 Νοεμβρίου, πρώτος ανέβηκε στο βήμα του μάρτυρα ο Ιωάννης Νικολαΐδης, ο οποίος επέβαινε στο τρίτο βαγόνι της επιβατικής αμαξοστοιχίας Intercity, έχοντας στο πλευρό του τον φίλο του, Γιώργο Λαζαρίδη. Ο ίδιος αναφέρθηκε αρχικά στα δευτερόλεπτα που προηγήθηκαν και ακολούθησαν τη σύγκρουση, περιγράφοντας μια εμπειρία που, όπως τόνισε, θα τον συνοδεύει για πάντα.
«Ένιωσα ένα δυνατό φρενάρισμα για ένα δευτερόλεπτο και καλύφθηκα μπροστά προς τα γόνατά μου. Ακολούθησαν κάποιοι δυνατοί κρότοι με τραντάγματα. Ήταν πρωτόγνωρη εμπειρία. Το βαγόνι μας είχε γείρει. Βαλίτσες είχαν πέσει. Και μετά ξεκίνησε ο Γολγοθάς», ανέφερε στην κατάθεσή του.
Ιδιαίτερα δραματική ήταν η περιγραφή του για τις συνθήκες που επικράτησαν στο εσωτερικό του βαγονιού, καθώς ο πυκνός καπνός είχε περιορίσει σημαντικά την ορατότητα και δυσκόλευε την αναπνοή των επιβατών. Όπως εξήγησε, εκείνες τις στιγμές πίστεψε ότι δεν θα καταφέρει να επιβιώσει.
«Υπήρχε έντονος καπνός μέσα στο βαγόνι, καπνός που σε έπνιγε. Ήταν ένα συναίσθημα που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Ήταν σαν να είσαι σε ένα κλουβί και να σε λούζουν με πυκνό, μαύρο καπνό. Ήταν το συναίσθημα “δεν θα ζήσω, θα βρω τον θάνατό μου”», κατέθεσε.
Η προσπάθεια διαφυγής από τα συντρίμμια και τα χημικά εγκαύματα
Συνεχίζοντας την περιγραφή του, ο Ιωάννης Νικολαΐδης εξήγησε ότι, όταν κατάφερε να ξεπεράσει το αρχικό σοκ, επιχείρησε να κινηθεί προς το μπροστινό τμήμα του βαγονιού, αναζητώντας τρόπο να βγει από το τρένο.
Για να καταφέρει να διαφύγει, χρειάστηκε να σκαρφαλώσει πάνω στα συντρίμμια του δεύτερου και του τρίτου βαγονιού και στη συνέχεια να πηδήξει προς την πλευρά ενός παρακείμενου χωραφιού. Η διαφυγή του, ωστόσο, συνοδεύτηκε από τραυματισμούς, καθώς ήρθε σε επαφή με κατεστραμμένα και καμένα μεταλλικά τμήματα, αλλά και με άγνωστες ουσίες.
«Όταν έπεσα στα χαλάσματα, χτύπησα αρκετά. Είχα χημικά εγκαύματα. Χτύπησα το γόνατό μου, έπεσαν κάποια υγρά πάνω μου, δεν γνωρίζω τι υγρά ήταν. Όταν έπεσα στα χαλάσματα ήταν σίδερα αλλοιωμένα, καμένα», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Όταν βρέθηκε στο χωράφι, κατάφερε να εντοπίσει τον φίλο του, ενώ αντιμετώπιζε έντονο πρόβλημα με τα μάτια του εξαιτίας της ουσίας με την οποία είχε έρθει σε επαφή. Όπως περιέγραψε, προσπαθούσε απεγνωσμένα να τα καθαρίσει, χρησιμοποιώντας ακόμη και το σάλιο του.
«Έπαιρνα σάλια από τις εκκρίσεις και το έριχνα στα μάτια μου για να καθαρίσω την ουσία. Ήθελα απλά να σώσω τα μάτια μου», είπε στο δικαστήριο.
«Ήταν μια κατάσταση που τη βλέπεις σε πόλεμο»
Εξίσου ανατριχιαστική ήταν η εικόνα που μετέφερε ο μάρτυρας για όσα αντίκρισε αμέσως μετά τη σύγκρουση, στον χώρο γύρω από τα διαλυμένα βαγόνια. Όπως περιέγραψε, υπήρχαν βαριά τραυματισμένοι επιβάτες, άνθρωποι με ακρωτηριασμούς και αιμορραγίες, ενώ οι κραυγές και οι προσπάθειες απεγκλωβισμού δημιουργούσαν ένα σκηνικό απόλυτης καταστροφής.
«Στο έδαφος ήταν μια εμπόλεμη κατάσταση. Κάποιοι είχαν κομμένα μέλη του σώματος, αιμορραγίες, υπήρχαν ουρλιαχτά, κάποιοι παλεύανε να βγουν. Ήταν μια κατάσταση που τη βλέπεις σε πόλεμο», κατέθεσε.
Στη συνέχεια, ο Ιωάννης Νικολαΐδης μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας. Παρά τους υπόλοιπους τραυματισμούς του, η μεγαλύτερη αγωνία του ήταν εάν θα κατάφερνε να διατηρήσει την όρασή του. Όπως αποκάλυψε, η ψυχολογική του κατάσταση επιδεινώθηκε σημαντικά όταν η οφθαλμίατρος τον ενημέρωσε ότι θα έπρεπε να περάσουν δύο ημέρες προκειμένου να διαπιστωθεί εάν θα μπορούσε να ξαναδεί.
Τελικά, κατάφερε να σώσει την όρασή του, χωρίς όμως να την ανακτήσει πλήρως, όπως ανέφερε στην κατάθεσή του.
Απαντώντας, παράλληλα, σε ερωτήσεις της προέδρου του δικαστηρίου, υποστήριξε ότι η επιβατική αμαξοστοιχία δεν είχε πραγματοποιήσει καμία στάση μετά την αναχώρησή της από τον σιδηροδρομικό σταθμό της Λάρισας.
Επιπλέον, έκανε αναφορά στην οσμή που επικρατούσε μετά τη σύγκρουση, σημειώνοντας ότι υπήρχε μυρωδιά καυσίμου και καμένων πλαστικών.
Γιώργος Λαζαρίδης: «Ούτε στους εφιάλτες τέτοια πράγματα»
Ακολούθησε η κατάθεση του Γιώργου Λαζαρίδη, ο οποίος βρισκόταν επίσης στο τρίτο βαγόνι του Intercity, ταξιδεύοντας μαζί με τον φίλο του, Ιωάννη Νικολαΐδη.
Περιγράφοντας τα δευτερόλεπτα της σύγκρουσης, μίλησε για ένα εξαιρετικά ισχυρό χτύπημα και έντονους κραδασμούς, που προκάλεσαν σοβαρή αναστάτωση στο εσωτερικό του βαγονιού. Ο ίδιος τραυματίστηκε στο κεφάλι, χτυπώντας τόσο στο μπροστινό όσο και στο πίσω μέρος του.
«Την ώρα που ξεκίνησε το φρενάρισμα, ένιωσα μια τρομερή δόνηση, ένα τρομερό χτύπημα και να τρίζουν έντονα τα παράθυρα. Δεχόμαστε ίσως το πιο δυνατό χτύπημα που ένιωσε άνθρωπος, ένα τρομερό χτύπημα», ανέφερε.
Στη συνέχεια περιέγραψε τις συνθήκες που επικρατούσαν μέσα στο βαγόνι, κάνοντας λόγο για απόλυτο σκοτάδι, καπνό, μια παράξενη οσμή και κραυγές επιβατών.
«Χτύπησα το κεφάλι μου και μπροστά και πίσω και γέμισα αίματα. Ήταν απόλυτο σκοτάδι, υπήρχε καπνός και μια οσμή περίεργη. Θυμάμαι φωνές και τσιρίδες και επειδή το βαγόνι έγερνε είδα μια άμορφη μάζα και τη φωτιά κάτω από το βαγόνι», κατέθεσε.
Ο Γιώργος Λαζαρίδης αναφέρθηκε και στην προσπάθεια των επιβατών να εγκαταλείψουν το τρένο, περιγράφοντας πώς συνέβαλε στο σπάσιμο ενός μεγάλου τζαμιού, ώστε να δημιουργηθεί ένα άνοιγμα που θα επέτρεπε τη διαφυγή τους.
Παράλληλα, αποκάλυψε ότι αναζητούσε συνεχώς τον φίλο του, φωνάζοντας το όνομά του, ενώ πίσω του έβλεπε τις φλόγες να έχουν εξαπλωθεί. «Φώναζα δυνατά “Γιάννη, Γιάννη” και όπως κοιτούσα πίσω έβλεπα φωτιά. Ούτε στους εφιάλτες τέτοια πράγματα», είπε χαρακτηριστικά.
Η δικαστική διαδικασία αναμένεται να συνεχιστεί την Πέμπτη 19 Νοεμβρίου, καθώς στη συνεδρίαση της Τετάρτης δεν εμφανίστηκαν οι υπόλοιποι πέντε μάρτυρες που είχαν προγραμματιστεί να καταθέσουν.
Έτσι, οι καταθέσεις τους μεταφέρονται στην επόμενη συνεδρίαση, ενώ οι μαρτυρίες των δύο επιζώντων έφεραν στο προσκήνιο τις δραματικές συνθήκες που επικράτησαν στα πρώτα λεπτά μετά τη σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών.