epiteeymata

Ας ξεκαθαριστεί: χωρίς την παρουσία της επιχειρηματικότητας κοινωνικός πλούτος δεν παράγεται. Η αποβιομηχάνιση της χώρας, λοιπόν, αποτέλεσε αυτονόητο επακόλουθο: η χειραφετημένη πρώτη-μετά-τη-μεταπολίτευση-γενιά είχε αποκτήσει τη δυνατότητα, μέσω των αντιπαραγωγικών επιδοτήσεων, να στέλνει σωρηδόν τα παιδιά της (τις δεύτερες και υστερότερες γενιές Ελλήνων μετά τη μεταπολίτευση) στο εξωτερικό να σπουδάσουν. Να αποκτήσουν ένα master από ξένο πανεπιστήμιο, όμως όχι γιατί πραγματικά ποθούσαν το αντικείμενο, αλλά για το κοινωνικό στάτους που θα αποκτούσαν. Για το image.
Η ύπαρξη σε διακινδύνευση οδηγεί σε μη-ύπαρξη. Μετά όμως την καταστροφή υπάρχει και ο ξεριζωμός. Η ανθρώπινη ποιότητα υπό διωγμό. Ακόμα και αν κατάφερε να επιζήσει κάποιος θα οδηγηθεί στην προσφυγιά γιατί αυτό προκαλεί ο πόλεμος. Ο σύγχρονος ξεριζωμός από τη γη της Συρίας και οι χιλιάδες που φθάνουν στα ευρωπαϊκά εδάφη- ελέω περισσότερων ευκαιριών και καλύτερης προοπτικής- με πρώτη απόβαση στην Ελλάδα δείχνουν το μέγεθος του προβλήματος που υπάρχει παγκόσμια.
Συχνά αναλύω στοιχεία ερευνών, πολλοί καλοί συνάδελφοί μου εκείνα των δημοσκοπήσεων, εκείνο όμως που σπάνια αγγίζει κανείς είναι όλα εκείνα τα «γιατί» που υπάρχουν «πίσω από τα νούμερα», και που για μένα, ήταν και θα είναι πάντα το βαθύτερο, ουσιαστικό, και εν τέλει, καθοριστικό επίπεδο, εκείνο που μπορεί να φέρει την στροφή, την αλλαγή!
Η ιδιάζουσα περίπτωση του φιλότιμου και η σημασία που του αποδίδουν κοινωνοί της ελληνικής γλώσσας και κουλτούρας όπου γης, αποτελεί ιδιαίτερα αξιόλογο αντικείμενο μελέτης αφού του προσδιορίζουν σύνθετα και οξύμωρα χαρακτηριστικά όπως η πραότητα, ή συγκαταβατικότητα, η ανιδιοτέλεια ακόμα και η αφέλεια από την μία, ενώ το πείσμα, η υπερηφάνεια, ή ευθιξία ή ακόμα και η ετεροδοσοληψία από την άλλη.