Η συζήτηση για τον ανασχηματισμό έχει ανάψει ξανά. Μαζί της άναψαν και τα γνωστά σενάρια: ποιος θα μετακινηθεί, ποιος θα αναβαθμιστεί, ποιος θα βγει από την κυβέρνηση, ποιος θα αναλάβει τη γραμματεία της Νέας Δημοκρατίας και τι σημαίνει αυτό για την επόμενη ημέρα στο κυβερνητικό στρατόπεδο.
Όλα αυτά έχουν πολιτικό ενδιαφέρον. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: δεν είναι αυτά που καίνε τους πολίτες.
Ο πολίτης που πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ και βλέπει τις τιμές να μην υποχωρούν, ο επαγγελματίας που παλεύει με το κόστος, ο εργαζόμενος που περιμένει να δει πραγματική βελτίωση στο εισόδημά του, ο γονιός που μετράει καθημερινά έξοδα, δεν αγωνιά για το ποιος θα γίνει γραμματέας του κόμματος. Αγωνιά για το αν η κυβέρνηση μπορεί να γίνει πιο αποτελεσματική.
Και αυτό, σύμφωνα με τις πληροφορίες μου, είναι που θέλει να διορθώσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Ο πρωθυπουργός, όπως μου λένε άνθρωποι που παρακολουθούν στενά το Μέγαρο Μαξίμου, έχει απόλυτη συναίσθηση του κυβερνητικού χάρτη. Ξέρει ποιοι υπουργοί τραβούν, ποιοι έχουν αποτέλεσμα, ποιοι έχουν πολιτικό βάρος, αλλά και ποιοι δεν έχουν πείσει ότι μπορούν να σηκώσουν το βάρος της επόμενης περιόδου.
Γι’ αυτό και η εικόνα που διαμορφώνεται δεν παραπέμπει σε σαρωτικό ανασχηματισμό. Δεν μιλάμε, δηλαδή, για αλλαγή ολόκληρης της κυβερνητικής διάταξης. Μιλάμε περισσότερο για λίγες, προσεκτικές, αλλά ουσιαστικές παρεμβάσεις. Παρεμβάσεις που θα έχουν και πολιτικό και λειτουργικό χαρακτήρα.
Το μήνυμα που θέλει να στείλει ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ότι η κυβέρνηση μπαίνει σε φάση πολλής δουλειάς. Όχι απλώς επικοινωνιακής επανεκκίνησης. Δουλειάς με μετρήσιμο αποτέλεσμα για τον πολίτη. Διότι το πρόβλημα αυτή τη στιγμή δεν είναι αν η Νέα Δημοκρατία θα οργανώσει καλύτερα τον κομματικό της μηχανισμό. Αυτό προφανώς ενδιαφέρει το κόμμα και το Μαξίμου, ειδικά όσο πλησιάζει η συνεδρίαση της Πολιτικής Επιτροπής για την εκλογή νέου γραμματέα. Αλλά για την κοινωνία το κρίσιμο ερώτημα είναι άλλο: μπορεί η κυβέρνηση να διορθώσει πράγματα που δεν πήγαν καλά;
Στο κομματικό πεδίο, το όνομα του Γιάννη Παππά έχει ακουστεί για τη θέση του γραμματέα της ΝΔ, ενώ στο παρασκήνιο είχαν προηγηθεί και άλλα ονόματα, όπως του Βασίλη Σπανάκη και του Γιώργου Στύλιου, τα οποία όμως, σύμφωνα με τα σχετικά ρεπορτάζ, δεν θεωρούνται πλέον στην πρώτη γραμμή. Έχουν ακουστεί επίσης, σε διαφορετικές φάσεις της συζήτησης, και ονόματα όπως του Στέλιου Πέτσα. Όμως η τελική επιλογή είναι απόφαση του πρωθυπουργού και, όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, μέχρι την τελευταία στιγμή τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται απολύτως κλειδωμένο.
Αν, πάντως, επιλεγεί για τη γραμματεία πρόσωπο που σήμερα βρίσκεται στην κυβέρνηση, τότε αυτομάτως ανοίγει ένα επιπλέον κυβερνητικό κενό. Και αυτό μπορεί να οδηγήσει σε περισσότερες κινήσεις από όσες αρχικά υπολογίζονταν.
Υπάρχει, βεβαίως, ήδη ένα κενό που πρέπει να καλυφθεί μετά την απώλεια του Νίκου Ταγαρά, του υφυπουργού Περιβάλλοντος, ο οποίος έφυγε πρόσφατα από τη ζωή. Η απουσία του έχει και ανθρώπινη και πολιτική διάσταση, αλλά δημιουργεί και ανάγκη αναπλήρωσης σε ένα υπουργείο με κρίσιμες αρμοδιότητες.
Από εκεί και πέρα, οι πληροφορίες μου λένε ότι το μεγαλύτερο ανακάτεμα της τράπουλας θα γίνει στο επίπεδο των υφυπουργών. Εκεί είναι πιο πιθανό να υπάρξουν αλλαγές, μετακινήσεις, είσοδος νέων προσώπων και διόρθωση ισορροπιών. Και εκεί θα ληφθούν υπόψη όχι μόνο η απόδοση, αλλά και οι γεωγραφικές και τοπικές ανάγκες της Νέας Δημοκρατίας.
Αυτό δεν είναι ασήμαντο. Σε μια κυβέρνηση που οδεύει προς την τελική ευθεία της θητείας της, οι περιφερειακές ισορροπίες μετρούν. Μετρούν οι νομοί, μετρούν οι εκλογικές περιφέρειες, μετρούν οι τοπικές κοινωνίες που θέλουν εκπροσώπηση και αίσθηση συμμετοχής στην κυβερνητική προσπάθεια.
Στο υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών, για παράδειγμα, υπάρχει έντονη συζήτηση γύρω από τον σημερινό υπουργό Χρήστο Δήμα και τον αναπληρωτή υπουργό Κωνσταντίνο Κυρανάκη. Κανείς δεν αποκλείει, σύμφωνα με τις πληροφορίες μου, το ενδεχόμενο αναβάθμισης του κ. Κυρανάκη, ο οποίος έχει αναλάβει ένα πολύ δύσκολο χαρτοφυλάκιο, με μεγάλο πολιτικό και κοινωνικό βάρος. Παράλληλα, δεν μπορεί να αγνοηθεί και η εντοπιότητα του Χρήστου Δήμα, καθώς είναι βουλευτής Κορινθίας, σε μια περίοδο μάλιστα που η απώλεια του Νίκου Ταγαρά αφήνει κενό και σε επίπεδο τοπικής εκπροσώπησης.
Στο μέτωπο της ακρίβειας, που παραμένει το μείζον θέμα για τους πολίτες, οι πληροφορίες μου λένε ότι δεν αναμένονται αλλαγές στους αρμόδιους υπουργούς. Ο Τάκης Θεοδωρικάκος δεν φαίνεται να βρίσκεται μπροστά σε μετακίνηση, παρά το γεγονός ότι η ακρίβεια εξακολουθεί να είναι το πιο πιεστικό κοινωνικό ζήτημα. Το Μαξίμου γνωρίζει ότι το πρόβλημα δεν λύνεται απλώς αλλάζοντας πρόσωπα. Χρειάζεται αποτέλεσμα στην αγορά, έλεγχοι, πολιτική πίεση, αλλά και μέτρα που να γίνουν αισθητά στην καθημερινότητα.
Αντίστοιχα, πηγές που παρακολουθούν στενά τις κινήσεις του Μεγάρου Μαξίμου μου λένε ότι δεν υπάρχει περίπτωση αλλαγής για πρόσωπα όπως ο Γιώργος Γεραπετρίτης, ο Σταύρος Παπασταύρου, ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Θανάσης Πλεύρης και, φυσικά, ο Κυριάκος Πιερρακάκης. Πρόκειται για υπουργούς που, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, θεωρούνται σταθερά σημεία του κυβερνητικού σχήματος.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρξουν διορθωτικές κινήσεις γύρω τους ή κάτω από αυτούς. Αντιθέτως, εκεί ακριβώς μπορεί να γίνει το πιο ουσιαστικό «φρεσκάρισμα»: στους υφυπουργούς, στις αρμοδιότητες, στις εσωτερικές ισορροπίες των υπουργείων, στα πρόσωπα που θα κληθούν να τρέξουν συγκεκριμένα έργα.
Το κλειδί είναι η αποτελεσματικότητα. Ο πρωθυπουργός θέλει να δείξει ότι έχει πάρει τα μηνύματα. Ότι βλέπει την κόπωση, την πίεση, τις αντιδράσεις, την ανάγκη για πιο γρήγορη παραγωγή έργου. Και ότι δεν αντιμετωπίζει τον ανασχηματισμό ως άσκηση εσωκομματικής αριθμητικής, αλλά ως εργαλείο κυβερνητικής διόρθωσης.
Σε ό,τι αφορά τα σενάρια περί εκλογών το φθινόπωρο, οι διαβεβαιώσεις που έρχονται από πολλές πλευρές κοντά στον πρωθυπουργό είναι κατηγορηματικές: τέτοιο ενδεχόμενο δεν υπάρχει. Το επανέλαβε άλλωστε και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, ο οποίος έχει ξεκαθαρίσει ότι οι εκλογές θα γίνουν το 2027.
Και έχει σημασία και κάτι ακόμη: ο Παύλος Μαρινάκης, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, παραμένει αμετακίνητος στη θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου, ακόμη και στην περίπτωση ανασχηματισμού. Το Μαξίμου θεωρεί ότι σε μια περίοδο πολιτικής έντασης, δημοσκοπικών πιέσεων και συνεχούς σεναριολογίας, χρειάζεται σταθερή φωνή στην καθημερινή εκπροσώπηση της κυβέρνησης.
Άρα, το συμπέρασμα είναι σαφές: ανασχηματισμός μπορεί να γίνει. Αλλά όχι για να υπηρετήσει τα εσωκομματικά σενάρια. Ούτε για να τροφοδοτήσει νέα εκλογολογία. Θα γίνει, αν γίνει, για να στείλει μήνυμα δουλειάς, πειθαρχίας και αποτελεσματικότητας.
Οι πολίτες δεν περιμένουν ονόματα. Περιμένουν λύσεις.
Και αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη: να αποδείξει ότι οι όποιες αλλαγές προσώπων δεν θα είναι απλώς πολιτική κίνηση, αλλά αρχή μιας πιο αποτελεσματικής κυβερνητικής λειτουργίας. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό θα κρίνει η κοινωνία. Όχι ποιος μετακινήθηκε. Αλλά τι άλλαξε στη ζωή της.
