Για χρόνια το όνομά του βρισκόταν στο επίκεντρο της πολιτικής συζήτησης, χωρίς ο ίδιος να μιλά. Άλλοι τον παρουσίαζαν ως τον πανίσχυρο άνθρωπο του Μεγάρου Μαξίμου, άλλοι ως το «δεξί χέρι» του πρωθυπουργού και άλλοι ως το πρόσωπο που γνώριζε όσα συνέβαιναν πίσω από τις κλειστές πόρτες της εξουσίας. Ο Γρηγόρης Δημητριάδης αποφάσισε τώρα να σπάσει τη σιωπή του σε μια πολύωρη συνέντευξη στον Θανάση Λάλα.
Στα πέντε μέρη της συζήτησης μιλά για τη θέση του δίπλα στον Κυριάκο Μητσοτάκη, την έννοια της πολιτικής ευθύνης, τη λειτουργία του πρωθυπουργικού γραφείου και τη μοναξιά που συνοδεύει την εξουσία. Αναφέρεται στις σχέσεις του με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον Αντώνη Σαμαρά και τον Άδωνι Γεωργιάδη, ενώ ασκεί σκληρή κριτική στον Νίκο Ανδρουλάκη και αξιολογεί τη νέα στρατηγική του Αλέξη Τσίπρα.
Δεν αποφεύγει τις προσωπικές συγκρούσεις, μιλώντας για το επεισόδιο με τον Βαγγέλη Μαρινάκη, τα «όχι» προς επιχειρηματικά αιτήματα και τα όρια ανάμεσα στην πολιτική και την οικονομική ισχύ.
Το δυσκολότερο κεφάλαιο παραμένει οι υποκλοπές. Ο Δημητριάδης επιμένει ότι ανέλαβε την πολιτική ευθύνη, αλλά ξεκαθαρίζει πως δεν θα μιλήσει περισσότερο.
Παράλληλα ανοίγει τη συζήτηση για το δημογραφικό, τη μετανάστευση, τη στέγη, την ακρίβεια, τη γραφειοκρατία και το μέλλον της Δημοκρατίας, παρουσιάζοντας τελικά όχι μόνο μια πολιτική απολογία, αλλά και το προσωπικό του αξιακό και ιδεολογικό αποτύπωμα.
Γρηγόρης Δημητριάδης: «Είχα ανάγκη να μιλήσω – δεν έχω μιλήσει ποτέ» – Μέρος 1
Στο πρώτο μέρος της συνέντευξής του στον Θανάση Λάλα μιλά για την εξουσία, την τοξικότητα, την αποτελεσματικότητα της Δημοκρατίας και τη σχέση του με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη
Για πρώτη φορά ο Γρηγόρης Δημητριάδης επιλέγει να μιλήσει εκτενώς και δημόσια, εξηγώντας στον Θανάση Λάλα ότι αποδέχθηκε τη συνέντευξη επειδή ένιωθε την ανάγκη να καταθέσει τη δική του πλευρά.
«Δεν έχω μιλήσει ποτέ», σημειώνει, διευκρινίζοντας ότι, όταν υπηρετούσε από τη θέση του γενικού γραμματέα του πρωθυπουργού, η δουλειά του δεν ήταν να εμφανίζεται δημόσια, αλλά να λειτουργεί στο παρασκήνιο, ως επικεφαλής του λεγόμενου back office.
Η τοξικότητα και η κρίση εμπιστοσύνης
Ο Γρηγόρης Δημητριάδης εκφράζει έντονη ανησυχία για την τοξικότητα στην πολιτική ζωή, η οποία, όπως λέει, του θυμίζει άλλες, ιδιαίτερα συγκρουσιακές περιόδους της Μεταπολίτευσης. Αναγνωρίζει ότι ευθύνες υπάρχουν σε περισσότερες από μία πλευρές, επιμένει όμως ότι η ποινικοποίηση της πολιτικής αντιπαράθεσης μπορεί να οδηγήσει σε επικίνδυνα αδιέξοδα.
Κεντρικό σημείο της τοποθέτησής του είναι η απώλεια εμπιστοσύνης προς πολιτικούς και δημοσιογράφους. Όπως υποστηρίζει, ο κόσμος έχει κουραστεί από τα έτοιμα λόγια, τις στρογγυλεμένες απαντήσεις και την πολιτική ορθότητα.
«Η Δημοκρατία προστατεύεται με αποτελεσματικότητα»
Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στη γραφειοκρατία, την πολυνομία και τις καθυστερήσεις του κράτους, χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα τις χρονοβόρες προσλήψεις πυροσβεστών μέσω ΑΣΕΠ.
Κατά τον ίδιο, η Δημοκρατία κινδυνεύει όταν αδυνατεί να παράγει αποτέλεσμα. «Αν δεν υπάρχει αποτελεσματικότητα, ο κόσμος θα ψάξει άλλες λύσεις», προειδοποιεί, ζητώντας ταχύτερες διαδικασίες χωρίς εκπτώσεις στη διαφάνεια.
Οι συζητήσεις με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη
Ο Δημητριάδης αναφέρεται επίσης στη στενή σχέση με τον παππού του, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, στις εβδομαδιαίες συζητήσεις τους και στα μαθήματα πολιτικής και ζωής που πήρε από εκείνον. Τον περιγράφει ως γνήσια φιλελεύθερο, χωρίς εμπάθειες και με βαθύ σεβασμό στην αξία του συνομιλητή του.
Θυμάται ακόμη τη φράση του το 1993: «Έδωσα τον λόγο μου», εξηγώντας ότι από εκείνον έμαθε πως στην πολιτική οι λέξεις πρέπει να μετρούν και οι δεσμεύσεις να τηρούνται.
Γρηγόρης Δημητριάδης: «Δεν σκύβω – θα έλεγα ξανά τα ίδια “όχι”» – Μέρος 2
Τι λέει για τη δημόσια σύγκρουση με τον Βαγγέλη Μαρινάκη, τον Αλέξη Τσίπρα, τον Αντώνη Σαμαρά και τη σχέση του με την οικογένεια Μητσοτάκη
Στο δεύτερο μέρος της συνέντευξής του στον Θανάση Λάλα, ο Γρηγόρης Δημητριάδης μιλά για τη δημόσια σύγκρουσή του με τον Βαγγέλη Μαρινάκη, υποστηρίζοντας ότι προκλήθηκε και ότι αντέδρασε για να υπερασπιστεί την αξιοπρέπειά του.
Όπως αναφέρει, το επεισόδιο συνέβη μπροστά στη σύζυγό του και σε χιλιάδες θεατές, ενώ επιμένει ότι δεν ήταν εκείνος που επιτέθηκε πρώτος. «Δεν είμαι ο Ιησούς Χριστός για να γυρίσω το άλλο μάγουλο», λέει χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι δεν θα επέτρεπε σε κανέναν να τον χτυπήσει.
Τα “όχι” προς επιχειρηματικά αιτήματα
Ο Δημητριάδης αποδίδει τη σύγκρουση σε αρνήσεις του, όταν βρισκόταν στο Μέγαρο Μαξίμου, απέναντι σε αιτήματα που, όπως λέει, δεν θεωρούσε λογικά. Διευκρινίζει, ωστόσο, ότι οι τελικές αποφάσεις ανήκαν στον πρωθυπουργό.
«Τα όχι δεν ήταν δικά μου, ήταν του πρωθυπουργού», σημειώνει, υπογραμμίζοντας ότι θα τα εισηγείτο ξανά, καθώς «η πολιτική εξουσία δεν μπορεί να κάνει όλα τα χατίρια στον επιχειρηματία».
Τσίπρας και Σαμαράς
Για τον Αλέξη Τσίπρα αναγνωρίζει ότι έκανε και ορισμένες σωστές κινήσεις, όπως οι 100 δόσεις, αλλά τον χαρακτηρίζει κακό πρωθυπουργό και δηλώνει ότι τον ενοχλεί ο πολιτικός του αμοραλισμός. Παράλληλα, εκτιμά ότι σήμερα επιχειρεί μια πιο στρατηγική και λιγότερο βιαστική επιστροφή.
Για τον Αντώνη Σαμαρά δηλώνει ότι τον έχει τιμήσει με τη φιλία του, τον χαρακτηρίζει πολύ καλό πρωθυπουργό και σημειώνει ότι χωρίς τη στήριξή του ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα είχε εκλεγεί στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας.
Ο παππούς, η οικογένεια και η πολιτική
Ο Δημητριάδης αποκαλύπτει ακόμη ότι στα φοιτητικά του χρόνια είχε πρόταση να αναλάβει ευρωπαϊκό νεολαιίστικο πολιτικό οργανισμό, με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη να του προσφέρει οικονομική στήριξη. Εκείνος αρνήθηκε, επιλέγοντας τη δικηγορία και την οικονομική ανεξαρτησία.
Γρηγόρης Δημητριάδης: Η σχέση με τον Μητσοτάκη, η κόντρα με Ανδρουλάκη και το πολιτικό του αύριο – Μέρος 3
Στο τρίτο μέρος της συνέντευξης μιλά για την πυγμαχία, τη Νέα Δημοκρατία, το στεγαστικό και τις προσωπικές του φιλοδοξίες
Στο τρίτο μέρος της συνέντευξής του στον Θανάση Λάλα, ο Γρηγόρης Δημητριάδης εξηγεί γιατί επέλεξε να σταθεί πολιτικά στο πλευρό του Κυριάκου Μητσοτάκη, αναδεικνύοντας την εργατικότητα, την πειθαρχία και την προετοιμασία του.
Όπως λέει, ο σημερινός πρωθυπουργός δεν ανεχόταν ποτέ την προχειρότητα και απαιτούσε πλήρη γνώση κάθε θέματος. «Μου έμαθε να μην πηγαίνω ποτέ απροετοίμαστος», σημειώνει, υποστηρίζοντας ότι η συνεχής προσπάθεια και η μελέτη αποτέλεσαν βασικά στοιχεία της πολιτικής του εξέλιξης.
Η πυγμαχία ως σχολείο ζωής
Ο Δημητριάδης μιλά επίσης για την αγάπη του στην πυγμαχία, την οποία χαρακτηρίζει άσκηση ταπεινότητας, πειθαρχίας και επανάληψης. Τονίζει ότι οι πολεμικές τέχνες πρέπει να διαμορφώνουν χαρακτήρες και όχι ανθρώπους της βίας.
Η επίθεση στον Ανδρουλάκη
Ιδιαίτερα αιχμηρός εμφανίζεται για τον Νίκο Ανδρουλάκη, κατηγορώντας τον ότι έχει προσωπική εμμονή μαζί του και ότι χρησιμοποιεί ρητορική περί φυλάκισης, πριν υπάρξει δικαστική κρίση.
Υποστηρίζει ότι αυτή η στάση παραβιάζει το τεκμήριο αθωότητας και δυσκολεύει οποιαδήποτε μελλοντική κυβερνητική συνεργασία Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ.
Στέγη και επόμενη ημέρα
Ως βασικότερο πρόβλημα της κοινωνίας αναδεικνύει τη στέγη, προτείνοντας ένα σύγχρονο πρόγραμμα εργατικής κατοικίας για νέους.
Για το πολιτικό του μέλλον δηλώνει ότι δεν σχεδιάζει άμεση υποψηφιότητα, αλλά επιλέγει τον «μαραθώνιο», συνεχίζοντας να βρίσκεται κοντά στη Νέα Δημοκρατία και στους ανθρώπους της
Γρηγόρης Δημητριάδης: «Η κυβέρνηση είναι ισχυρότερη από κάθε επιχειρηματία» – Μέρος 4
Στο τέταρτο μέρος μιλά για εξουσία, δημογραφικό, μετανάστευση, κράτος και τα μηνύματά του προς τους πολιτικούς αρχηγούς
,Στο τέταρτο μέρος της συνέντευξής του στον Θανάση Λάλα, ο Γρηγόρης Δημητριάδης περιγράφει την εξουσία ως μια βαθιά μοναχική εμπειρία, όπου δύσκολα ξεχωρίζει κανείς τους πραγματικούς φίλους από όσους πλησιάζουν με προσωπική ατζέντα.
Παρά τις προδοσίες που, όπως λέει, υπέστη, υποστηρίζει ότι δεν πρέπει να σταματά κανείς να εμπιστεύεται. Ως παράδειγμα ανθρώπου που τον τίμησε με τη φιλία του αναφέρει τον Άδωνι Γεωργιάδη, τον οποίο χαρακτηρίζει αποτελεσματικό και «λεβέντη».
Η δύναμη του κράτους
Ο Δημητριάδης απορρίπτει την άποψη ότι οι μεγάλοι επιχειρηματίες είναι ισχυρότεροι από την πολιτική εξουσία. «Μια κυβέρνηση, ακόμη και την τελευταία ημέρα της, είναι ισχυρότερη από τον δυνατότερο επιχειρηματία», υπογραμμίζει.
Ως σημαντικό πρόβλημα της χώρας αναδεικνύει τη γραφειοκρατία, σημειώνοντας ότι απαιτούνται χρόνια ακόμη και για την αγορά στρατιωτικών αρβυλών ή την πρόσληψη πυροσβεστών.
Δημογραφικό και μετανάστευση
Για το δημογραφικό προτείνει τη λεγόμενη «silver economy», με μεγαλύτερη παραμονή των υγιών πολιτών στην εργασία. Παράλληλα ζητά καθαρή μεταναστευτική πολιτική, νομιμοποίηση όσων εργάζονται και εντάσσονται, αλλά και προστασία της κοινωνικής συνοχής.
Τα μηνύματα προς τους αρχηγούς
Προς τον Αλέξη Τσίπρα λέει να συνεχίσει στρατηγικά και να κοιτάξει το κοινό καλό. Στον Νίκο Ανδρουλάκη προτείνει να ανοίξει το κόμμα σε νέες ιδέες και ανθρώπους, ενώ για τον Δημήτρη Κουτσούμπα αναγνωρίζει αξιοπρέπεια και εντιμότητα
Γρηγόρης Δημητριάδης για τις υποκλοπές: «Δεν πρόκειται να μιλήσω ποτέ περισσότερο» – Μέρος 5
Στο τελευταίο μέρος της συνέντευξης επιμένει ότι ανέλαβε μόνο την πολιτική ευθύνη και κλείνει με τον προσωπικό του αξιακό κώδικα
Στο πέμπτο και τελευταίο μέρος της συνέντευξής του στον Θανάση Λάλα, ο Γρηγόρης Δημητριάδης βρίσκεται αντιμέτωπος με το πιο δύσκολο κεφάλαιο της θητείας του στο Μέγαρο Μαξίμου: την υπόθεση των υποκλοπών.
Δηλώνει κατηγορηματικά ότι δεν πρόκειται να αποκαλύψει τίποτε περισσότερο από όσα έχει ήδη πει, υποστηρίζοντας ότι ανέλαβε την πολιτική ευθύνη ώστε να προστατευθεί η κυβέρνηση και να συνεχίσει τη λειτουργία της.
«Όταν λέω ποτέ, εννοώ ποτέ», αναφέρει, επικαλούμενος τον σεβασμό του προς το κράτος, τις μυστικές υπηρεσίες, την παράταξη και την κυβέρνηση που υπηρέτησε.
Οι καταθέσεις και η Δικαιοσύνη
Ο Δημητριάδης υπενθυμίζει ότι έχει εμφανιστεί δύο φορές στη Βουλή και μία φορά στον Άρειο Πάγο ως μάρτυρας, ενώ υποστηρίζει ότι δεν του αποδόθηκε ουσιαστικότερη εμπλοκή. Απορρίπτει τις αιτιάσεις περί ελέγχου της Δικαιοσύνης και επιτίθεται στην αντιπολίτευση για τη συνεχή πολιτική αξιοποίηση της υπόθεσης.
Κατά τον ίδιο, η μονοθεματική επιμονή στις παρακολουθήσεις απομακρύνει τα κόμματα από τα βασικά προβλήματα των πολιτών, όπως η ακρίβεια, η στέγη και η ασφάλεια.
Η διοίκηση και ο αξιακός κώδικας
Υπερασπίζεται το μοντέλο ενός ισχυρού διευθυντή πρωθυπουργικού γραφείου, ο οποίος λαμβάνει γρήγορα αποφάσεις και γνωρίζει πότε πρέπει να ενημερώσει τον πρωθυπουργό.
Κλείνοντας, δηλώνει ότι η εξουσία χωρίς ήθος και αξιοπρέπεια οδηγεί στην απώλεια της ψυχής. Συνοψίζει τον κώδικά του σε δύο αρχές: «Δεν προδίδω φίλους ποτέ και δεν θα έκανα συνειδητά κάτι εις βάρος της πατρίδας μου».
