Η παραίτηση του Μακαρίου Λαζαρίδη δεν είναι πράξη ευθιξίας. Είναι μια καθυστερημένη πολιτική αναγκαιότητα. Οφειλε να την είχε υποβάλει από την πρώτη στιγμή, πολύ περισσότερο όταν άρχισαν να βγαίνουν στη δημοσιότητα, το ένα μετά το άλλο, έγγραφα και στοιχεία που έκαναν την υπόθεση ασήκωτη πολιτικά.
Δεν μπορείς να επιμένεις να μένεις στη θέση σου όταν έχει ξεσπάσει τέτοιος σάλος, όταν η κυβέρνηση δέχεται αλλεπάλληλα πυρά και όταν κάθε νέα αποκάλυψη βαθαίνει την έκθεσή σου στο δημόσιο διάλογο. Δεν εκθέτεις μόνο τον εαυτό σου. Εκθέτεις το κόμμα σου και φέρνεις σε δύσκολη θέση και τον ίδιο τον πρωθυπουργό.
Ακόμη χειρότερα, επιχείρησε να υποτιμήσει τη νοημοσύνη του κόσμου με απαντήσεις «είμαι ωραίος» που περισσότερο προκαλούσαν παρά έπειθαν. Και σαν να μην έφτανε αυτό, φτάσαμε στο σημείο να αποχωρεί εκείνος και να μπαίνει την ίδια μέρα στη θέση του η σύζυγός του. Αν αυτό δεν συνιστά τουλάχιστον μείζον πολιτικό θέμα, τότε τι ακριβώς είναι;
Και τελικά, έπρεπε να προηγηθεί η δημόσια παρέμβαση της Ντόρας Μπακογιάννη για να γίνει το αυτονόητο; Προφανώς, όταν ένα τόσο έμπειρο πολιτικό πρόσωπο λέει δημόσια ότι πρέπει να «διευκολυνθεί» η κυβέρνηση, είναι σαφές ότι το θέμα έχει ήδη φτάσει πολύ ψηλά. Και όπως έγραψε απο νωρίς το πρωί η HuffPost, «η κυρία Ντόρα Μπακογιάννη μπορεί να πέταξε αυτήν την αιχμηρή δήλωση ακόμα και έχοντας μιλήσει με τον πρωθυπουργό»
Ας μην επικαλείται τώρα ο κ. Λαζαρίδης θέματα αξιοπρέπειας. Είναι ήδη βαθιά εκτεθειμένος. Η αξιοπρέπεια θα είχε διαφυλαχθεί μόνο με μια άμεση παραίτηση. Τώρα απλώς επιβεβαιώνεται ότι ήταν μια «ωραία» παραίτηση, έστω κι αν άργησε.
