Ένα νέο άλμπουμ από έναν Έλληνα ορθόδοξο ιερέα, το οποίο γεφυρώνει τη βυζαντινή μουσική με επιρροές από το μέταλ και τις συνδυάζει με σύγχρονους ηλεκτρονικούς ήχους, έχει γνωρίσει διεθνή αναγνώριση και εμπορική επιτυχία.
Το Paradise Metal, έργο του πατέρα Διονυσίου Ταμπάκη, κυκλοφόρησε στα τέλη Απριλίου 2026 από την Heat Crimes σε συνεργασία με τη θεσσαλονικιώτικη δισκογραφική εταιρεία elhellhel και γρήγορα εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο εμπορικά άλμπουμ στην πλατφόρμα Bandcamp.
«Ο Πατέρας Διονύσιος Ταμπάκης και το Paradise Metal του είναι μια σειρά από πνευματικές επιφοιτήσεις» γράφει το έγκριτο Pitchfork για το αναπάντεχο άλμπουμ που κερδίσει τους μουσικοκριτικούς εκτός συνόρων.
«Το Paradise Metal παρουσιάζει τις λατρευτικές μελωδίες του άταστου ηλεκτρικού κιθαριστικού ύφους του πατέρα Διονυσίου Ταμπάκη, ενός 52χρονου ιερέα από την ιστορική πόλη του Ναυπλίου, ο οποίος αποδίδει βυζαντινά εκκλησιαστικά άσματα μέσα από έναν συνδυασμό ύμνων που θυμίζουν ενισχυμένη ηλεκτρική λατρεία και υπερεθνικά trance μουσικά τοπία», ανέφερε η Heat Crimes κατά την ανακοίνωση του άλμπουμ.
Έπειτα από έντονο ενδιαφέρον του κοινού και αιτήματα των θαυμαστών για έκδοση σε βινύλιο, η δισκογραφική ανακοίνωσε την κυκλοφορία μιας συλλεκτικής έκδοσης του LP Paradise Metal, η οποία είναι ήδη διαθέσιμη για προπαραγγελία με προγραμματισμένη αποστολή τον Ιούλιο.
Το κανάλι του πατέρα Ταμπάκη στο YouTube οδήγησε στη δημιουργία του άλμπουμ Paradise Metal
Ο πατέρας Διονύσιος Ταμπάκης ηχογραφεί τη μουσική του μόνος του στο σπίτι. Ο Έλληνας ορθόδοξος ιερέας δημιούργησε το πειραματικό μουσικό του κανάλι στο YouTube το 2012, όπου σήμερα φιλοξενούνται περισσότερα από 300 βίντεο, τα οποία συνολικά έχουν ξεπεράσει τις 800.000 προβολές. Μέχρι σήμερα, ο πατέρας Διονύσιος έχει προσεγγίσει τους 9.000 συνδρομητές στην πλατφόρμα.
Στο Paradise Metal δεν υπάρχει κηρυγματικός χαρακτήρας· τα κομμάτια αποτελούν καθαρή προσωπική έκφραση, προσευχή και ηχητικό πειραματισμό. Η Heat Crimes τον περιγράφει ως «έναν μουσικό της Ανατολικής Μεσογείου με την πληρέστερη έννοια του όρου: διαμορφωμένο μέσα από τη βυζαντινή θεωρία και πράξη, με άνεση στο κανονάκι, το ούτι, το τζουμπούς, το νέι, τη ζουρνά, την πολίτικη και την ποντιακή λύρα, το καμπάκ κεμανέ και το γιαλί ταμπούρ».
Το μουσικό σύστημα μέσα στο οποίο κινείται είναι το βυζαντινό, όχι ως αισθητική επιλογή ή πολιτισμική αναφορά, αλλά ως εσωτερική λογική και τρόπος σκέψης. Όπως σημειώνει η δισκογραφική, «το αποτέλεσμα είναι ένας αργός, βαρύς, διαλογιστικός drone ήχος, που μεταφέρει το βάρος των πέτρινων τοίχων και της αδιάλειπτης προσευχής».
Η διεθνής απήχηση του δίσκου υπήρξε σχεδόν ακαριαία. Το άλμπου, εξαντλήθηκε σε πλατφόρμες όπως το Bandcamp και το Boomkat, ενώ μεγάλα μουσικά μέσα που συνήθως κινούνται στους χώρους της avant-garde, του experimental και του underground rock άρχισαν να ασχολούνται με το φαινόμενο. Το αποκορύφωμα ήρθε όταν το Pitchfork, ένα από τα σημαντικότερα μουσικά περιοδικά παγκοσμίως, αφιέρωσε εκτενή κριτική στο άλμπουμ, βαθμολογώντας το με 7,6 στα 10 και παρουσιάζοντάς το ως μία από τις πιο ιδιόρρυθμες και συγκινητικές μουσικές εκπλήξεις της χρονιάς.
Με τίτλους όπως Ἠλεκτρικαί Ψαλμῳδίαι, Φῶς Ἱλαρόν καί Ἠλεκτρικόν, Techno ἐν Μοναστηρίῳ, Ἄναρχος Θεός, Ντουμπάϊ Πάει και Φλεξάρεις Κάργα – Ἐκκλησιαστική Rap ο ακροατής καταλαβαίνει ότι θα παραδοθεί σε ένα ξεχωριστό, σπάνιο, μουσικό προϊόν.
