Βρισκόμαστε πλέον σε προεκλογική περίοδο, χωρίς να έχουν προκηρυχθεί εκλογές, αλλά στις προσεχείς εβδομάδες θα αποκρυσταλλωθεί ο εκλογικός χάρτης με τα κόμματα του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού και με την οριστική απόφαση του Αντώνη Σαμαρά, η οποία, κατά πάσαν πιθανότητα θα είναι θετική για την ίδρυση κόμματος.
Το ιερό δισκοπότηρο για τα κόμματα που θεωρούν ότι έχουν το «προνόμιο» της κυβερνησιμότητας (ΝΔ, ΚΙΝΑΛ, κόμμα Τσίπρα) είναι ο λεγόμενος «μεσαίος χώρος». Ο συγκεκριμένος όρος εφευρέθηκε από την ΝΔ, λίγο πριν τις εκλογές του 2000, για να αντικαταστήσει τον όρο «κεντρώος χώρος», αλλά υιοθετήθηκε και από τον Κώστα Σημίτη. Αφορά ψηφοφόρους, κυρίως κεντρώους, οι οποίοι όμως μετακινούνται από κόμμα σε κόμμα και η επιλογή τους δεν έχει ιδεολογική αφετηρία, έχει ως κριτήριο για την επιλογή τους, αν το συγκεκριμένο κόμμα, στην συγκεκριμένη συγκυρία υπηρετεί τα συμφέροντα του.
Ο πρωθυπουργός, στην εναρκτήρια ομιλία του στο συνέδριο της ΝΔ, προσπάθησε να προσελκύσει τους ψηφοφόρους αυτού του χώρου, κάνοντας όμως ένα σοβαρό πολιτικό λάθος. Τους συγχέει με τους λεγόμενους «νοικοκυραίους». Ο όρος αυτός επίσης προέρχεται από την ΝΔ. Όμως δεν αφορά τους κεντρώους, αλλά τους πολίτες με δεξιό προσανατολισμό. Η παρούσα συγκυρία έχει ως κυρίαρχο στοιχείο την δεινή οικονομική θέση στην οποία βρίσκονται οι «μεσαίοι». Και αυτή θα καθορίσει σε μέγιστο ποσοστό την ψήφο τους.
Το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ του κ. Ανδρουλάκη θεωρεί τον «μεσαίο χώρο» ως προνομιακό πεδίο, το οποίο μπορεί να ποδηγετήσει με πρακτικές της εποχής Σημίτη. Όμως άλλη εκείνη η εποχή, άλλη η σημερινή. Πρέπει επίσης να προσμετρηθεί ότι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη κατέχουν κορυφαίες θέσεις στελέχη του ΠΑΣΟΚ εκείνης της περιόδου. Και η εικόνα του αυθεντικού υπερασπιστή του «μεσαίου» πολίτη μοιραίως αλλοιώνεται.
Το επερχόμενο κόμμα του κ. Τσίπρα προσπαθεί να αναμείξει την ευρωπαϊκού τύπου σοσιαλδημοκρατία με την εγχώρια ριζοσπαστική Αριστερά και τους Οικολόγους. Και έτσι αυτό το μίγμα για να συμβαδίσει με τα «θέλω» του «μεσαίου χώρου» απαιτεί μια πολύ δύσκολη στρατηγική και μια λυσιτελή και πειστική τακτική. Και τούτο ποιείν κι εκείνο μη αφιέναι, είναι μια πολύ δύσκολη εξίσωση, όταν μάλιστα έχεις πίσω σου μια κυβερνητική πορεία, με πολλούς συνεργάτες θηριωδώς ανεπαρκείς. Ο Αλέξανδρος ο Μέγας έκοψε τον γόρδιο δεσμό. Ο Αλέξης;
