Αυτό που συνέβη στην Ισπανία ξεπερνά τα σύνορα της χώρας και αξίζει να μας προβληματίσει όλους.
Η κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ έφερε στο Κοινοβούλιο έκτακτα μέτρα για μία στεγαστική κρίση που έχει ήδη βγάλει δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους. Μεταξύ άλλων, προβλέπονταν προστασία ευάλωτων ενοικιαστών από εξώσεις έως το 2030, παράταση της προστασίας υφιστάμενων μισθώσεων και αυστηρότεροι κανόνες στις βραχυχρόνιες μισθώσεις.
Τα μέτρα καταψηφίστηκαν. Καθοριστικό ρόλο έπαιξε και το καταλανικό Junts, που υποστήριξε ότι οι ρυθμίσεις θα μπορούσαν να περιορίσουν ακόμη περισσότερο την προσφορά κατοικιών. Η κρίσιμη ψηφοφορία χάθηκε με 178 ψήφους έναντι 172.
Αντιπολίτευση δεν σημαίνει «όχι σε όλα»
Εδώ βρίσκεται το μεγάλο πολιτικό ζήτημα.
Ο ρόλος της αντιπολίτευσης σε μία δημοκρατία ασφαλώς είναι να ελέγχει την κυβέρνηση, να αποκαλύπτει τα λάθη της, να καταγγέλλει τις αποτυχίες της και να προτείνει διαφορετικές λύσεις.
Δεν είναι όμως να εύχεται και πολύ περισσότερο να επιδιώκει την αποτυχία κάθε κυβερνητικής πρωτοβουλίας μόνο και μόνο επειδή η επιτυχία της μπορεί να ωφελήσει πολιτικά την κυβέρνηση.
Όταν ένα μέτρο είναι σωστό και ωφελεί πραγματικά τους πολίτες, η υπεύθυνη αντιπολίτευση οφείλει να το στηρίζει ή να το βελτιώνει. Και όταν είναι λανθασμένο, να εξηγεί γιατί και να καταθέτει καλύτερη πρόταση.
Το μήνυμα αφορά και την Ελλάδα
Δυστυχώς, η λογική «να αποτύχει η κυβέρνηση για να κερδίσουμε εμείς» δεν αποτελεί ισπανική ιδιαιτερότητα. Τη συναντάμε σε πολλές δημοκρατίες και ασφαλώς τη γνωρίζουμε και στην Ελλάδα.
Η στέγαση, η υγεία, η παιδεία, η εθνική ασφάλεια και μεγάλα κοινωνικά ζητήματα δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται αποκλειστικά ως πεδία κομματικής σύγκρουσης.
Γιατί στο τέλος μπορεί να πέσει μια κυβέρνηση. Μπορεί να κερδίσει μια αντιπολίτευση.
Αλλά μέχρι τότε, εκείνος που πληρώνει τον λογαριασμό είναι πάντοτε ο πολίτης.
