Η ΑΕΚ δεν πήρε την πρόκριση στα ημιτελικά του Conference League, όμως έφυγε από το γήπεδο με το κεφάλι ψηλά. Το 3-1 επί της Ράγιο Βαγεκάνο δεν ήταν αρκετό για να ολοκληρώσει μια ιστορική ανατροπή, αλλά ήταν αρκετό για να σφραγίσει μια μεγάλη ευρωπαϊκή υπέρβαση και να καταρρίψει ένα «κιτρινόμαυρο» ρεκόρ που κρατούσε από το 1977.
Η ΑΕΚ έζησε μια από εκείνες τις ευρωπαϊκές βραδιές που μένουν στη μνήμη, ακόμη κι όταν δεν έχουν το τέλος που ονειρεύεται κανείς. Απέναντι στη Ράγιο Βαγεκάνο, η ομάδα του Μάρκο Νίκολιτς βρέθηκε να προηγείται 3-0 στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου και να φλερτάρει ανοιχτά με μια ιστορική ανατροπή, πριν ο Παλαθόν βάλει τέλος στο όνειρο με το γκολ που διαμόρφωσε το τελικό 3-1 και έστειλε τους Ισπανούς στους «4» του Conference League.
Το τελικό σφύριγμα άφησε πίκρα, αλλά όχι απογοήτευση. Η εικόνα της ΑΕΚ, το πείσμα της, η ένταση που έβγαλε στο γήπεδο και η πίστη της μέχρι το τελευταίο λεπτό, έδειξαν μια ομάδα που αρνήθηκε να παραδοθεί. Δεν βρήκε το γκολ που θα ολοκλήρωνε το θαύμα, όμως έδωσε στους φιλάθλους της μια βραδιά γεμάτη συγκίνηση και ποδοσφαιρική υπερηφάνεια.
Και μέσα σε αυτή τη δραματική κατάληξη, ήρθε και ένα επίτευγμα με ξεχωριστό βάρος. Με τη νίκη επί της Ράγιο Βαγεκάνο, η ΑΕΚ έφτασε τις πέντε νίκες στη φετινή ευρωπαϊκή διοργάνωση, χωρίς να υπολογίζονται τα προκριματικά και κατέρριψε το ιστορικό ρεκόρ της ομάδας του 1977, που είχε φτάσει μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου UEFA. Πρόκειται για μια επίδοση που έμενε άθικτη για 49 ολόκληρα χρόνια.
Η ομάδα του Νίκολιτς είχε ήδη ισοφαρίσει το παλιό ρεκόρ με το 4-0 στην έδρα της Τσέλιε και το ξεπέρασε οριστικά με τη νίκη απέναντι στη Ράγιο. Αυτό το στατιστικό δεν αλλάζει τον πόνο του αποκλεισμού, αλλά δίνει το πραγματικό μέτρο της φετινής ευρωπαϊκής πορείας: η ΑΕΚ δεν ήταν απλώς ανταγωνιστική, ήταν μια ομάδα που κατάφερε να ξαναβάλει τον εαυτό της σε τροχιά ευρωπαϊκής υπέρβασης.
Το πιο σημαντικό, ίσως, είναι ότι η Ένωση ξαναθύμισε στον κόσμο της τι σημαίνει να διεκδικείς στην Ευρώπη με προσωπικότητα. Το χειροκρότημα της εξέδρας μετά τον αποκλεισμό δεν ήταν παρηγοριά. Ήταν αναγνώριση. Γιατί η ΑΕΚ έχασε την πρόκριση από μια λεπτομέρεια, από μια ατυχία, από μια στιγμή που έκρινε τα πάντα, αλλά κέρδισε ξανά το δικαίωμα να μιλά ως ομάδα με ευρωπαϊκό αποτύπωμα. Και να κοιταέι τώρα πιό αισιόδοξα το πρωτάθλημά.
Αυτές είναι οι ήττες που πονάνε περισσότερο. Εκείνες στις οποίες έχεις πλησιάσει τόσο κοντά στο θαύμα, ώστε να μπορείς σχεδόν να το αγγίξεις. Για την ΑΕΚ, όμως, αυτή η βραδιά δεν θα καταγραφεί μόνο ως ένας πικρός αποκλεισμός. Θα μείνει και ως η βραδιά που άγγιξε το ακατόρθωτο και, ταυτόχρονα, έσπασε ένα ρεκόρ μισού αιώνα.
