Όταν συμβαίνει ένα τραγικό περιστατικό με ένα παιδί, που παίρνει δημοσιότητα, μπορεί να μας σοκάρει η βιαιότητα, η αδιαφορία ή η εξαθλίωση που συναντάται σε κάποια οικογενειακά ή κοινωνικά περιβάλλοντα.
Μήπως θα έπρεπε να μας σοκάρουν λίγο και οι σοβαρότατες ελλείψεις στην παιδική προστασία;
Σύμφωνα με κείμενο στο σάιτ της UNICEF:
« Στην Ελλάδα, όμως, η κατανομή των αρμοδιοτήτων γύρω από τον σχεδιασμό, την οργάνωση και την εφαρμογή πολιτικών για την προστασία της οικογένειας, καθώς και την παρακολούθηση και αξιολόγησή τους, παραμένει κατακερματισμένη.
Επιπλέον, η παροχή υπηρεσιών παιδικής προστασίας εμπίπτει σε πολλαπλά διοικητικά επίπεδα και υπουργεία, γεγονός που επηρεάζει την αποτελεσματικότητα των αρχών στην εφαρμογή της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού και την παροχή παιδικής προστασίας.»
Στις 03 Φεβρουαρίου του 2026 ο Σύνδεσμος Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδας δημοσίευσε ένα κείμενο με τίτλο «Η παιδική προστασία στην Ελλάδα του 21ου αιώνα». Μεταξύ άλλων στο κείμενο αυτό διαβάζουμε:
«Περισσότεροι από επτά (7) Δημόσιοι Φορείς έχουν αρμοδιότητες Παιδικής Προστασίας. Αυτοί οι φορείς συνεργάζονται; Συντονίζονται; Υπάρχουν πρωτόκολλα ενεργειών; Διαθέτουν επαρκές προσωπικό που να παρέχει μόνιμες και σταθερές υπηρεσίες προς τις οικογένειες και τα παιδιά; Εργάζεται αυτό το προσωπικό με εξειδίκευση, με συνεχόμενη εποπτεία; Υπάρχει σχεδιασμός για την πρόληψη και έγκαιρη παρέμβαση; Υπάρχει ένας συντονιστής φορέας των υπηρεσιών που εμπλέκονται στην προστασία του Παιδιού, ώστε να δίνει κατευθυντήριες οδηγίες, να εποπτεύει, να εκπαιδεύει, να θέτει προδιαγραφές και να εστιάζει στην πρόληψη και εν τέλει να έχει και την ευθύνη των όσων διαδραματίζονται. Υπάρχει ένα Πρόσωπο Αναφοράς για το παιδί; (…)
Αν χρειάζεται να δώσουμε εμείς την απάντηση, αυτή είναι ΟΧΙ!»
Σύμφωνα, επίσης με την έρευνα «Child protection in Greece: Addressing the national framework, discrepancies and good practices» των Chardaloupa et al, που δημοσιεύθηκε στο Hungarian Educational Research Journal το 2025:
«Παρά τις νομοθετικές επιταγές, η έλλειψη υπηρεσιών, καταρτισμένου προσωπικού, τα κενά στα εθνικά νομικά πλαίσια σχετικά με τις πρακτικές που λαμβάνουν υπόψη το τραύμα και τα πρωτόκολλα που εφαρμόζονται κατά την απομάκρυνση των παιδιών, καθώς και η έλλειψη υποστήριξης για τους ενήλικες που μεγάλωσαν εκτός οικογενειακού περιβάλλοντος, παρεμποδίζουν την αποτελεσματική εφαρμογή των μέτρων προστασίας.
Τα ευρήματα αναδεικνύουν συστημικά εμπόδια στην εφαρμογή της νομοθεσίας για την παιδική προστασία, την απουσία καθιερωμένων πρωτοκόλλων και προληπτικών πρακτικών, καθώς και την ανεπαρκή εκπαίδευση σχετικά με τις μεθόδους και τη νομική βάση της απομάκρυνσης των παιδιών και της αναδοχής. Οι παράγοντες αυτοί οδηγούν σε συστημική επανατραυματοποίηση των παιδιών.»
Συμβαίνουν όλα αυτά, αλλά σπάνια δημόσια συζητούνται. Οι πολίτες συχνά δεν τα γνωρίζουν. Λίγες φορές τα ΜΜΕ αναφέρονται στις τρομερές ελλείψεις που έχουν οι δημόσιες δομές ψυχικής υγείας και παιδικής προστασίας. Και μήπως και ούτε προεκλογικά δεν ακούμε ιδιαίτερα για την παιδική προστασία ως σύστημα που χρειάζεται ενίσχυση, επειδή τα ευάλωτα παιδιά δεν ψηφίζουν;
Αυτό που συμβαίνει μετά από ένα φρικτό συμβάν στο οποίο ένα παιδί έχει εκτεθεί σε κίνδυνο, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, είναι ότι ο ανθρώπινος πόνος ανακυκλώνεται με τον πιο φτηνό τρόπο, τα θύματα κινδυνεύουν να επανατραυματιστούν από τη δημοσιότητα και οι θεατές είδαν ακόμη ένα θρίλερ χωρίς να πληρώσουν εισιτήριο, που τους έκανε να νιώσουν άσχημα.
Η συζήτηση για τα θέματα αυτά εξαντλείται σε μεμονωμένα περιστατικά, στις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, στην κλειδαρότρυπα.
Μήπως αυτά δεν αποτελούν αυθεντικό ενδιαφέρον για τα παιδιά, αλλά στυγνή παράθεση της φρίκης και άγονη συναισθηματική έκφραση;
Γιατί, πολύ απλά, η παιδική προστασία είναι και ζήτημα δημόσιας πολιτικής και κάποτε θα πρέπει να αντιμετωπιστεί έτσι.
