Βρισκόμουν σε ένα ξενοδοχείο, που είχε όλα όσα θέλω στις καλοκαιρινές διακοπές. Ήταν μικρό, καθαρό και απλό σε ένα ήσυχο μέρος, δίπλα σε παραλία με σκιά χωρίς ξαπλώστρες και μουσική. Γύρω σου έβλεπες δέντρα και πίσω θέριευε ένα μεγάλο βουνό, στο οποίο διέκρινες αυτοκίνητα που ταξίδευαν ποιος ξέρει για πού. Άκουγα μόνο το κύμα και τα τζιτζίκια και πετούσαν γύρω μου χελιδόνια με λευκές κοιλιές που με έκαναν να νιώθω μια γλυκιά, φευγαλέα ελπίδα.
Όμως κάθε πρωί την ώρα που έτρωγα πρωινό -το οποίο ήταν πολύ υγιεινό με φρέσκα αβγά, χειροποίητες μαρμελάδες και φρούτα της περιοχής, με περιτριγύριζε αδιάκοπα μια σφήκα.
Οι σφήκες είναι αναμφίβολα οι τρομοκράτες του καλοκαιριού. Πετάγονται ξαφνικά πάνω σου τη στιγμή που έχεις χαλαρώσει και νιώθεις ότι η ζωή είναι ωραία. Κάποιες τολμούν να αγγίξουν το χέρι σου ή ακροβατούν πάνω στο καλαμάκι σου. Τις διώχνεις και σε αψηφούν και πολλές φορές καλούν και τις φίλες τους, για να σε τρομοκρατήσουν όλες μαζί. Οι σφήκες μπορούν να κάνουν τον πιο σοβαρό και αξιοπρεπή άνθρωπο, την ώρα που μιλά με στόμφο και εκθέτει τις φοβερές τους γνώσεις ή τις τρομερές του ιδέες, να πεταχτεί σαν τρομαγμένο νήπιο και να χορεύει γύρω από το τραπέζι.
Δεν έχω πρωτοφανείς γνώσεις, ούτε τρομερές ιδέες, αλλά είμαι περήφανος για τη σοβαρότητα και την αξιοπρέπειά μου. Κι αυτή η σφήκα που ερχόταν κάθε πρωί και με αναστάτωνε, γεννούσε μέσα μου συναισθήματα μίσους. Την έδιωχνα με τα χέρια μου ή με το πιρούνι μου, σηκωνόμουν έξαλλος για να μην με τσιμπήσει και κάποιες φορές την έβρισα αισχρά.
Εκείνη συνέχιζε απτόητη να φλερτάρει με τα φρούτα μου ή να μιλά στην απαίσια γλώσσα της μπροστά από τη μύτη μου. Κάποια στιγμή παραπονέθηκα στον υπάλληλο του ξενοδοχείου και προσπάθησε κι εκείνος για λίγο να τη σκοτώσει, μα λίγο μετά ήρθαν πελάτες και με άφησε μόνο μου να πολεμώ το μικροσκοπικό τέρας.
Έτσι, οι ονειρεμένες μου διακοπές κάθε πρωί χαλούσαν, γιατί φοβόμουν πως αυτό το χυδαίο πλάσμα θα με τσιμπούσε κι εγώ θα πάθαινα αλλεργικό σοκ και θα πέθαινα. Δεν είμαι αλλεργικός στο τσίμπημα της σφήκας, αλλά κάποιος φίλος μου κάποτε παραλίγο να πεθάνει έτσι και μου είχε πει πως ακόμη κι αν δεν ήσουν αλλεργικός σε τέτοια τσιμπήματα, μπορείς ξαφνικά να γίνεις.
Κι εγώ που πάντα ήμουν επιρρεπής στις πιθανότητες μιας ξαφνικής καταστροφής, ένιωθα πως θα ήταν ένας άδοξος θάνατος μέσα στην πανέμορφη φύση. Θα πέθαινα μόνος και γκρινιάρης όπως έζησα και δεν θα υπήρχε τίποτα σπουδαίο να πει κανείς για μένα, αφού ήμουν πάντα μέτριος σε όλα.
Είχα μόλις κλείσει τα πενήντα εκείνο το καλοκαίρι.
Η ζωή δεν έμοιαζε καθόλου ωραία πια, για την ακρίβεια ένιωθα ξένος μέσα σε όλα όσα είχα κάποτε αγαπήσει.
Κι αυτή η σφήκα ερχόταν με τρομερό θράσος να μου χαλάσει αυτές τις σπάνιες στιγμές όπου μπορούσα να νιώσω λίγη γαλήνη!
Την τελευταία μέρα δεν άντεξα άλλο να ρεζιλεύομαι, αποφάσισα να παραιτηθώ από κάθε προσπάθεια, κατάλαβα πως δεν μπορούσα με τίποτα να ελέγξω αυτό που συνέβαινε.
«Ας έρθει κι ας με τσιμπήσει», είπα. «Κι αν είναι να πεθάνω, ας πεθάνω. Άλλωστε η ζωή είναι τόσο κουραστική μερικές φορές.»
Άρχισα να τρώω το πρωινό μου με όρεξη, να πίνω τον καφέ σαν να είναι ο τελευταίος, να χαζεύω τα μικρά χελιδόνια και να ακούω τον επαναληπτικό ήχο του νερού όταν σκάει στα βράχια, που είναι σαν να λέει πως όλα τελικά θα πάνε καλά.
Η σφήκα δεν έκανε κάτι διαφορετικό από ό,τι συνήθως. Με περιτριγύρισε, με άγγιξε κάποιες φορές, εξερεύνησε το καρπούζι μου κι ύστερα χώθηκε στο σπασμένο τσόφλι του αβγού και κρύφτηκε εκεί για λίγη ώρα. Μετά βγήκε και άρχισε πάλι να πετάει κοντά μου, μα εγώ την είχα ολότελα αποδεχτεί.
Τίποτα δεν θα μου χαλούσε αυτό το ωραίο πρωινό.
Το απόγευμα έφυγα νιώθοντας όμορφα και με μια ξαφνική αποφασιστικότητα να μην προσπαθώ απεγνωσμένα να αλλάξω ό,τι με ενοχλεί.
Και τώρα που έχουν περάσει χρόνια από τις διακοπές εκείνες, μου έχει συμβεί και κάτι άλλο, ακόμη πιο παράξενο.
Νομίζω πως μερικές φορές μου λείπει η σφήκα. Ήταν, αν μη τι άλλο, μια μικρή ένταση μέσα στην τόση ηρεμία, λίγη αδρεναλίνη, μια αναπάντεχη παρέα, η αιτία να καταφέρω τελικά να αφεθώ σε όσα συμβαίνουν.
