Εδώ και καιρό, μια σύγκρουση εκτυλίσσεται στην Ουάσιγκτον, η οποία ενδιαφέρει άμεσα την Ελλάδα. Η σύγκρουση ανάμεσα στον συντηρητικό σχολιαστή Mark Levin και τον Αμερικανό διπλωμάτη και δισεκατομμυριούχο Tom Barrack, πρεσβευτή των ΗΠΑ στη Τουρκία, δεν αποτελεί μια απλή προσωπική αντιπαράθεση, αλλά μια βαθιά ιδεολογική και πολιτική μάχη για την κατεύθυνση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή. Η σύγκρουση αυτή, η οποία εκτυλίσσεται στο εσωτερικό του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και του κινήματος MAGA, φέρνει αντιμέτωπες δύο εκ διαμέτρου αντίθετες σχολές σκέψης: τον ιδεολογικό σκληροπυρηνικό παρεμβατισμό και τη συναλλακτική διπλωματία του οικονομικού ρεαλισμού. Και ταυτόχρονα, δύο στενούς φίλους του Ντόναλντ Τραμπ.
Από τη μία πλευρά, ο Mark Levin εκπροσωπεί την παραδοσιακή, «γερακίσια» πτέρυγα της αμερικανικής δεξιάς. Για τον Levin, η γεωπολιτική της Μέσης Ανατολής δεν είναι ένα πεδίο οικονομικών διαπραγματεύσεων, αλλά μια υπαρξιακή μάχη ανάμεσα στον δυτικό πολιτισμό και τη ριζοσπαστική βαρβαρότητα. Η προσέγγιση του χαρακτηρίζεται από απόλυτη, μη διαπραγματεύσιμη στήριξη προς το Ισραήλ, το οποίο θεωρεί ως τη μοναδική αληθινή δημοκρατία και τον πιο αξιόπιστο σύμμαχο των ΗΠΑ στην περιοχή. Ο Levin βλέπει το Ιράν και τους πληρεξουσίους του (όπως η Χεζμπολάχ και η Χαμάς) ως μια απόλυτη απειλή που πρέπει να εξαρθρωθεί πλήρως, απορρίπτοντας κάθε ιδέα διπλωματικού συμβιβασμού ή κατευνασμού.
Από την άλλη πλευρά, ο Tom Barrack, ενεργώντας ως πρέσβης και ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ στη περιοχή, εισάγει μια καθαρά «συναλλακτική» φιλοσοφία. Ως άνθρωπος των επιχειρήσεων, ο Barrack αντιμετωπίζει τις διεθνείς σχέσεις ως ένα σύνολο από «διαχειρίσιμους φακέλους». Η στρατηγική του δεν βασίζεται σε ιδεολογικές ή θρησκευτικές αξίες, αλλά στην πεποίθηση ότι η σταθερότητα επιτυγχάνεται μέσω της οικονομικής ενσωμάτωσης και του πραγματιστικού διαλόγου, με όποιον κατέχει την πραγματική ισχύ στο πεδίο. Ο Barrack θεωρεί ότι η αμερικανική ισχύς πρέπει να λειτουργεί ως καταλύτης για οικονομικές συμφωνίες που θα ξεπερνούν τις παραδοσιακές θρησκευτικές και φυλετικές διαφορές.
Η αντιπαράθεση των δύο ανδρών εκδηλώνεται με ιδιαίτερη σφοδρότητα σε τρία συγκεκριμένα γεωπολιτικά μέτωπα: το Ισραήλ, την Τουρκία και τη νέα πραγματικότητα στη Συρία.
Όσον αφορά το Ισραήλ, οι δηλώσεις του Barrack ότι η χώρα δεν αποτελεί «πραγματική δημοκρατία» και ότι παρουσιάζει την ίδια αναξιοπιστία με τη Χεζμπολάχ, προκάλεσαν την άμεση και οργισμένη αντίδραση του Levin.
Για τον Levin, τέτοιες τοποθετήσεις συνιστούν προδοσία των αμερικανικών συμφερόντων και δίνουν επικοινωνιακό και πολιτικό πλεονέκτημα σε τρομοκρατικές οργανώσεις. Ο Levin κατηγορεί τον Barrack ότι προσπαθεί να περιορίσει το δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα, τη στιγμή που η χώρα μάχεται για την επιβίωση της.
Το δεύτερο σημείο σύγκρουσης αφορά τον ρόλο της Τουρκίας. Ο Barrack βλέπει την Άγκυρα και τον Ταγίπ Ερντογάν, ως μια απαραίτητη «οικονομική ατμομηχανή» και έναν κεντρικό πυλώνα, για μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας στην περιοχή. Αντίθετα, ο Levin καταγγέλλει τον Barrack ως «φερέφωνο του Ερντογάν», υποστηρίζοντας ότι η εμπιστοσύνη προς ένα αυταρχικό καθεστώς με ισλαμιστική ατζέντα, είναι μια επικίνδυνη αυταπάτη που υπονομεύει τους παραδοσιακούς συμμάχους της Αμερικής, όπως είναι το Ισραήλ και η Ελλάδα.
Τέλος, η κατάσταση στη Συρία μετά την πτώση του Μπασάρ αλ Άσαντ αποτελεί το πιο πρόσφατο πεδίο μάχης. Ο Barrack προωθεί τη στήριξη της νέας κυβέρνησης του Αχμέντ αλ Σάρα στη Δαμασκό, θεωρώντας τη Συρία ως ένα «εργαστήριο» για μια νέα περιφερειακή συμμαχία που θα αποκόψει την επιρροή του Ιράν. Ο Levin, ωστόσο, καταγγέλλει αυτή τη στάση ως «αισχρή προδοσία» των Κούρδων και των άλλων μειονοτήτων (όπως οι Χριστιανοί και οι Δρούζοι), υποστηρίζοντας ότι ηθικά και στρατηγικά οι ΗΠΑ δεν μπορούν να νομιμοποιούν στοιχεία που συνδέονται με τον ισλαμικό ριζοσπαστισμό.
Αυτή η σύγκρουση έχει μεγάλη σημασία διότι αντανακλά έναν εσωτερικό «εμφύλιο πόλεμο» για την ψυχή του κινήματος MAGA και του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Δεν πρόκειται απλώς για μια διαφωνία τακτικής, αλλά για μια μάχη για το ποιος θα διαμορφώσει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.
Η πλευρά Levin εκφράζει τη συντριπτική πλειοψηφία των Ρεπουμπλικάνων νομοθετών στο Κογκρέσο, οι οποίοι παραμένουν πιστοί στην απόλυτη στήριξη του Ισραήλ και στην επιθετική ανάσχεση του Ιράν. Η δημόσια κριτική του Levin λειτουργεί ως μοχλός πίεσης προς τον Λευκό Οίκο, συσπειρώνοντας γερουσιαστές όπως ο Lindsey Graham και ο Rick Scott κατά της στρατηγικής Barrack.
Από την άλλη πλευρά, ο Barrack εκπροσωπεί μια τάση απομονωτισμού και επιχειρηματικού ρεαλισμού, η οποία υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ πρέπει να σταματήσουν να διεξάγουν «αιώνιους πολέμους» για ιδεολογικούς λόγους και να επικεντρωθούν σε σταθερές, κερδοφόρες οικονομικές διευθετήσεις.
Συμπερασματικά, η σύγκρουση Levin-Barrack αναδεικνύει το μεγάλο δίλημμα της σύγχρονης αμερικανικής διπλωματίας: Πρέπει η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ να καθοδηγείται από σταθερές ιδεολογικές αξίες και ιστορικές συμμαχίες, ή από έναν ψυχρό, συναλλακτικό ρεαλισμό που προσαρμόζεται στις εκάστοτε συνθήκες ισχύος; Το αποτέλεσμα αυτής της εσωκομματικής σύγκρουσης θα κρίνει όχι μόνο το μέλλον των προσώπων που τη διεξάγουν, αλλά και τη νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Και θα επηρεάσει άμεσα ή έμμεσα την Ελλάδα.
