Η τέχνη, ως πράξη οικειότητας και μεταμόρφωσης του χώρου, αποτελεί για το Ίδρυμα Θεοχαράκη έναν τρόπο επανασύνδεσης του ατόμου με το συλλογικό βίωμα, απέναντι στη διάχυτη αποξένωση της εποχής του «θεάματος». Εμπνεόμενο από τη σκέψη του Mark Fisher, το Ίδρυμα επιδιώκει να δημιουργήσει χώρους στοχασμού και φαντασιακής ανανέωσης, όπου το κοινό μπορεί να αισθανθεί, να σκεφτεί και να ονειρευτεί συλλογικά. Το νέο του πρόγραμμα για την περίοδο 2025 – 2026, από τη γεωμετρική τέχνη της Όπυς Ζούνη έως τις ηχητικές συνθέσεις των «Ηχοχρωμιών», προτείνει την τέχνη ως ανοιχτό διάλογο και εμπειρία συμμετοχής, αναδεικνύοντας τη σημασία της προσοχής, της παρουσίας και της κοινής αισθητικής εμπειρίας ως μορφές «αντίστασης στη λήθη».
Ακολουθεί το νέο πρόγραμμα του Ιδρύματος για το 2025 – 2026.
Εικαστικά
Γεωμετρική Αφαίρεση: Όπυ Ζούνη, Etel Adnan, Samia Halaby, Saloua Raouda Choucair, Ebtisam Abdulaziz, Lubna Chowdhary
Το Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη ανοίγει το φθινοπωρινό εικαστικό του πρόγραμμα με μια έκθεση αφιερωμένη σε έξι πρωτοποριακές γυναικείες φωνές της γεωμετρικής αφαίρεσης: Όπυ Ζούνη, EtelAdnan, SamiaHalaby, SalouaRaoudaChoucair, EbtisamAbdulaziz και LubnaChowdhary.
Τα έργα προέρχονται από τις συλλογές του Ιδρύματος Ωνάση, της Ειρήνης Παναγοπούλου, του Barjeel Art Foundation, του Saloua Raouda Choucair Foundation και της Ebtisam Abdulaziz, καθώς και από ιδιωτικές συλλογές.
Την έκθεση, η οποία συνοδεύεται από δίγλωσσο κατάλογο, επιμελείται ο ιστορικός της τέχνης, Γιάννης Μπόλης.
Πληροφορίες
Διάρκεια: 15 Οκτωβρίου 2025 – 22 Φεβρουαρίου 2026
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα–Κυριακή 10:00–18:00, Πέμπτη 10:00–20:00
Eαρινή έκθεση
Stephen Antonakos: A Centennial Celebration
Η έκθεση τιμά τον πρωτοπόρο Ελληνοαμερικανό καλλιτέχνη μέσα από μια επιλεγμένη παρουσίαση του έργου του, σε διάλογο με έργα στενών καλλιτεχνών – φίλων του. ΣεεπιμέλειατηςSaraReisman.
Πληροφορίες
Διάρκεια: 18 Μαρτίου 2026 – 28 Ιουνίου 2026
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα–Κυριακή 10:00–18:00, Πέμπτη 10:00–20:00
Sacredor Monsters
Έκθεση των Πέτρου Μώρη, Μαρίνας Ξενοφώντος, Νίκης Δανάης Χανιά
Επιμέλεια: Ιωάννα Γερακίδη
H ομαδική έκθεση Sacredor Monsters, στο πλαίσιο του Raw μέσα από μια σύνθεση γλυπτικών αναπαραστάσεων, videoperformances, επιγραφών και ηχητικών ντοκουμέντων, αποτελεί μια εξερεύνηση στην έννοια της ταυτότητας, ως μια εύπλαστη ή μεταβλητή δομή που αποδαιμονοποιεί κάθε «άλλο», αφαιρώντας το σημειολογικό του βάρος ως επικίνδυνο, βρώμικο και αντικανονικό. Μετα-ανθρώπινα όντα, μυθικά πλάσματα, υπάρξεις διαρκώς μεταμορφώσιμες και σώματα εξουθενωμένα μα άτρωτα συνυπάρχουν, διαμορφώνοντας μια αφήγηση που ολοκληρώνεται μέσα από την αποσπασματικότητά της, μια ιστορία που ενίοτε τρομάζει, θαμπώνει, αποπροσανατολίζει, ενώ, παράλληλα, φωτίζει, ενημερώνει και ενδυναμώνει.
Σκοπός της έκθεσης είναι να επανασυστήσει την έννοια του εαυτού και μαζί του της ιστορίας ως συστήματα ρευστά, προσωρινά, οξύμωρα, καθώς και να επαναπλαισιώσει την έννοια του τερατώδους, ως ένα σχήμα που συχνά δημιουργεί και ενισχύει ψυχοκοινωνικές και γεωπολιτικές ιεραρχήσεις. Τα έργα εκκινούν από συνθήκες ανείπωτες, από δομές υπόγειες και αφανείς, από υπάρξεις δύσμορφες ή θεϊκές, από μύθους και μυήσεις, από λέξεις άγραφες και χειρονομίες ανεπαίσθητες. Το δυσανάγνωστο, το κρυφό, το ημιτελές αυτό που συχνά ταυτίζεται με το χθόνιο, το ξένο ή το ανεπιθύμητο αποτελούν τα κύρια όχηματα μέσα από τα οποία οι καλλιτέχνες επαναδιαπραγμάτευονται συγκρουσιακές ή άτακτες δομές και συμπεριφορές που εμείς, τα ανθρώπινα όντα, καθημερινά επιτελούμε.
Η έκθεση επιθυμεί πρώτα να αναγνωρίσει και έπειτα να επιβεβαιώσει τις διαρκείς δυναμικές συγκρούσεις. Εκκινώντας από τα έγκατα του κτιρίου, τοποθετημένο σε μια πύλη που μοιάζει άβατη, το μαρμάρινο δίπτυχο γλυπτό του Πέτρου Μώρη με τίτλο EntropyasHardship/EntropyasKinshipεξευρευνά την έννοια της εντροπίας ως θέση που νομιμοποιεί την αποσύνθεση και την επανασύνθεση και τις αντιμετωπίζει σαν μηχανισμούς αναθεώρησης του άναρχου, του αντιφατικού ή του αντίθετου. Χρησιμοποιώντας μια αισθητικά ιδιολεκτική γραφή, που στοιχεία της δανείζεται τόσο από την τεκτονική γεωλογία του υπεδάφους όσο και από το αστικό τοπίο, και μαζί με τις διαρκείς μεταλλάξεις τους, η γλυπτική εγκατάσταση του Μώρη μας εισάγει σε μία σειρά ερωτημάτων που αφορούν σε μία γλώσσα άγλωττη, πεισματικά ακατάληπτη. Στο έργο του, ο χρησμός, στην διπολικότητά του, μας ενθαρρύνει να αμφισβητήσουμε την επαφή με το ορατό ή το εύληπτο, να μυηθούμε σε ό,τι συνειδητά επιλέγει το υπέδαφος, να βρούμε στο άγνωστο μια πρακτική αντιστασιακή.
Το τερατώδες, ως παραβολή πλέον, αποκτά νέο νόημα, γίνεται αντιληπτό μέσα από τη δυνατότητα, την αιδώ ή την ιερότητά του. H γλυπτική εγκατάσταση της Μαρίνας Ξενοφώντος, με τα videoperformancesPinocchio, 2008-2009/2025, ToEgonSchiele, 2008-2009/2025 και Am I a puppet, 2008-2009/2025, τα οποία συνδιαλέγονται ετεροχρονισμένα ή αναπάντεχα, έρχεται να ενισχύσει την παράλογη αυτή νέα δύναμή του τερατώδους, διερευνώντας την έννοια του άλλου που ενυπάρχει στον εαυτό. Μεταλλάσσοντας την ίδια της την ταυτότητα, η καλλιτέχνης προσεγγίζει, προβάρει και επιτελεί κάθε της χειρονομία ως εγκυβωτισμένη μίμηση ή αναβίωση μιας πράξης αλλόκοτης. Μέσα από προσθετικά εξαρτήματα που αλλοιώνουν το πρόσωπο, μέσα από νήματα που ορίζουν τις κινήσεις του ή ελέγχουν την όψη του σώματός, τα έργα επιθυμούν να υπάρξουν ως οχήματα εξερεύνησης επιθυμιών, χειραφετήσεων, επιταγών και μεταθέσεων. Η μαριονέτα βρίσκεται πάλι επί σκηνής, πλέον, όμως, παραμορφώνοντας η ίδια τον εαυτό της, εντείνοντας την αυτοδιάθεσή της, εκτείνοντας τα όριά της.
Μιαρό και ιερό, αμαυρωμένο ιδεατό, το περιθώριο στο επίκεντρο μιας αφήγησης που υφίσταται και ταυτόχρονα διαφεύγει της ετερότητας. Τόσο η ηχητική όσο και η εικαστική εγκατάσταση Doves in the Kitchen της Νίκης Δανάης Χανιά, έρχονται να συμπληρώσουν ή να ολοκληρώσουν την πορεία της έκθεσης στον υπαίθριο χώρο της ταράτσας του Ιδρύματος, μέσα από ημερολογιακές αναπαραστάσεις και ιστορίες, στις οποίες δαίμονες φέρουν την ελευθερία, κτερίσματα συνοδεύουν μια άλλου είδους γέννα, το καθρέφτισμα γίνεται σύμβολο της τρωτότητας. Επιλέγοντας ένα υλικό όπως το μέταλλο, το οποίο παγώνει ή πυρώνει ανάλογα με τις συνθήκες γύρω του, και επαναξιολογώντας τη σημειολογία του χρυσού ως υλικό συνυφασμένο με καθετί εμβληματικό, μέσα από μια σειρά επιτοίχιων και επιδαπέδιων γλυπτών, η καλλιτέχνης διαπραγματεύεται τις σχέσεις του ανόσιου με το άγιο, του μυθικού με το πραγματικό, του ανεπιθύμητου με το αγαπημένο.
Πώς το τερατώδες, ξεφεύγοντας πλέον από μια αφήγηση συνυφασμένη με το απεχθές, το αποκρουστικό, το εξωγενές ή το επικίνδυνο μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα, κίνητρο ή μέσο για την αποδόμηση και την αναμόρφωση μιας ταυτότητας συλλογικής, ενός σώματος ανθεκτικού, μιας πραγματικότητας βασισμένης σε δυνατότητες φαντασιακές; Πώς μπορούν οι δράσεις, οι διαδράσεις και οι αποφάσεις μας να ενημερωθούν από αυτές όντων μυθικών, μικρών, ευάλωτων, άλλων, νομιμοποιώντας τον διαρκή διάλογο της ιστορίας με το μέλλον, του δυσδιάστατου με το πολυδιάστατο, του αποσπασματικού με το ολοκληρωμένο; Η έκθεση SacredorMonsters επιθυμεί να υπάρξει σαν μια σειρά υποθέσεων και ερωτημάτων, ειπωμένων από όσα υποδεέστερα πήραν τη θέση του επιφανούς, από όσα ανείπωτα δημιούργησαν χώρους να υπάρξουν, από όσα σώματα μεγάλωσαν για να ελευθερωθούν.
Καλλιτέχνες: Πέτρος Μώρης, Μαρίνα Ξενοφώντος, Νίκη Δανάη Χανιά
Επιμέλεια: Ιωάννα Γερακίδη
Διεύθυνση Παραγωγής: Μαρίνα Μήλιου Θεοχαράκη
Συντονισμός Παραγωγής: Νεφέλη Σιαφάκα
Επικοινωνία: Μαρίνα Καμπούρογλου, Χριστίνα Οικονόμου
Διάρκεια έκθεσης:25 Σεπτεμβρίου–27 Νοεμβρίου 2025
Ωράριο έκθεσης: Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Παρασκευή 13:00 – 17:00
Μουσική: Ηχοχρωμίες
Νέα σειρά συναυλιών σε επιμέλεια Λορέντας Ράμου, Σταύρου Γασπαράτου και Μιχάλη Παρασκάκη.
Όπως υποστηρίζει ο AlexRoss, ο πολιτιστικός κριτικός και ιστορικός της μουσικής, στο έργο του The RestisNoise: Listeningto the 20th Century, η ιστορία της σύγχρονης μουσικής είναι άρρηκτα δεμένη με τις ποικίλες και σύνθετες αφηγήσεις της σύγχρονης ζωής – τις δυσαρμονίες και τις συγκρούσεις της, τις επιθυμίες, τις ρήξεις και τις επαναπροσεγγίσεις της. Οι Ηχοχρωμίες, η νέα μουσική σειρά του Ιδρύματος Θεοχαράκη για το φθινόπωρο του 2025 και την άνοιξη του 2026, προσπαθεί να εκφράσει την ουσία του συλλογισμού του Ross, επιλέγοντας όχι απλώς την επαναφήγηση του μουσικού κανόνα, αλλά την ενεργή εμπλοκή με το παρόν και τις πολλαπλές υφές και εκφάνσεις του σύγχρονου ήχου.
Προσκαλώντας τη Λορέντα Ράμου, τον Σταύρο Γασπαράτο και τον Μιχάλη Παρασκάκη να συν-επιμεληθούν τη συγκεκριμένη μουσική σειρά, επιδιώκουμε μια διαφορετική και πρωτότυπη προσέγγιση, όπου μια ενιαία οπτική συγκροτείται μέσα από τρεις ετερόκλητες, αλλά εν τέλει συμπληρωματικές επιμελητικές προσεγγίσεις. Η συνεργασία με την επιμελητική ομάδα βασίστηκε σε μια απλή αλλά ουσιαστική παραδοχή: ότι η κλίμακα και η φυσική παρουσία του κτιρίου μπορούν να αξιοποιηθούν, ώστε να δημιουργηθεί μια κοινή και οικεία εμπειρία. Ένα πλαίσιο όπου καλλιτέχνες της σύγχρονης μουσικής (ακουστικής, ηλεκτρονικής, αυτοσχεδιαστικής) και της performance μπαίνουν σε διάλογο με τον χώρο και το κοινό.
Καθιστώντας την έννοια της οικειότητας βασικό στοιχείο του νέου σχεδιασμού του Ιδρύματος στο σύνολο των προγραμμάτων του, ενθαρρύνουμε μια πιο «ήσυχη» και ουσιαστική μορφή προσέγγισης, που απαιτεί μια βαθιά και προσεκτική ακρόαση. Η μουσική σειράΗχοχρωμίεςδεν νοείται μόνο ως μια σειρά συναυλιών, αλλά ως μια ανοιχτή και διαρκώς εξελισσόμενη πρόταση.
Η επιμελητική προσέγγιση του προγράμματος γεννήθηκε από την επιθυμία να εμβαθύνουμε στη σχέση μουσικής και εικαστικών τεχνών – μια σχέση οργανική, ιδιαίτερα για το Ίδρυμα Θεοχαράκη, όπου ο εικαστικός άξονας παραμένει στην καρδιά των δράσεών του. Ειδικά για την περίοδο 2025-2026, αρκετές από τις συναυλίες σχετίζονται με διάφορους τρόπους με την παράλληλη έκθεση για τις γυναίκες εικαστικούς από τον αραβικό κόσμο, μέσα στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η Όπυ Ζούνη. Ταυτόχρονα,, καθοριστικό ρόλο έπαιξε η ίδια η αρχιτεκτονική φυσιογνωμία του κτιρίου του Ιδρύματος: η πολλαπλότητα των χώρων του, η έντονη παρουσία της υλικότητας και της μορφής, αλλά και η οικειότητα που εκπέμπει. Το πρόγραμμα αντλεί έμπνευση από αυτήν τη δυναμική — από τη δυνατότητα του ήχου να συνομιλήσει όχι μόνο με την εικόνα, αλλά και με τον ίδιο τον χώρο. Στο επίκεντρο βρίσκεται και η ζωντανή, επιτελεστική διάσταση της μουσικής: ο τρόπος που το σώμα, η πράξη και η ακρόαση συνυπάρχουν σε ένα καλλιτεχνικό γεγονός όπου η μουσική δεν παρουσιάζεται απλώς, αλλά βιώνεται.
Το πρόγραμμα
30 Οκτωβρίου 2025 στις 19:00
Solisten ensemble Kaleidoskop
Το SolistenensembleKaleidoskop, με έδρα το Βερολίνο, είναι γνωστό για την πρακτική του που αποδομεί τα σύνορα μεταξύ συναυλιακής εμπειρίας και εικαστικής εγκατάστασης, ήχου και αρχιτεκτονικού χώρου. Συχνά εμφανίζεται σε εικαστικούς χώρους όπως το NeuesMuseum, η BerlinischeGalerie, το Albertinum στη Δρέσδη και η SammlungHoffmann, αντιμετωπίζοντας τον χώρο όχι απλώς ως σκηνικό, αλλά ως ενεργό ηχητικό σώμα — αναπόσπαστο μέρος της μουσικής εμπειρίας.
Με την ίδια πάντα προσέγγιση, το Kaleidoskop φέρνει στο Ίδρυμα Θεοχαράκη ένα πρόγραμμα που ανταποκρίνεται στο κτίριο και τους χώρους του. Το έργο Learningτου ClaudeVivier για τέσσερα βιολιά ανοίγει τη βραδιά στην αίθουσα εκδηλώσεων, ενώ το LangeMelodienfürvierGeigen του FelixProfos ξεδιπλώνεται στους εκθεσιακούς χώρους, σε άμεσο διάλογο με τα έργα της Όπυς Ζούνη. Φωνητικές συνθέσεις των MeredithMonk και HildegardvonBingen τοποθετούνται σε αντιπαραβολή με τα κουαρτέτα εγχόρδων, ανοίγοντας αντιθετικές ηχητικές και χρονικές προοπτικές.
Η βραδιά κορυφώνεται με μια συλλογική ερμηνεία του Buddha του JuliusEastman, που φέρνει μαζί το Kaleidoskop και Έλληνες μουσικούς σε μια κοινή ηχητική τελετουργία. Το δεύτερο αυτό μέρος της περφόρμανς θα δημιουργηθεί στο πλαίσιο ενός τριήμερου εργαστηρίου που θα πραγματοποιηθεί στο Ίδρυμα Θεοχαράκη, με τη συμμετοχή Ελλήνων περφόρμερ υπό την καθοδήγηση του συνόλου Kaleidoskop.
18 Νοεμβρίου 2025 στις 19:00
Περγαμόντο
H ανεικονική γεωμετρία της ΟπυςΖουνη, ενα παλίμψηστο-χωνευτήρι δυτικών και αραβικών επιρροών σαν τα συναρπαστικά βιώματα της δημιουργού, διατρέχει το νέο μουσικό εγχείρημα της Αναστασίας Κότσαλη και του Μιχάλη Καλκάνη. Μετά τη συνεργασία τους με την Εθνική Πινακοθήκη και το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, που ιχνηλάτησαν τη μουσική δραματουργία στα έργα σύγχρονων Ελλήνων εικαστικών, ολοκληρώνουν τον κύκλο της έρευνας τους με τις δημιουργίες της Οπυς Ζούνη, προσκαλώντας τον ουτίστα και συνθέτη Θωμά Μελετέα στη νέα τους σύμπραξη. Η Όπυ Ζούνη ανέφερε ότι η έμπνευση της προέρχεται κυρίως από τη φύση, τον απόηχο απο κόσμους που έζησε και ταξίδεψε οπως η Αίγυπτος και η Γαλλία – Μουσικά σχήματα που μοιάζουν να μεταμορφώνονται διαρκώς, απο τη γαλλική μπαροκ μουσική του ΜισελΛαμπέρ στην αγγλοαραβικήποπ της δεκαετίας του πενήντα, τη ΦρανσουάζΑρντύ και τα μοτέτα της Αιγύπτιας συνθέτιδαςAwatefAbdelKarim, διασχίζουν τα περιπλανώμενα τοπία των έργων της.
Σύλληψη-καλλιτεχνική επιμέλεια: Αναστασία Κότσαλη- Μιχάλης Καλκάνης
Αναστασία Κότσαλη – μεσόφωνος
Μιχάλης Καλκάνης – κοντραμπάσο, ηλεκτρονικά, πρωτότυπες συνθέσεις
Θωμάς Μελετέας-ούτι, πρωτότυπες συνθέσεις
16 Δεκεμβρίου 2025 στις 19:00
Α GalleryofPortraits
Οι αυτοπροσωπογραφίες και τα πορτραίτα είναι μια σχεδόν επιβεβλημένη άσκηση για τους εικαστικούς καλλιτέχνες. Πώς όμως «σκιτσάρουν» οι μουσικοί πορτραίτα φίλων αλλά και διάσημων καλλιτεχνών; Τη δική του απάντηση δίνει ο PeterAblinger με τα πορτραίτα Voices and Piano. Σε πρώτη εκτέλεση στην Ελλάδα, ακούμε μια επιλογή αυτών, όπου το πιάνο συνοδεύει τις ηχογραφημένες και τροποποιημένες ηλεκτρονικά φωνές διάσημων εικαστικών: MarcelDuchamp, AntoniTàpies και Marina Abramovicξεκινούν την «έκθεση» των πορτραίτων. Σαν μια προέκταση αυτού του έργου, και ως ένα αφιέρωμα στην Όπυ Ζούνη, ταυτόχρονα με τη μεγάλη έκθεση των έργων της στο Ίδρυμα Θεοχαράκη, η συνθέτρια Φωτεινή Τρυφεροπούλου παρουσιάζει ένα νέο έργο για πιάνο και ηλεκτρονικά, ανάθεση του Ιδρύματος, που βασίζεται σε ένα απόσπασμα της ηχογραφημένης φωνής της ζωγράφου, δίνοντάς της μια θέση σε αυτό το πάνθεονμουσικών πορταίτων. Η «έκθεση» συνεχίζεται με τον κύκλο μελωδιών για βαρύτονο και πιάνο του FrancisPoulencLetravaildupeintre(H δουλειά του ζωγράφου), που περιλαμβάνει τα πορτραίτα των Picasso, Chagall, Braque, Gris, Klee, Villon, Miró και τον κύκλο Α Question of Light του Αμερικανού συνθέτη JakeHeggie που βασίζεται πάνω σε εκθέματα του Μουσείου Τέχνης του Ντάλας. Τέλος, μια συναυλία που γίνεται λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα, δεν θα μπορούσε να μην περιλαμβάνει και μουσικά πορτραίτα για τη Γέννηση, όπως τα απέδωσε ο GeorgeCrumb στο έργο του για σόλο πιάνο Α LittleSuite for Christmas, Α. D. 1979, που βασίζεται στη σειρά των fresco του Giotto στο παρεκκλήσι Arena στην Πάδοβα.
MarcinHabela – βαρύτονος
Δημήτρης ΠαγανόςΚουκάκης – πιάνο
20 Ιανουαρίου 2026 στις 19:00
“A” Trio
Το “A” Trio είναι το παλαιότερο σχήμα ελεύθερου αυτοσχεδιασμού του Λιβάνου. Δημιουργήθηκε το 2002 από τους MazenKerbaj, SharifSehnaoui και RaedYassin, αρχικά με σκοπό μία και μοναδική συναυλία στο πλαίσιο της δεύτερης έκδοσης του φεστιβάλ πειραματικής μουσικής Irtijal στη Βηρυτό. Μετά τη συναυλία, οι τρεις μουσικοί ηχογράφησαν τον πρώτο δίσκο freejazz που κυκλοφόρησε στον αραβικό κόσμο (A – LaCDthèqueProductions, 2003).
Με την πάροδο του χρόνου, η μουσική τους απομακρύνθηκε από τις τζαζ ρίζες της και εξελίχθηκε σε μια προσέγγιση βασισμένη στην ηχητική υφή — εστιάζοντας όχι στη μελωδία ή τον ρυθμό, αλλά στην κατασκευή σύνθετων ηχητικών επιφανειών μέσω παρατεταμένων τεχνικών παιξίματος, προετοιμασμένων οργάνων και μικροηχητικών λεπτομερειών που διαμορφώνουν έναν πολυεπίπεδο και ενίοτε αφηρημένο ηχητικό κόσμο. Μετά από χρόνια συνεργασίας ως τρίο αλλά και διάφορα άλλα σχήματα, οι τρεις τους διαμόρφωσαν έναν χαρακτηριστικό ήχο που έχει περιγραφεί με αγάπη ως «texturalswing». Δημιουργικοί και ακουστικοί, λιτοί αλλά γεμάτοι δύναμη, οι ζωντανές τους εμφανίσεις είναι παιχνιδιάρικες και βασίζονται έντονα και στη σκηνική παρουσία.
Η συμμετοχή του “A” Trio στο φετινό μουσικό πρόγραμμα του Ιδρύματος Θεοχαράκη αναδεικνύει τη βαθιά και δυναμική σχέση ανάμεσα στη μουσική και την εικαστική χειρονομία. Με ευαισθησία αλλά και με τόλμη στον ηχητικό πειραματισμό, το τρίο μετατρέπει κάθε liveperformance σε μια ανοιχτή συνομιλία με τον χώρο, αντιμετωπίζοντάς τον όχι ως απλό πλαίσιο, αλλά ως ενεργό συνομιλητή, αναδεικνύοντας τη δυνατότητα του ήχου να λειτουργήσει όπως το χρώμα: ως χειρονομία, ενέργεια και μορφή.
MazenKerbaj – τρομπέτα
SharifSehnaoui – ακουστική κιθάρα
RaedYassin – κοντραμπάσο
17 Φεβρουαρίου 2026 στις 19:00
AmongEchoes
Η συναυλία AmongEchoes εξερευνά τον σπάνιο συνδυασμό φωνής, κλάβικορντ και ηλεκτρονικών μέσων σε σύγχρονα, πειραματικά και πρώιμα μπαρόκ έργα. Η Κρίστια Μιχαήλ και ο Αλέξης Μαστιχιάδης παρουσιάζουν έναν συγκερασμό πρώιμης μπαρόκ και νέας μουσικής από καταξιωμένους συνθέτες του ελληνικού, και μη, χώρου.
Το κλάβικορντ, με την απαλή και ψιθυριστή χροιά του, υπήρξε αγαπημένο όργανο από τον Μεσαίωνα έως τον 18ο αιώνα, κυρίως για προσωπική μελέτη και μουσική δωματίου. Η ικανότητά του να αποδίδει λεπτές εκφραστικές αποχρώσεις και μικροδυναμικές το καθιστά ιδανικό συνομιλητή της ανθρώπινης φωνής. Αν και λιγότερο γνωστό στο ευρύ κοινό, η ιδιαίτερη αισθητική και εσωτερικότητα του ήχου του το καθιστούν εξαιρετικά επίκαιρο στο πλαίσιο της σύγχρονης σύνθεσης.
Η συνύπαρξη με την έκθεση της Όπυς Ζούνη, δημιουργεί μια συνομιλία αισθήσεων, κατά την οποία η εικαστική γεωμετρία και αφαίρεση μεταφράζονται στο μεσοτονικό κούρδισμα του κλάβικορντ και στα ατμοσφαιρικά ηχητικά τοπία που κινούνται ανάμεσα στις διαστάσεις χώρου και χρόνου, οικείου και αφηρημένου, προσωπικού και συλλογικού.
Τα έργα που έχουν ανατεθεί ειδικά για το συγκεκριμένο ντουέτο, μαζί με νέες διασκευές και τραγούδια Παλαιάς Μουσικής, εξερευνούν τις απρόσμενες δυνατότητες των ιστορικών οργάνων σε συνδυασμό με την φωνή, με στόχο μια εμβυθιστική ακουστική εμπειρία. Το πρόγραμμα παρουσιάζει ελληνικές πρεμιέρες των Ασπασία Νασοπούλου, Γιάννη Κυριακίδη, MortonFeldman, NirantarYakthumba, Κρίστιας Μιχαήλ και Αλέξη Μαστιχιάδη, μαζί με έργα των JacopoPeri, JohannJacobFroberger και LuzzascoLuzzaschi.
Κρίστια Μιχαήλ – φωνή
Αλέξης Μαστιχιάδης – κλάβικορντ, ηλεκτρονικά
17 Μαρτίου 2026 στις 19:00
PaulKlee: από τον Bach στο Bauhaus
«Μόνο με τη μουσική είχα πάντα μια καλή σχέση», είχε πει o PaulKlee. O πιο μουσικός από τους ζωγράφους, καθώς έπαιζε βιολί τόσο σε σύνολα μουσικής δωματίου όσο και σε ορχήστρες, έδωσε μια εικαστική διάσταση στον μουσικό ρυθμό και τη μουσική σημειογραφία, στην πολυφωνία και την αγάπη του για τον Bach και τον Mozart. Αντίστροφα, υπήρξε και εξαιρετικά επιδραστικός για μουσικούς – ο Stockhausen, χαρίζοντας στον Boulez τις σημειώσεις του Klee από τα μαθήματά του στο Bauhaus, του είπε ότι αποτελούν το καλύτερο εγχειρίδιο σύνθεσης! Το μουσικό αφιέρωμα στον ζωγράφο περιλαμβάνει έργα που ο ίδιος έπαιζε στο βιολί και αγαπούσε, έργα συνθετών με τους οποίους συναναστράφηκε στο Bauhaus, αλλά και έργα που εμπνέονται από τους πίνακές του. Θα ακουστούν η Σονάτα σε φα μείζονα KV377 του Mozart και η Σονάτα σε λα μείζονα op. 100 του Brahms, έργα που ανήκαν στο ρεπερτόριο του Klee, η Φούγκα σε σι ελάσσονα BWV 579 για όργανο του J.S. Bach (στην εκδοχή για πιάνο), την οποία ο Klee είχε αποτυπώσει γραφικά, η Σονάτα σε ντο του Hindemith, συνεργάτη των καλλιτεχνών του Bauhaus και φίλο του ζωγράφου, μαζί με αποσπάσματα από την PartitafürPaul του ArneNordheimγια σόλο βιολί.
Φαίδων Μηλιάδης – βιολί
Θοδωρής Ιωσηφίδης – πιάνο
21 Απριλίου 2026 στις 19:00
Fury
Η συναυλία αναδεικνύει την μεταφυσική πλευρά της μουσικής, με τον ίδιο τρόπο που οι γεωμετρικοί άδειοι χώροι στα έργα της Όπυς Ζούνη, υπαινίσσονται μια μεταφυσική παρουσία. Η μουσική κινητοποιεί άγνωστες δυνάμεις της ανθρώπινης αντίληψης πέρα από τον έλεγχο της, ενστικτώδεις αντιδράσεις, πολλές φορές ανεξήγητες στον ακροατή. Η τέχνη διατηρεί πάντα ένα κομμάτι της μαγικής της διάστασης, ενώ δεν αρνείται να αποκαλύψει τις ανθρώπινες καταβολές της.
Η παράσταση είναι χτισμένη γύρω από το ορμητικό Furyγια σόλο κοντραμπάσο της καταπληκτικής βρετανήςσυνθέτριας RebeccaSaunders, πλαισιωμένο από τα έργα δύο νέων ελλήνων συνθετών σε πρώτη εκτέλεση. Στο Fury, παρά την «χολερική» φύση του ηχητικού υλικού, όπως η ίδια η Saunders την αποκαλεί, η σιωπή είναι ο καμβάς πάνω στον οποίο όλοι οι ήχοι έρχονται στην επιφάνεια και εξαφανίζονται. Το έργοείναι ιδωμένο σαν μια μελωδία που «τεντώνεται» μέχρι να σπάσει.
Στο νέο έργο του MatraVocalis, ο Γιάννης Αγγελάκης επιστρέφει στην «πρώτη ύλη», τα ακουστικά όργανα, επαναπροσδιορίζοντάς τα από την αρχή. Οι ασταθείς και διαρκώς κινούμενοι ήχοι που δεν μπορούν να ελεγχθούν πλήρως, ούτε μπορούν να σημειογραφηθούν με ακρίβεια, βασίζονται στις εγγενείς ιδιότητες/αδυναμίες των οργάνων και στις τεχνικές δυνατότητες του λογισμικού.
Ο Ιάσονας Μαρούλης, εμπνεόμενος από τα έργα του ποιητή Σαμσών Ρακά, επεκτείνει τα όρια των οργάνων με ηλεκτρονικούς ήχους, μετατρέποντάς τα σε αλλόκοτα πλάσματα που ισορροπούν μεταξύ φυσικού και τεχνητού. Η θραυσματική «αφήγηση» ακροβατεί μεταξύ του να παρασύρει τους ακροατές εντός της και της διαρκούς υπενθύμισης πως πρόκειται για ανθρώπινο κατασκεύασμα.
AktaphaEnsemble
19 Μαΐου 2026 στις 19:00
Παιχνίδια και Αστερισμοί
Το πρόγραμμα αντανακλά μια σειρά από εκλεκτικές συγγένειες μεταξύ μουσικής και εικαστικών τεχνών στη Γαλλία του 20ού αιώνα. Ξεκινά με δύο έργα-σταθμούς του Debussy από το ρεπερτόριο των Ρωσικών Μπαλέτων του SergeiDiaghilev: το Πρελούδιο στο απόγευμα ενός φαύνου(εκδοχή για πιάνο 4 χέρια) και τα Παιχνίδια [Jeux] (εκδοχή για σόλο πιάνο), που παρουσιάστηκαν το 1912 σε χορογραφίες του Νijinsky και σκηνογραφίες του Bakst. Πέρα όμως από την άρρηκτη σύνδεση της μουσικής με τη σκηνογραφία αυτών των παραστάσεων, η αφαιρετική δύναμη του Jeux, η οποία επηρέασε καταλυτικά τις συνθετικές δημιουργίες των επόμενων γενεών, μπορεί να παραλληλιστεί με τους εξίσου καταλυτικούς σπόρους του κυβισμού στις τελευταίες δημιουργίες του PaulCézanne.
Λίγες δεκαετίες αργότερα, ο ΚαταλανόςJuanMiró, με τη σειρά των 23 Aστερισμών[Constellations] (1940-1941), που δημιουργεί αυτοεξόριστος από το καθεστώς του Φράνκο στη Νορμανδία και στη Μαγιόρκα, προσφέρει ένα υποδειγματικό μοντέλο επιμονής, καλλιτεχνικής εξέλιξης, πλαστικής αρμονίας και ανθρώπινης ακεραιότητας σε μια από τις πιο σκοτεινές στιγμές της Ιστορίας. Ο επίσης Καταλανός, εγκατεστημένος στο Παρίσι συνθέτης HèctorParra, εξωτερικεύει τη ζωγραφική του Miró στους δικούς του Αστερισμούς [Constellations] για πιάνο 4 χέρια (2020), με τη μορφή ενός σύνθετου μουσικού και ποιητικού καμβά. Στα επιλεγμένα αποσπάσματα αυτού του εκτενούς κύκλου, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, το πιάνο μεταμορφώνεται σε ένα σχεδόν ηλεκτροακουστικό όργανο, μέσα από τη χρήση διευρυμένων τεχνικών, δημιουργώντας ένα υποβλητικό σύμπαν.
Μυρτώ Ακρίβου και Θάλεια Παπαδοπούλου – πιάνο 4 χέρια
12 Ιουνίου 2026 στις 19:00
Ίχνη στο Νερό – Ένας μουσικός διάλογος με την τέχνη του Ebru
Μια μουσική παράσταση εμπνευσμένη από την οθωμανική τέχνη του Ebru – της ζωγραφικής πάνω στο νερό – όπου η ρευστότητα, η χρωματική έκρηξη και το εφήμερο μεταφράζονται σε ήχο. Η σολίστ στο κανονάκι, συνθέτρια και αυτοσχεδιάστρια Σοφία Λαμπροπούλου, ο δεξιοτέχνης του νέυ Χάρης Λαμπράκης και ο κρουστός, πειραματιστής και αυτοσχεδιαστής Γιώργος Σταυρίδης, συμπράττουν για πρώτη φορά ως τρίο, σε μια παράσταση ειδικά σχεδιασμένη για τη σειρά συναυλιών Ηχοχρωμίεςτου Ιδρύματος Θεοχαράκη.
Το πρόγραμμα περιλαμβάνει πρωτότυπες συνθέσεις των τριών μουσικών, επιλεγμένα έργα σύγχρονων δημιουργών, καθώς και ηχητικά ίχνη από το ευρύ ρεπερτόριο τόσο της κλασικής οθωμανικής μουσικής όσο και της λαϊκής παράδοσης της Ανατολικής Μεσογείου, τα οποία επανερμηνεύονται και ανασυντίθενται υπό το πρίσμα της σύγχρονης δημιουργίας. Στο επίκεντρο της μουσικής πράξης βρίσκεται ο αυτοσχεδιασμός και η διερεύνηση της δυνατότητας μιας εικόνας Ebru να λειτουργήσει ως γραφική παρτιτούρα – ως οπτικό έναυσμα για ηχητική μετάφραση και δημιουργική συνομιλία.
Η συναυλία είναι ένας ηχητικός διαλογισμός πάνω στην ομορφιά του παροδικού, στη σχέση ύλης και ροής. Οι τρεις πολυδιάστατοι μουσικοί συναντιούνται σε έναν κοινό τόπο: τη ρωγμή ανάμεσα στο χθες και το σήμερα. Με βαθιά σχέση τόσο με τις παραδοσιακές όσο και με τις σύγχρονες ηχητικές πρακτικές, προσεγγίζουν την παράδοση όχι ως κάτι δεδομένο, αλλά ως πεδίο διαλόγου και πειραματισμού.
Χάρης Λαμπράκης – νέυ
Σοφία Λαμπροπούλου – κανονάκι
Γιώργος Σταυρίδης – κρουστά, electronics& αντικείμενα
Συνεχιζόμενες μουσικές συναντήσεις
Άρης Γραικούσης—Ρεσιτάλ πιάνου
Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2026, 20:30
W. A. Mozart – 270 Χρόνια από τη Γέννησή του (1756-2026)
Ο πιανίστας Άρης Γραικούσης γιορτάζει την επέτειο των 270 χρόνων από τη γέννηση του W. A. Mozart, παρουσιάζοντας ένα ρεσιτάλ αφιέρωμα με έργα του συνθέτη. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει την Φαντασία σε Ρε ελάσσονα (κ. 397), την Φαντασία σε Ντο μείζονα (κ. 475), καθώς και τη ΣονάταNo. 12 σε Φα μείζονα (κ. 332). Το αφιέρωμα περιλαμβάνει επίσης δύο ιδιαίτερες και σπάνια παρουσιαζόμενες συνθέσεις: η πρώτη από το Requiem–Confutatis&lacrimosa σε μεταγραφή για πιάνο του Fr. Liszt και η δεύτερη, η Φαντασία σε θέματα από τους «Γάμους του Φίγκαρο» op.493, σε μεταγραφή για πιάνο του C. Czerny.
Τετάρτη 13 Μαΐου 2026, 20:30
Ζωγραφίζοντας με Νότες
Ένα ρεσιτάλ πιάνου που συνδέει τη μουσική με τη ζωγραφική, παρουσιάζοντας έργα που εμπνέονται από εικαστικούς καλλιτέχνες και κινήματα. Το πρόγραμμα του Άρη Γραικούση περιλαμβάνει τις δύο Arabesques του ClaudeDebussy, επηρεασμένες από την αισθητική της ArtNouveau, το tangotoPabloPicasso του AstorPiazzolla, δύο επιλεγμένα κομμάτια από τα Goyescasop. 11του EnriqueGranados (No. 1, losrequiebros και no. 4, QuejasolaMayayelRuisenor) βασισμένες στη ζωγραφική του F. Goya, καθώς και το έργο PicturesatanExhibition (Εικόνες από μια Έκθεση) του ModestMussorgsky, εμπνευσμένο από τα έργα του αρχιτέκτονα ViktorHartmann.
Άρης Γραικούσης
Ο Άρης Γραικούσης είναι πιανίστας με σπουδές στο Ελληνικό Ωδείο (Α’ βραβείο και χρυσό μετάλλιο) και μεταπτυχιακό τίτλο (MasterofMusic) από τη Μουσική Ακαδημία του Detmold στη Γερμανία. Έχει εμφανιστεί σε αίθουσες και φεστιβάλ στην Ελλάδα και την Ευρώπη, έχει συνεργαστεί με ορχήστρες και λυρικούς τραγουδιστές, και έχει συμμετάσχει σε μουσικο-θεατρικές παραγωγές. Από το 2015 διδάσκει στο Ωδείο «Μουσικοί Ορίζοντες».
Ρετρό Σάββατα με τον Δαυίδ Ναχμία
Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2025, 20:30
Φώτης Πολυμέρης: Η φωνή που ερωτεύτηκε ο 20ος αιώνας
Ο Φώτης Πολυμέρης υπήρξε ο πιο γλυκόλαλος εκπρόσωπος του ελαφρού τραγουδιού, η μελωδική απάντηση της ελληνικής ψυχής στην αστική ευαισθησία, στο μοντερνισμό, στον έρωτα του ταγκό και στην ανάμνηση που τραγουδιέται. Έγινε η προσωποποίηση του στυλ και αφηγούνταν τον πόνο του αστού με το ήθος της παλιάς Αθήνας. Μια παράσταση σεργιάνι στον καιρό που το τραγούδι είχε ρυθμό καρδιάς και ο τραγουδιστής μιλούσε σαν φίλος. Η μνήμη γίνεται παρόν και το παρελθόν τραγουδιέται στο τώρα.
Θάνος Πολύδωρας – τραγούδι
Δαυίδ Ναχμίας – πιάνο, επιμέλεια προγράμματος
Σάββατο 22 Νοεμβρίου 2025, 20:30
Ρετρό Επιθεώρηση
Η Ρετρό Επιθεώρηση, είναι μια υποδόρια επίκληση της συλλογικής μας μνήμης, ένας ψίθυρος της Ελλάδας που χάνεται, ανάμεσα στον ήχο μιας ξεχασμένης οπερέτας και στον απόηχο μιας πόλης, που κάποτε γέλαγε πιο ανάλαφρα. Ο Δαυίδ Ναχμίας, ανασύρει από την αχλή του 20ου αιώνα τραγούδια επιθεωρησιακά, τραγούδια που άλλοτε διασκέδαζαν και άλλοτε ειρωνεύονταν τα ήθη, τα πάθη και τις μικρές, γλυκόπικρες ιστορίες μιας Ελλάδας, που ζούσε με το φως ενός κεριού, αλλά ονειρευόταν υπό το φως των άστρων. Τραγούδια γεμάτα λεπτή ειρωνεία, πνεύμα αντιλογίας και μια γνήσια, συγκινητική ανθρωπιά, που αποτυπώνουν τη ζωή ενός λαού, που ήξερε να αντιμετωπίζει τη σκληρότητα της καθημερινότητας με χαμόγελο και αξιοπρέπεια.
Μαρία Κανελλοπούλου – τραγούδι
Ρένα Στρούλιου – τραγούδι
Δαυίδ Ναχμίας – πιάνο, επιμέλεια προγράμματος
Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2026
Αφιέρωμα στον Πέτρο Επιτροπάκη
Η φωνή του Πέτρου Επιτροπάκη αποτελεί το ηχητικό ισοδύναμο της ψυχής ενός λαού, που πορεύθηκε, άντεξε, υπέφερε, αναθάρρησε και αγάπησε βαθιά. Ο Επιτροπάκης, κορυφαίος τενόρος του Μεσοπολέμου, διερμήνευσε τις σιωπές μιας κοινωνίας, τους μυστικούς αναστεναγμούς και τις ανεπαίσθητες, καθημερινές χαρές και λύπες. Υπήρξε η ηχητική προσωποποίηση μιας Ελλάδας που παλλόταν, πονούσε, αλλά αντιστεκόταν και επέμενε να ονειρεύεται. Μέσα στις αντιθέσεις και τις αντιφάσεις του 20ού αιώνα, ο Πέτρος Επιτροπάκης έγινε φάρος αξιοπρέπειας. Με μια φωνή που συνδύαζε ευαισθησία και στιβαρότητα, απλότητα και βαθιά διαίσθηση, οι ερμηνείες του αποτέλεσαν υπόκωφες συνομιλίες με τη μνήμη, το πάθος και την ίδια την ιστορία του τόπου μας.
Μάρκος Κόκκας – τραγούδι
Δαυίδ Ναχμίας – πιάνο, επιμέλεια προγράμματος
Σάββατο 21 Μαρτίου 2026
Αφιέρωμα στον Κώστα Γιαννίδη
Ο Κώστας Γιαννίδης υπήρξε ένας από τους πιο φωτεινούς πυλώνες της ελληνικής μουσικής σκηνής του 20ού αιώνα. Με σπουδές στο Βερολίνο, δίπλα σε μεγάλους δασκάλους, όπως ο PaulJuon και ο KurtWeill, επέστρεψε στην Ελλάδα και αναδείχθηκε ως δημιουργός αξεπέραστων μελωδιών, που αγαπήθηκαν βαθιά απ’ το κοινό. Έγραψε μουσική για τον κινηματογράφο, το θέατρο και το ελαφρό τραγούδι, συνδέοντας το όνομά του με εμβληματικές επιτυχίες, όπως «Θα ξανάρθεις», «Ξύπνα αγάπη μου» και «Λίγα λουλούδια». Η παράσταση αποτελεί φόρο τιμής στον ευγενή συνθέτη που σφράγισε μελωδικά την Ελλάδα του Μεσοπολέμου και των επόμενων δεκαετιών και υπόσχεται να ταξιδέψει το κοινό σε εποχές κομψότητας, νοσταλγίας και βαθιάς συγκίνησης.
Μαριάννα Ζάχου τραγούδι
Δαυίδ Ναχμίας πιάνο, επιμέλεια προγράμματος
Δαυίδ Ναχμίας Ο Δαυίδ Ναχμίας, μουσικός και δημοσιογράφος, βραβευμένος με το βραβείο των γραμμάτων και των τεχνών απ’ την Ακαδημία Αθηνών τον Δεκέμβριο του 2024, ολοκλήρωσε έναν κύκλο Πανεπιστημιακών σπουδών, εκτός μουσικής και δημοσιογραφίας (Psychology B.S. University of LaVerne). Οι ενασχολήσεις του περιστρέφονται κυρίως γύρω απ’ την λογοτεχνία, την ποίηση, το πιάνο και την ενορχήστρωση. Απ’ το 2001 έως το 2009 παρουσίασε στην τηλεοπτική εκπομπή «ΙΧΝΗΛΑΤΕΣ» την εκπομπή ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ της ΕΡΤ και στο Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας περί τα 830 πορτραίτα και συνεντεύξεις προσωπικοτήτων. Απόλυτα εστιασμένος στην ενασχόλησή του με το «ελαφρό τραγούδι» του πρώτου μισού του εικοστού αιώνα. Τα τελευταία 10 χρόνια παρουσιάζει στο Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ την εκπομπή Το Μουσικό Ρολόι Του Εικοστού Αιώνα (προσεγγίσεις και παρατηρήσεις πάνω στο ελαφρό τραγούδι του εικοστού αιώνα) και κάθε Σάββατο την εκπομπή ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ (πορτραίτα γνωστών και παραγνωρισμένων διαμορφωτικών προσωπικοτήτων της Ελληνικής πραγματικότητας).
Θέατρο
Οπως αναφέρουν οι εμπνευστές του νέου καλλιτεχνικού προγράμματος του Ιδρύματος Θεοχαράκη, το θέατρο έχει απουσιάσει σε μεγάλο βαθμό από τον καλλιτεχνικό προγραμματισμό του Ιδρύματος Θεοχαράκη, όλα αυτά τα χρόνια. «Εισάγοντας το θέατρο στο νέο μας πρόγραμμα για το φθινόπωρο του 2025 και την άνοιξη του 2026, στοχεύουμε να προσφέρουμε στο κοινό μια νέα δημιουργική διάσταση που συναντάται με την έμφαση που δίνουμε στην έννοια της “οικειότητας” και στο διάλογο μεταξύ των τεχνών. Η πρόθεσή μας είναι να ενεργοποιήσουμε το αμφιθέατρο του κτηρίου δημιουργώντας μικρής κλίμακας παραγωγές, με έμφαση στην αμεσότητα και τη συμμετοχική εμπειρία ανάμεσα στους καλλιτέχνες και το κοινό.
Όπως υποστήριξε ο PeterBrooks, τα μικρά θέατρα καλλιεργούν μια μοναδική αίσθηση οικειότητας που διαλύει τις διαχωριστικές γραμμές και ενθαρρύνει τη βαθύτερη εμπλοκή και παρουσία του ακροατηρίου. Αυτή η ποιότητα εναρμονίζεται με το όραμά μας για «ήσυχες», αλλά βαθιά προσωπικές εκφραστικές εμπειρίες. Στόχος μας δεν είναι απλώς να φέρνουμε στη σκηνή παραστάσεις με σκοπό την «ουδέτερη» θέαση του κοινού, αλλά να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον στο οποίο το κοινό αποτελεί μέρος της δημιουργικής διαδικασίας, και όπου η πρακτική της παράστασης γίνεται κατανοητή ως μια δραστηριότητα απαλλαγμένη από τους θεσμικούς περιορισμούς του θεάτρου και ενταγμένη στην καθημερινότητα. Μέσα από αυτή την προσέγγιση, ελπίζουμε να εμπλέξουμε διαφορετικές αλλά και περιθωριοποιημένες κοινότητες, οι οποίες έχουν συστηματικά αγνοηθεί και έχουν διαχρονικά λειτουργήσει στο περιθώριο της δημιουργικής διαδικασίας»
Επιμελητικές σκέψεις
Αναφέρει η επιμελήτρια του συγκεκριμένου προγράμματος, Ραφίκα Σαουίς: «Ως επιμελήτρια αυτού του προγράμματος, η εξίσωση ήταν σαφής από την αρχή της σύλληψης και διαμόρφωσής του: οικειότητα = ανθρώπινη εμπειρία. Οι προσωπικές ιστορίες και μαρτυρίες δεν είναι αθώες—αποτελούν κοινωνική καταγραφή και διαμορφώνουν την ιστορία αλλιώς. Σε μια ελληνική κοινωνία, πολυφωνική, που εξακολουθεί πεισματικά να παραμένει θεατρικά μονόχρωμη, το ελληνικό θέατρο οφείλει να αναρωτηθεί: ποιος μιλάει, για ποιον και ποιος μένει απ’ έξω;»
Βιογραφικό
Η Ραφίκα Σαουίς είναι βραβευμένη ηθοποιός, δημιουργός θεάτρου και performer, της οποίας τα έργα εξετάζουν κριτικά τη μνήμη, το τραύμα, το φύλο, τον ρατσισμό και τον μεταποικιακό λόγο. Χρησιμοποιεί ποικίλες μορφές έκφρασης, από το θέατρο, τα μέσα και το κείμενο έως τη σκηνική ανάγνωση και την performance. Είναι μια δυναμική ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των παιδιών και έχει εργαστεί εκτενώς με ασυνόδευτους ανήλικους πρόσφυγες στο κέντρο πρώτης υποδοχής της Λέσβου, στην Ελλάδα. Το 2014 δημιούργησε, μαζί με τον Αντώνη Βολανάκη και άλλους καλλιτέχνες, μια διεθνή πλατφόρμα για πρόσφυγες, τοπικούς και διεθνείς καλλιτέχνες με τίτλο THE BLIND PLATFORM. Τα έργα της έχουν παρουσιαστεί στην Αθήνα, το Όσλο, το Βερολίνο, τη Νέα Υόρκη, το Μεξικό Σίτι και το Πουέρτο Ρίκο. Έχει συνεργαστεί με θέατρα και οργανισμούς όπως το Εθνικό Θέατρο του Όσλο, το Διεθνές Φεστιβάλ Ίψεν, το Φεστιβάλ Herbtsalon (Θέατρο MaximGorki, Βερολίνο), το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας, την Εθνική Λυρική Σκηνή και το Ελληνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.
Η Ραφίκα Σαουίς έχει τιμηθεί με την υποτροφία Ίψεν από τα Ibsen Awards και με τη Χορηγία του Οργανισμού ΝΕΟΝ. Είναι μέλος του LincolnTheatreDirector’sLab 2019 και της Young Curator’sAcademy του Θεάτρου MaximGorki.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026
21:15 | Προβολή της θεατρικής παράστασης
Guernica, Gaza: Visions from the,Center of the Earth
των Naomi Wallace και Ismail Khalidi
Σκηνοθεσία:EmileSaba
Ερμηνεία:ASHTAR TheatreCompany (Παλαιστίνη)
Αραβική μετάφραση:AliceS. Yousef
Σάββατο 22 Νοεμβρίου 2025, 10:00 – 18:00
Θέατρο υπό Επιτήρηση: Φόρουμ για τη Λογοκρισία στο Σύγχρονο Ευρωπαϊκό Θέατρο
Το φόρουμ είναι μια διεθνής συνάντηση αφιερωμένη στη λογοκρισία, την ελευθερία έκφρασης και τον ρόλο των καλλιτεχνών σε ένα περιβάλλον εντεινόμενων περιορισμών. Εκπρόσωποι θεάτρων και ευρωπαϊκών οργανισμών συζητούν για το πώς οι πολιτισμικοί θεσμοί επηρεάζονται από λογοκριτικές πρακτικές και τι σημαίνει να αντιστέκεσαι δημιουργικά.
Συμμετέχοντες με αλφαβητική σειρά
Στέλιος Βασιλάκης—Διευθυντής, Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη
DerekGoldman (ΗΠΑ)—Καλλιτεχνικός & Εκτελεστικός Διευθυντής, LaboratoryforGlobalPerformanceandPolitics, Καθηγητής Θεατρικών και Πολιτιστικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Georgetown (online παρέμβαση)
Tijana Grumić (Σερβία)—Θεατρική Συγγραφέας, Δραματουργός, Επίκουρη Καθηγήτρια Δραματουργίας, Σχολή Δραματικών Τεχνών Βελιγραδίου, συν-επιμελήτρια BITEFFestival (2023–2025)
Δημήτρης Χριστόπουλος (Ελλάδα)—Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, Πάντειο Πανεπιστήμιο, συγγραφέας
Miriam Kicinová (Σλοβακία)—Δραματολόγος, Σκηνοθέτρια, Καλλιτεχνική Διευθύντρια στο Εθνικό Θέατρο της Σλοβακίας
Marina Maleni (Κύπρος)—Μαρίνα Μαλενή Κυριαζή (Κύπρος), Λειτουργός Θεατρικής Ανάπτυξης, Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου (ΘΟΚ), Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου, EuropeanTheatreConvention (ETC), Επίτιμο Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου, Κυπριακό Κέντρο Θεάτρου για Παιδιά και Νέους (ASSITEJCyprus)
Νεφέλη Μαϊστράλη (Ελλάδα)—Σκηνοθέτις, Συγγραφέας, συν-καλλιτεχνική Διευθύντρια Πειραματικής Σκηνής Εθνικού Θεάτρου & Ιδρυτικό Μέλος της ομάδας 4Frontal
Nikita Milivojević (Σερβία)—Σκηνοθέτης, Καθηγητής Σκηνοθεσίας & Υποκριτικής, Ακαδημία Τεχνών ΝόβιΣαντ, Ιδρυτής, Shakespeare Festival, Σερβία (onlineπαρεμβαση)
Σάββας Πατσάλιδης (Ελλάδα)—Ομότιμος Καθηγητής Ιστορίας και Θεωρίας του Θεάτρου, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Αρχισυντάκτης του διεθνούς περιοδικού CriticalStages (IATC)
PiaMariaRoll (Νορβηγία)—Δημιουργός Θεάτρου, Πολιτική Ακτιβίστρια, Συνεργάτιδα του BlackBoxteater, Όσλο
ΡαφίκαΣαουίς—Ηθοποιός, Σκηνοθέτρια και επιμελήτρια του Θεατρικού Προγράμματος του Ιδρύματος Θεοχαράκη.
EmileSabe (Παλαιστίνη)—Σκηνοθέτης, Δραματουργός, Καλλιτεχνικός Διευθυντής AshtarTheatre, Ραμάλα (onlineπαρεμβαση)
DataTavadze (Γεωργία)—Καλλιτεχνικός Διευθυντής, RoyalDistrictTheatre
Θανάσης Ζερίτης (Ελλάδα)—Ηθοποιός, Σκηνοθέτης , Ιδρυτής της ομάδας 4 Frontal
Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου και Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 2025, 18:00 – 22:00
Kondoleon 360: The Landscape Inside Us
Ένα διήμερο, μαραθώνιο δρώμενο αφιερωμένο στον Harry Kondoleon, τον εμβληματικό queer Ελληνοαμερικανό συγγραφέα και θεατρικό δημιουργό (1955-1994), που σημάδεψε το αμερικανικό off-Broadway με τα αιχμηρά και βαθιά ανθρώπινα έργα του. Με έργα όπως το The House guests και το Savedor Destroyed, ο Kondoleon ξετύλιξε τις αθέατες πλευρές της επιθυμίας, της οικογένειας και της ταυτότητας, μέσα από μια γλώσσα που αποδομεί και αποκαλύπτει.
Η γλώσσα του Kondoleon γίνεται σώμα, ήχος και εικόνα∙ διαπερνά τον χώρο και τους θεατές, καλώντας τους να αφουγκραστούν το τοπίο που ο καθένας κουβαλά μέσα του.
Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2025, 18:00 – 22:00
Πρώτη σκηνική ανάγνωση: Rococo
Σκηνοθεσία: Ουίτσι
Εικαστικός: Κωνσταντίνος Χαλδαίος
Ηθοποιοί (αλφαβητικά):
Αναστασία Αναγνωστοπούλου, Θανάσης Βοϊδίλος, Άρης Καλαβρός, Αντωνία Μαθιουλάκη, ΙλέναΤόσκου
Ο, η το Ουίτσι γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Είναι σκηνοθέτις και ηθοποιός, αριστούχος απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (2023). Έχει σπουδάσει στις Δραματικές Σχολές Ωδείου Αθηνών και Ιάκωβου Καμπανέλλη, καθώς και στο Τμήμα Γεωπονίας του Α.Π.Θ. Το 2017 ίδρυσε την ομάδα DOAN – ClownArtivistGroup, με την οποία παρουσίασε την παράσταση Κοσμογονία – οι απαρχές του κόσμου ή πώς σκατά έγιναν όλα (2023). Έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις Πανδώρα (Πειραματική Σκηνή Νέων Δημιουργών, Εθνικό Θέατρο, 2025), BostonMarriage (Θέατρο Σταθμός, 2022), Σιωπή | Siope (Rabbithole, 2018). Ως βοηθός σκηνοθέτη έχει συνεργαστεί με τη ΡαφίκαΣαουίς(Agamemnon, LaMaMa, 2024) και τον Σίμο Κακάλας (Αίας, Φεστιβάλ Επιδαύρου, 2021).
Ασχολείται με την ποίηση, τη σκιτσογραφία και τη φωτογραφία δρόμου.
Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 2025, 18:00 – 22:00
Πρώτη σκηνική ανάγνωση: The Brides
Σκηνοθεσία: Αρετή Σεϊνταρίδου
Παίζουν: Γρηγόρης Μπαλλής, Νίκος Ντάσης, Ντέμη Κλεφτάκη
Δευτέρα 9 και Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2026, 16:30 – 22:00
Αόρατες σκηνές ή ποιοι μιλούν για τους Αφροέλληνες;
Σε συνεργασία με το Bristol Old Vic (Ηνωμένο Βασίλειο)
Διήμερη σκηνική πλατφόρμα αφιερωμένη στην πολυχρωμία της σύγχρονης θεατρικής δημιουργίας και την αποδόμηση των στερεοτύπων στην εκπροσώπηση. Μέσα από αφηγήσεις, αναγνώσεις, παρεμβάσεις στο κλασικό ρεπερτόριο και παρουσιάσεις νέων έργων μαύρων δημιουργών, η σκηνή μετατρέπεται σε τόπο αμφισβήτησης και επαναπροσδιορισμού του ποιοι —και με ποιο δικαίωμα— μπορούν να μιλούν από αυτήν.
Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2026
16:30 – 18:30 | Panel Discussion
Αόρατες σκηνές ή ποιοι μιλούν για τους Αφροέλληνες;
Συντονισμός: [TBA]
19:30 – 21:30 | Stage Reading & Q & A Στέλιος Κασόνγκο του Γιώργου Χατζηνικολάου
Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη
Ερμηνεύουν: Σαμουήλ Ακίνολα (ΘΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΊ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ cast)Το έργο Στέλιος Κασόνγκο αποτελεί υπόδειγμα σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας που φωτίζει την πολυπολιτισμική ταυτότητα της σημερινής Αθήνας, θέτοντας στο επίκεντρο ζητήματα ταυτότητας, ρατσισμού και κοινωνικής
ανισότητας, εμπνευσμένο από τις πραγματικές εμπειρίες του ηθοποιού Σαμουήλ Ακίνολα.Μετά την ανάγνωση θα ακολουθήσει συζήτηση (Q&A) με τη Νάνσι Μεντίνα, τους συντελεστές της παράστασης και Έλληνες δημιουργούς, με θέμα τις καλές πρακτικές εκπροσώπησης και δραματουργίας στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο.
Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2026
Προβολές μικρού μήκους & ντοκιμαντέρ
Αφροέλληνες στην οθόνη
Επιλεγμένες μικρού μήκους ταινίες και ντοκιμαντέρ που σκιαγραφούν το βίωμα, το χιούμορ, την αντίσταση και τη δημιουργικότητα των Αφροελλήνων ηθοποιών και δημιουργών. Από προσωπικά πορτρέτα έως καλλιτεχνικές εξομολογήσεις, οι προβολές φωτίζουν μια νέα, αυθεντική γλώσσα εκπροσώπησης στο σύγχρονο ελληνικό οπτικοακουστικό τοπίο.
Stages of Resistance – Παραστάσεις
Παρασκευή 6 Μαρτίου 2026, 19:00 – 21:00
Between the River and the Sea
Σκηνοθεσία & συνδημιουργία: Isabella Sedlak – Κείμενο&ερμηνεία: Yousef Sweid
Δευτέρα 16 Μαρτίου 2026, 20:30 – 22:30
Αγαμέμνων: Ο Κύκλος του Αίματος
Δημιουργία & ερμηνεία: ΡαφίκαΣαουίς
Μια πολυμεσική ανάγνωση της αρχαίας τραγωδίας, μέσα από το σώμα και τη φωνή της Κλυταιμνήστρας —ως γυναίκα που δικαιώνεται Ο Αισχύλος συναντά τη σύγχρονη μαρτυρία του πολέμου, τον ποιητικό λόγο του Ρίτσου και τις ομιλίες του MalcolmX, συνθέτοντας ένα πλέγμα ιστορικών και σύγχρονων αφηγήσεων. Η παραγωγή του LaMaMaExperimentalTheatreClub (Νέα Υόρκη), που παρουσιάστηκε στο ιστορικό του θέατρο, φωτίζει τον κύκλο της βίας ως μια διαχρονική ανθρώπινη συνθήκη.
Κυριακή 22 Μαρτίου 2026, 20:30 – 22:30
Bloody Sonnets (a.k.a. Bloody Diaries)
Δημιουργία&σκηνοθεσία: DavidPaska – Παραγωγή: DPOHTheatre / SlovakNationalTheatre
Η έκδοση Βασίλης Θεοχαράκης. Ζωγραφική και Ποίηση
Μεταξύ των άλλων δράσεων του Ιδρύματος συγκαταλέγεται η έκδοση Βασίλης Θεοχαράκης. Ζωγραφική και Ποίηση.
Μια σπάνια συλλεκτική έκδοση του Ιδρύματος Β. & Μ. Θεοχαράκη, με τίτλο Βασίλης Θεοχαράκης. Ζωγραφική και Ποίηση, την οποία προλογίζει η Υπουργός Πολιτισμού, Δρ Λίνα Μενδώνη, με δώδεκα αυθεντικές, ενυπόγραφες και αριθμημένες μεταξοτυπίες, του διακεκριμένου ζωγράφου σε αντιπαράθεση με δώδεκα ποιήματα καταξιωμένων ποιητών, που επέλεξε, με ιδιαίτερη ευαισθησία και γνώση, ο Θανάσης Θ. Νιάρχος, μαρτυρά το πάθος και την έκσταση, τη θέρμηκαι τη δροσιά όλων αυτών των δημιουργών για την τέχνη. Παράλληλα, οι ευφάνταστες ζωγραφικές της εικόνες, σε συνδυασμόμε τα εμπνευσμένα ποιήματα, ενδυναμώνουν την άποψη ότι η τέχνη στη ζωή μας είναι δώρο και απόλαυση, εικαστική πανδαισία στοχασμού και υπέρβασης. Όπως γράφει ο επιμελητής της έκδοσης Τάκης Μαυρωτάς: «Κάθε καλλιτεχνική έκδοση ορίζει μια πτυχή του πολιτισμού μας και κάθε φύλλο της παρούσης αντανακλά την πνοή της Ελλάδας, έναν κόσμο με μια άλλου είδους γοητεία, όπως την ονειρεύτηκαν ο ΒασίληςΘεοχαράκης και οι ποιητές Δημήτρης Αγγελής, Νάσος Βαγενάς, ΑναστάσηςΒιστωνίτης, Ιουλίτα Ηλιοπούλου, Γιώργος Μαρκόπουλος, Λέλη Μπέη, Παντελής Μπουκάλας, Τίτος Πατρίκιος, Αντώνης Φωστιέρης, Στέλιος Χουρμουζιάδης, Βαγγέλης Χρόνηςκαι Γιώργος Χρονάς».
Διαλέξεις
The Museum of the Future — Το Μουσείο του Μέλλοντος
Μια συζήτηση ανάμεσα στην Katherine Fleming, Πρόεδρο και Διευθύνουσα Σύμβουλο του J. Paul Getty Trust και τον Στέλιο Βασιλάκη, Γενικό Διευθυντή του Ιδρύματος Θεοχαράκη, που διερευνά τον ρόλο των σύγχρονων μουσείων σε ένα περιβάλλον που αλλάζει ραγδαία και απρόβλεπτα, καθώς και τις πολύπλοκες προκλήσεις (πολιτικές, κοινωνικές, περιβαλλοντικές, οικονομικές, τεχνολογικές) που αντιμετωπίζουν.
Δευτέρα 20 Οκτωβρίου 2025, 19:00
Η Katherine Fleming είναι Πρόεδρος και Διευθύνουσα Σύμβουλος του J. PaulGettyTrust και υπήρξε Πρύτανης του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης από το 2016 έως το 2022. Κατέχει την έδρα Alexander S. Onassis στο τμήμα Ιστορίας του πανεπιστημίου. Είναι συγγραφέας ευρέως αναγνωρισμένων έργων με επίκεντρο την ιστορία της Ελλάδας και της Μεσογείου, όπως: Αλή Πασάς: ο μουσουλμάνος Βοναπάρτης (Αθήνα, 2000) και Ιστορία των Ελλήνων Εβραίων (Αθήνα, 2009).
History as Narrative — Η Ιστορία ως Αφήγηση
Μια συζήτηση ανάμεσα στον ιστορικό Mark Mazower και τον Στέλιο Βασιλάκη, Γενικό Διευθυντή του Ιδρύματος Θεοχαράκη, που επιδιώκει να προσδιορίσει τον τρόπο με τον οποίο η ιστορία διαμορφώνει και διαμορφώνεται από την αφήγηση και πως η αφήγηση μετασχηματίζει και επαναπροσδιορίζει την έννοια του ιστορικού γεγονότος.
Παρασκευή 14 Νοεμβρίου 2025, 19:00
Η συζήτηση θα διεξαχθεί στα αγγλικά.
Ο Mark Mazower διδάσκει ιστορία στο Πανεπιστήμιο Columbia. Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων για την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας και της Ευρώπης, με πιο πρόσφατο το On Antisemitism: A Word in History(Penguin, 2025), που κυκλοφορεί πλέον και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια. Αρθρογραφεί τακτικά για τις τρέχουσες διεθνείς εξελίξεις και δημοσιεύει κριτικές βιβλίων στους FinancialTimes και σε άλλα έντυπα.
Το βιβλίο που με διάβασε
Ένας κύκλος συζητήσεων με απρόσμενους αναγνώστες, για το ένα βιβλίο που μάλλον τους άλλαξε τη ζωή. Επιμελείται και συντονίζει η Κατερίνα Καφεντζή (Kafka).
Πέρα από λέξεις, νοήματα και σημαντικούς συγγραφείς, υπάρχει ένα γραπτό μνημείο, ένα αποτύπωμα διαδρομής που ενίοτε μας συνοδεύει για μια ζωή. Ένα βιβλίο που μας έχει διαβάσει σαν ανοιχτό βιβλίο και για κάποιο λόγο έχει αλλάξει τον τρόπο που νιώθουμε και ερμηνεύουμε τον κόσμο γύρω μας.
Η Κατερίνα Καφεντζή (Kafka) ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο συζητήσεων και «διαβάζει» τους καλεσμένους της για να ανακαλύψει τι κάνει ένα βιβλίο, το δικό τους ορόσημο.
Το βιβλίο που με διάβασε:
ο Christopher King για το Blood Meridian τουCormac McCarthy.
Τρίτη 11 Νοεμβρίου 2025, 20:00
Η συζήτηση θα διεξαχθεί στα αγγλικά.
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 40 λεπτά (ακολουθεί Q&A)
O Christopher C. King είναι ερευνητής, συγγραφέας και μουσικός παραγωγός. Γεννήθηκε στη Virginia των ΗΠΑ και σπούδασε φιλοσοφία στο RadfordUniversity. Είναι ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς συλλέκτες δίσκων 78 στροφών, έχοντας επιμεληθεί, επεξεργαστεί και εκδώσει αμέτρητες μουσικές ανθολογίες. Το 2002 βραβεύτηκε με Grammy, ενώ στη συνέχεια έλαβε άλλες πέντε υποψηφιότητες για το ίδιο βραβείο. Γράφει τακτικά στο ParisReview και στο OxfordAmerican ενώ το 2018 κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το βιβλίο του LamentFromEpirus: AnOdysseyintoEurope’sOldestSurvivingFolkMusic (εκδ.W.N.Norton) το οποίο μεταφράστηκε και στα Ελληνικά (εκδ. ΔΩΜΑ). To 2023 υπέγραψε ένα μεγάλο άρθρο στο OxfordAmerican με τίτλο God’s Silence, Humanity’s Deafness, σαν φόρο τιμής στο συγγραφέα CormacMcCarthy. Ο ChristopherKing είναι μόνιμος κάτοικος Κόνιτσας.
Το βιβλίο του CormacMcCarthy, Αιματοβαμμένος Μεσημβρινός. ‘Η το δειλινό κοκκίνισμα στη Δύση κυκλοφορεί από τις εκδ. Gutenberg σε μετάφραση Γιώργου Κυριαζή.
Το Βιβλίο που με διάβασε, συνεχίζεται την Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2025, 20:00 με επόμενο καλεσμένο τον ποιητή, αρθρογράφο και συγγραφέα, Παντελή Μπουκάλα.
Συνεχίζεται:
Η δημοκρατία στην Αμερική (Α’ μέρος) Ι Κράτος και πολιτική
Ο Στέλιος Ράμφος, στη νέα σειρά διαλέξεών του στο Ίδρυμα Θεοχαράκη, αναλύει και συζητά το επιδραστικό έργο «Η Δημοκρατία στην Αμερική», του Γάλλου πολιτικού στοχαστή και ιστορικού Αλέξης ντε Τοκβίλ.
Ο Αλέξης ντε Τοκβίλ (1805 –1859), γόνος παλαιάς Νορμανδικής οικογένειας αριστοκρατών, σπούδασε νομικά στο Παρίσι και εργάστηκε στο πρωτοδικείο των Βερσαλλιών. Το 1831, με τον στενό του φίλο και εισαγγελέα Γκυστάβ ντε Μπωμόν, αναχώρησαν για τις ΗΠΑ με σκοπό να μελετήσουν το αμερικανικό σωφρονιστικό σύστημα.
Μετά την επιστροφή του από την Αμερική ο Τοκβίλ έγραψε το πιο σημαντικό έργο του με τίτλο «Η δημοκρατία στην Αμερική» (De ladémocratieenAmérique, 1835-40). Το δίτομο αυτό έργο μελετά τους δημοκρατικούς θεσμούς και τις νέες μορφές τυραννίας, το νομοθετικό και διοικητικό σύστημα, τη δουλεία, τη θέση της γυναίκας, αλλά και την κοινωνία των πολιτών εν γένει, στις Η.Π.Α.
Το βιβλίο θεωρείται μία από τις σημαντικότερες μελέτες πολιτικής επιστήμης και κοινωνιολογίας του 19ου αιώνα, και όχι μόνο, προβλέποντας, μεταξύ άλλων, τις προκλήσεις των σύγχρονων δημοκρατιών. Σήμερα, μάλιστα, σε μια εποχή συνεχώς ανακατατάξεων και αναταραχών στις Η.Π.Α., το έργο του Τοκβίλ δείχνει πιο επίκαιρο από ποτέ.
Ο Στέλιος Ράμφος αναλύει το έργο «Η Δημοκρατία στην Αμερική», σε δύο θεματικές ενότητες, Κράτος και πολιτική, από τον Οκτώβριο έως και τον Δεκέμβριο του 2025, και Πολιτισμός και ήθη, από τον Ιανουάριο έως και τον Μάιο του 2026.
1, 8, 15, 22, 29 Οκτωβρίου 2025
5, 12, 19, 26 Νοεμβρίου 2025
3, 10, 17 Δεκεμβρίου 2025
Τετάρτη, 18:00-20:00
Η δημοκρατία στην Αμερική (Β’ μέρος) Ι Πολιτισμός και ήθη
Ο Στέλιος Ράμφος, στη νέα σειρά διαλέξεών του στο Ίδρυμα Θεοχαράκη, αναλύει και συζητά το επιδραστικό έργο «Η Δημοκρατία στην Αμερική», του Γάλλου πολιτικού στοχαστή και ιστορικού Αλέξης ντε Τοκβίλ.
Ο Αλέξης ντε Τοκβίλ (1805 –1859), γόνος παλαιάς Νορμανδικής οικογένειας αριστοκρατών, σπούδασε νομικά στο Παρίσι και εργάστηκε στο πρωτοδικείο των Βερσαλλιών. Το 1831, με τον στενό του φίλο και εισαγγελέα Γκυστάβ ντε Μπωμόν, αναχώρησαν για τις ΗΠΑ με σκοπό να μελετήσουν το αμερικανικό σωφρονιστικό σύστημα.
Μετά την επιστροφή του από την Αμερική ο Τοκβίλ έγραψε το πιο σημαντικό έργο του με τίτλο «Η δημοκρατία στην Αμερική» (De ladémocratieenAmérique, 1835-40). Το δίτομο αυτό έργο μελετά τους δημοκρατικούς θεσμούς και τις νέες μορφές τυραννίας, το νομοθετικό και διοικητικό σύστημα, τη δουλεία, τη θέση της γυναίκας, αλλά και την κοινωνία των πολιτών εν γένει, στις Η.Π.Α.
Το βιβλίο θεωρείται μία από τις σημαντικότερες μελέτες πολιτικής επιστήμης και κοινωνιολογίας του 19ου αιώνα, και όχι μόνο, προβλέποντας, μεταξύ άλλων, τις προκλήσεις των σύγχρονων δημοκρατιών. Σήμερα, μάλιστα, σε μια εποχή συνεχώς ανακατατάξεων και αναταραχών στις Η.Π.Α., το έργο του Τοκβίλ δείχνει πιο επίκαιρο από ποτέ.
Ο Στέλιος Ράμφος αναλύει το έργο «Η Δημοκρατία στην Αμερική», σε δύο θεματικές ενότητες, Κράτος και πολιτική, από τον Οκτώβριο έως και τον Δεκέμβριο του 2025, και Πολιτισμός και ήθη, από τον Ιανουάριο έως και τον Μάιο του 2026.
7, 14, 21, 28 Ιανουαρίου 2026
4, 11, 18, 25 Φεβρουαρίου 2026
4, 11, 18 Μαρτίου 2026
1, 22, 29 Απριλίου 2026
6, 13, 20, 27 Μαΐου 2026
Τετάρτη, 18:00-20:00
