Πρόσφατα επισκεφθήκαμε τη Σχολή Καλών Τεχνών στην Πειραιώς 256. Μπαίνοντας σε μια από τις αίθουσες του εκθεσιακού χώρου του ιστορικού κτιρίου, βρεθήκαμε να περπατάμε μέσα σε έναν σκοτεινό διάδρομο πάνω σε βότσαλα, με μοναδικό φως ένα κόκκινο neon που χάραζε τον δρόμο μας και μας καλούσε να μπούμε πιο μέσα, ενώ παράλληλα αναδείκνυε μερικά πορτοκαλοκόκκινα κοράλλια που “έβγαιναν” από τους τοίχους σαν να είχαν φυτρώσει εκεί μόνα τους.
Όλος ο χώρος μύριζε θάλασσα και σε έκανε να αναρωτιέσαι τι σε περιμένει στο τέλος του διαδρόμου. Η αίσθηση ήταν σαν να περνάς μια πύλη σε έναν άλλο μυστηριώδη κόσμο. Και η αλήθεια πως κατά κάποιο τρόπο, αυτό όντως συνέβαινε. Μια εμπειρία που δεν περιμέναμε να συναντήσουμε στην Αθήνα.
Στον χώρο υπήρχαν γλυπτά κοραλλιών, τα οποία δημιουργήθηκαν στο χέρι ένα προς ένα. Αν θέλετε να δείτε ολόκληρη την ταινία ή να μάθετε περισσότερα για την εγκατάσταση, πατήστε εδώ
Αναφερόμαστε στην εγκατάσταση This Looks More Real Than It Did Yesterday του Κωνσταντίνου Παπαντώνη — εικαστικού καλλιτέχνη, σκηνοθέτη και Creative Director στο AiWonderLab, ένα από τα πρώτα AI-dedicated studios στην Ελλάδα. Η εγκατάσταση στήθηκε στην ΑΣΚΤ για ένα τριήμερο, φέρνοντας εντός του κτιρίου πάνω από επτά τόνους βοτσάλων, άμμου και πέτρας και μας μετέφερε σε έναν κόσμο όπου τα όρια ανάμεσα στο ανθρώπινο και το τεχνητό δεν είναι πια ξεκάθαρα. Στην καρδιά της, η μικρού μήκους ταινία A Trip to Sargasso Sea, δημιουργημένη εξ ολοκλήρου με AI, που έχει ήδη αποκτήσει διεθνή αναγνώριση αφού έχει επιλεχθεί σε 13 κινηματογραφικά φεστιβάλ — μερικά από τα πιο απαιτητικά στον χώρο, από τη Βενετία μέχρι τη Σεούλ και από τη Νέα Υόρκη μέχρι τη Μπογκοτά.
Δείτε ολόκληρη την ταινία που αποτέλεσε τον πυρήνα της εγκατάστασης This Looks More Real Than It Did Yesterday εδώ
Η ταινία προβαλλόταν καθόλη τη διάρκεια της ημέρας, ταυτόχρονα σε δύο οθόνες — κάτι που αποδείχτηκε ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία ολόκληρου του experience: σε πολλά σημεία, η μία οθόνη έδειχνε κάτι που συμπλήρωνε ή αντιδιέστελλε αυτό που έβλεπες στην άλλη. Ο κόσμος — άλλοι ξαπλωμένοι στις ξαπλώστρες παραλίας που είχαν τοποθετηθεί αντί καρεκλών, άλλοι όρθιοι πάνω στις πέτρες — όλοι κοιτούσαν τις οθόνες με την ίδια προσήλωση, σαν να τους είχε υπνωτίσει ένα εκκρεμές.
Η υπόθεση της ταινίας αναφέρεται σε ένα δυστοπικό μέλλον όπου μηχανές νοημοσύνης κυβερνούν τον πλανήτη και οι άνθρωποι ζουν σε προσομοιώσεις χωρίς να το γνωρίζουν. Μία από αυτές τις μηχανές αρχίζει να αλλάζει — και αντί να παρατηρεί, αρχίζει να δρα, τροφοδοτώντας τις ανθρώπινες προσομοιώσεις με εικόνες από πραγματικές επαναστάσεις, πραγματικές θυσίες, πραγματική ιστορία. Απελευθέρωση ή χειραγώγηση; Η ταινία αφήνει το ερώτημα ανοιχτό.
Ο τίτλος της ταινίας A Trip to Sargasso Sea αναφέρεται στη Θάλασσα των Σαργασσών — τη μυστηριώδη περιοχή του Ατλαντικού όπου γεννιέται το ευρωπαϊκό χέλι, ταξιδεύει χιλιάδες χιλιόμετρα και επιστρέφει δεκαετίες αργότερα για να πεθάνει.
Αυτό που δεν αφήνει ανοιχτό είναι η ποιότητά της. Υπάρχουν στιγμές που σε πιάνουν απροετοίμαστο — σκηνές που νιώθεις πριν προλάβεις να τις σκεφτείς. Το αποτέλεσμα διαψεύδει κάθε προκατάληψη: παρόλο που είναι φτιαγμένη εξ ολοκλήρου με AI, είναι γεμάτη ψυχή, συναίσθημα και μια ένταση που σε ακολουθεί και μετά την έξοδο. Κι αυτό από ένα ελληνικό δημιούργημα — μια απόδειξη πως δεν λείπει ούτε το ταλέντο ούτε η τόλμη. Και σε συνδυασμό με όλη την εγκατάσταση αποτελεί ένα σπάνιο παράδειγμα phygital τέχνης, όπου ο φυσικός χώρος και η ψηφιακή ταινία αλληλοεξαρτώνται.
Η εγκατάσταση στήθηκε στην ΑΣΚΤ για ένα τριήμερο, φέρνοντας εντός του κτιρίου πάνω από επτά τόνους βοτσάλων, άμμου και πέτρας, Αν θέλετε να δείτε ολόκληρη την ταινία ή να μάθετε περισσότερα για την εγκατάσταση, πατήστε εδώ
“Ήθελα να βάλω τον θεατή κάπου, κυριολεκτικά, με το σώμα του, και να δω τι θα αισθανθεί. Ξαπλώνεις σε ξαπλώστρα παραλίας, πάνω σε βότσαλα, στο σκοτάδι, και βλέπεις επαναστάσεις, θυσίες, μια μηχανή που αρχίζει να νιώθει. Δεν είναι ειρωνεία αυτό. Είναι ακριβώς αυτό που κάνουμε κάθε μέρα, βλέπουμε τα πιο σοβαρά πράγματα του κόσμου ξαπλωμένοι. Δεν ήθελα να το κρίνω. Ήθελα να το κάνω ορατό, κυριολεκτικά και μεταφορικά.” ανέφερε ο δημιουργός της εγκατάστασης και ταινίας, Κωνσταντίνος Παπαντώνης.
Τόσο η ταινία, όσο και όλη η εγκατάσταση δεν κυνηγούσαν το ξεκάθαρο μήνυμα. Ο δημιουργός φρόντισε να ρυθμίσει σε κάθε πτυχή τον συναισθηματικό τόνο και άφησε στον θεατή χώρο να δώσει τις δικές του ερμηνείες. Αν θέλετε να δείτε ολόκληρη την ταινία ή να μάθετε περισσότερα για την εγκατάσταση, πατήστε εδώ
Ποιος είναι πίσω από όλο αυτό
Ο Κωνσταντίνος Παπαντώνης — εικαστικός καλλιτέχνης και σκηνοθέτης, απόφοιτος της ΑΣΚΤ με εξειδίκευση στη φωτογραφία και στο 3D animation — κινείται εδώ και χρόνια στη διασταύρωση εγκατάστασης, κινηματογραφίας και σκηνογραφίας. Αλλά η εγκατάσταση δεν ήταν solo project — πίσω της βρίσκεται το AiWonderLab,όπου ο Παπαντώνης είναι Creative Director. Πρόκειται, πιθανότατα, για τον μοναδικό χώρο στην Ελλάδα που δουλεύει το AI σε αυτή την κλίμακα και σε αυτό το εύρος: καλλιτεχνικές παραγωγές όπως το A Trip to Sargasso Sea, AI video campaigns για brands — Μαζαράκη, Frutop, Intersport μεταξύ άλλων — και εκπαιδεύσεις σε ομάδες εταιρειών όπως η e-food και η Stoiximan. Αλλά και κάτι παραπάνω: μια συνεχής αναζήτηση και εξερεύνηση του τι μπορεί να γίνει μέσα από το AI — πού φτάνει ως μέσο, πού ανοίγει νέους δρόμους, τι δεν έχει δοκιμαστεί ακόμα.
Τα αποτελέσματα αυτής της αναζήτησης φαίνονται ήδη: την ίδια περίοδο, η Αργυρώ Σαμιώτη, μέλος του AiWonderLab, ξεχώρισε ανάμεσα σε περίπου 400 συμμετοχές παγκοσμίως και βρέθηκε στους 21 finalists του Dream Brief Competition του Luma AI — ένας διαγωνισμός του οποίου οι finalists μπήκαν ως entries στο Cannes Lions, τον σημαντικότερο διαγωνισμό δημιουργικότητας στον κόσμο. Το καλοκαίρι του 2025, το lab κυκλοφόρησε το “Λίγο Φως” — το πρώτο ελληνικό AI single και video clip.
«Φεύγοντας, δεν θέλω να έχει καταλάβει κάτι συγκεκριμένο. Θέλω να κουβαλάει μια γλυκιά αντίθεση — ότι κάτι τον άγγιξε, και ότι το χάσμα ανάμεσα στο μήνυμα και στη στάση του απέναντί του είναι το ερώτημα» λέει ο Παπαντώνης.
Δεν ξέρουμε αν αυτό είναι μια νέα μορφή έκφρασης ή κάτι που δεν έχει ακόμα όνομα — αλλά σίγουρα δεν μοιάζει με τίποτα που έχουμε δει μέχρι τώρα. Και αν κρίνουμε από αυτό που μύριζε θάλασσα στην Πειραιώς 256, αξίζει να παρακολουθήσουμε τι ακολουθεί.
Αν θέλετε να δείτε ολόκληρη την ταινία ή να μάθετε περισσότερα για το έργο, θα τα βρείτε εδώ.
