Υπάρχουν ονόματα που ξεφεύγουν από την Ιστορία και περνούν στον μύθο. Οι Ντάλτον είναι ένα από αυτά. Για εκατομμύρια αναγνώστες σε ολόκληρο τον κόσμο είναι οι τέσσερις αδέξιοι κακοποιοί που κυνηγά ασταμάτητα ο Λούκυ Λουκ. Πίσω όμως από τους ξεκαρδιστικούς ήρωες των κόμικς υπήρχε μια πραγματική και πολύ πιο αιματηρή ιστορία.
Στις 5 Οκτωβρίου 1892, στο Κόφιβιλ του Κάνσας, γράφτηκε το τελευταίο κεφάλαιο της πραγματικής συμμορίας των Ντάλτον.
Η παράτολμη ιδέα: δύο τράπεζες ταυτόχρονα
Εκείνο το πρωινό πέντε ένοπλοι μπήκαν στο Κόφιβιλ: οι αδελφοί Μπομπ, Γκρατ και Έμετ Ντάλτον μαζί με τους Μπιλ Πάουερς και Ντικ Μπρόντγουελ. Το σχέδιό τους ήταν εξαιρετικά φιλόδοξο: να ληστέψουν ταυτόχρονα δύο τράπεζες, την First National Bank και την C.M. Condon & Co. Bank.
Οι Ντάλτον γνώριζαν καλά την περιοχή. Παρά τις μεταμφιέσεις τους, κάτοικος της πόλης αναγνώρισε έναν από αυτούς και γρήγορα σήμανε συναγερμός. Οι πολίτες πήραν όπλα και οργανώθηκαν για να αντιμετωπίσουν τους ληστές.
Δώδεκα λεπτά που τελείωσαν μια συμμορία
Η συμπλοκή εξελίχθηκε σε πραγματική μάχη στους δρόμους του Κόφιβιλ. Μέσα σε λίγα λεπτά οι Μπομπ και Γκρατ Ντάλτον, Μπιλ Πάουερς και Ντικ Μπρόντγουελ ήταν νεκροί.
Μόνο ο Έμετ Ντάλτον επέζησε, αν και βαρύτατα τραυματισμένος. Από την πλευρά της πόλης έχασαν επίσης τη ζωή τους τέσσερις άνδρες. Η περίφημη «διπλή ληστεία», με την οποία οι Ντάλτον φιλοδοξούσαν να ξεπεράσουν σε φήμη άλλους μεγάλους παράνομους της Άγριας Δύσης, έγινε τελικά η καταστροφή τους.
Ο Έμετ επέζησε και έζησε μέχρι το 1937
Ο Έμετ Ντάλτον καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Δεν έμεινε όμως για πάντα στη φυλακή. Αποφυλακίστηκε έπειτα από περίπου 14 χρόνια και αργότερα ασχολήθηκε με τη συγγραφή και τον κινηματογράφο στην Καλιφόρνια. Πέθανε το 1937.
Έτσι, ο μοναδικός επιζών της τελευταίας μάχης των Ντάλτον πρόλαβε να δει τον εαυτό του και την οικογένειά του να μετατρέπονται από πραγματικούς κακοποιούς σε κομμάτι της μυθολογίας της Άγριας Δύσης.
Από την πραγματικότητα στον Λούκυ Λουκ
Και εδώ αρχίζει μια δεύτερη, εντελώς διαφορετική ιστορία. Ο Βέλγος δημιουργός του Λούκυ Λουκ, Μορίς –κατά κόσμον Maurice De Bevere– χρησιμοποίησε τους πραγματικούς Ντάλτον σε μια από τις πρώτες περιπέτειες της σειράς, το «Hors-la-loi».
Οι πραγματικοί Ντάλτον εκείνης της ιστορίας ήταν οι Μπομπ, Γκρατ, Μπιλ και Έμετ. Ο Μορίς τούς παρουσίασε ήδη με το χαρακτηριστικό εύρημα των σχεδόν πανομοιότυπων μορφών και του διαφορετικού ύψους. Στο τέλος όμως τους σκότωσε. Οι χαρακτήρες είχαν γίνει τόσο δημοφιλείς ώστε η ιδέα των Ντάλτον επέστρεψε με διαφορετική μορφή.
Και τότε γεννήθηκαν οι Ντάλτον που ξέρουμε
Με τη συμβολή του μεγάλου σεναριογράφου Ρενέ Γκοσινί δημιουργήθηκαν οι φανταστικοί «ξάδελφοι» των πραγματικών ληστών: Τζο, Γουίλιαμ, Τζακ και Άβερελ.
Αυτοί δεν υπήρξαν ποτέ στην πραγματικότητα. Ο Τζο είναι ο κοντύτερος, ο πιο οξύθυμος και συνήθως ο εγκέφαλος της παρέας. Ακολουθούν σε ύψος ο Γουίλιαμ και ο Τζακ, ενώ τελευταίος έρχεται ο πανύψηλος Άβερελ, ο αφελής της οικογένειας, με μόνιμη σχεδόν έγνοια το φαγητό.
Οι φανταστικοί Ντάλτον έγιναν οι μόνιμοι αντίπαλοι του Λούκυ Λουκ: αποδράσεις από τη φυλακή, ληστείες που καταλήγουν σε φιάσκο, οικογενειακοί καβγάδες και, στο τέλος, επιστροφή πίσω από τα κάγκελα.
Η ιδιοφυής μεταμόρφωση της Ιστορίας σε κωμωδία
Ο Μορίς και ο Γκοσινί πήραν ένα πραγματικό και αιματηρό κεφάλαιο της αμερικανικής ιστορίας και δημιούργησαν τέσσερις από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες του ευρωπαϊκού κόμικ.
Οι αληθινοί Ντάλτον ήταν ληστές τραπεζών και τρένων και η πορεία τους τελείωσε μέσα σε πυροβολισμούς στο Κόφιβιλ. Οι Ντάλτον των κόμικς, αντίθετα, καταδικάστηκαν σε κάτι πολύ πιο μακροχρόνιο: να αποδρούν, να ληστεύουν, να αποτυγχάνουν και να ξαναμπαίνουν στη φυλακή, μέχρι ο Λούκυ Λουκ να απομακρύνεται πάλι προς τον ορίζοντα.
Και κάπως έτσι μια αποτυχημένη ληστεία της 5ης Οκτωβρίου 1892 έγινε, σχεδόν εξήντα χρόνια αργότερα, πρώτη ύλη για έναν από τους μεγαλύτερους μύθους στην ιστορία των κόμικς.
